"ครับท่านยาย... โลกใบนี้... ช่างสวยงามจริงๆ" ลีโอกล่าวเสียงแผ่วเบาขณะที่ดวงตาของเขามองเลยร่างของหญิงชราไปยังเบื้องหลัง ที่ซึ่งชาวบ้านคนอื่นๆ กำลังใช้ชีวิตอย่างรื่นรมย์ ปราศจากความกังวลใดๆ เขาเห็นเด็กๆ หัวเราะคิกคัก วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ชายหญิงกำลังพูดคุยหยอกล้อกันด้วยท่าทีสบายๆ ท้องฟ้ายังคงเป็นสีฟ้าสดใส แสงแดดทอประกายอบอุ่น ทุกอย่างดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ จนเกินจริง "เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าไหว ลีโอ?" เอลเดร็คเอ่ยถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย พลางมองสำรวจใบหน้าของเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งภายใน "ข้าเห็นแล้วว่าเจ้ากำลังต่อสู้กับอะไรอยู่" ลีโอกลืนน้ำลายลงคอ เขาพยายามปัดเป่าภาพลวงตาที่กำลังเกาะกินจิตใจของเขาออกไป "ผม... ผมกำลังพยายามครับท่าน" เขาตอบ "แต่บางครั้ง... มันเหมือนกับว่า... ความสุขนี้... มันยิ่งดึงดูดผมเข้าไป... มันทำให้ผมอยากจะเชื่อ... อยากจะลืมทุกสิ่งทุกอย่าง" "นั่นแหละคือกับดัก" เอลเดร็คกล่าวเสียงเข้ม "พลังที่อยู่เบื้องหลังคาเอล... มันไม่ได้ต้องการจะทำร้ายเจ้าโดยตรง... แต่มันต้องการจะกลืนกินเจ้า... ทำให้เจ้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของภาพลวงตาที่ไม่มีวันสิ้นสุด" ลีโอหลับตาลง เขาพยายามนึกถึงคำพูดของเอลเดร็ค นึกถึงอดีตที่แท้จริง นึกถึงความเจ็บปวดที่ผ่านมา นึกถึงความสูญเสียทั้งหมดที่เขาต้องเผชิญ "ผมต้อง... ผมต้องหาทางปลุกทุกคนให้ตื่น" เขาพึมพำกับตัวเอง "ผมจะปล่อยให้พวกเขาติดอยู่ในฝันร้ายที่ถูกสร้างขึ้นแบบนี้ไม่ได้" "แต่จะทำได้อย่างไร?" เอลเดร็คถาม "พลังนี้มันซึมซาบเข้าไปในจิตใจของผู้คนแล้ว... มันยากที่จะทำให้พวกเขาเห็นความจริง... โดยเฉพาะเมื่อความจริงนั้น... อาจจะเจ็บปวดกว่าภาพลวงตาที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่" "ผมไม่รู้ครับ" ลีโอถอนหายใจ "แต่ผมต้องลอง... ผมรู้สึกว่า... พลังนักรบมังกรในตัวผม... มันกำลังเรียกร้องบางอย่าง... มันเหมือนกำลังบอกให้ผม... ทำลายภาพลวงตานี้" ทันใดนั้นเอง ลีโอก็รู้สึกถึงกระแสพลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนไปทั่วร่างของเขา มันไม่ใช่พลังแห่งความโกรธ หรือความเกลียดชัง แต่เป็นพลังแห่งการปกป้อง พลังแห่งการยืนหยัด และเหนือสิ่งอื่นใด มันคือพลังแห่งความรัก ความผูกพันที่เขามีต่อผู้คนในหมู่บ้านแห่งนี้ "ท่านครับ" ลีโอหันไปมองเอลเดร็ค ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น "ผมคิดว่า... ผมพอจะรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร" "เจ้าพูดอะไร?" เอลเดร็คเลิกคิ้ว "พลังที่ผมปลุกขึ้นมา... มันไม่ได้มีไว้เพื่อการต่อสู้เท่านั้น" ลีโออธิบาย "มันมีไว้เพื่อ... การเชื่อมโยง... การรับรู้... และการปลดปล่อย" เขาก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือออกไปราวกับจะสัมผัสกับม่านพลังที่มองไม่เห็นที่ห่อหุ้มหมู่บ้านแห่งนี้ "ผมจะลองใช้พลังนี้... เพื่อทะลวงผ่านภาพลวงตา... เพื่อส่งเสียงเรียกหาแก่นแท้ของพวกเขา" "เจ้าแน่ใจนะ?" เอลเดร็คถามด้วยความกังวล "มันอาจจะเป็นอันตรายต่อเจ้า... และต่อพวกเขา" "ผมรู้ครับ" ลีโอตอบ "แต่ผมจะลอง... ผมจะยอมให้ใครก็ตาม... มาบิดเบือนความทรงจำ... และความรู้สึกของคนที่ผมรักไม่ได้" ลีโอหลับตาลงอีกครั้ง เขาเพ่งสมาธิไปที่แก่นแท้ของพลังนักรบมังกรที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา เขาจินตนาการถึงสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงเขากับผู้คนในหมู่บ้าน ตั้งแต่เด็กน้อยที่กำลังวิ่งเล่น ไปจนถึงหญิงชราที่กำลังป้อนอาหารนกแก้วผลึก เขานึกถึงรอยยิ้มของพวกเขา นึกถึงเสียงหัวเราะของพวกเขา แม้ว่าตอนนี้มันจะถูกแต่งแต้มด้วยภาพลวงตา แต่เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง "ได้โปรด..." ลีโอพึมพำ "ตื่นขึ้นมา... ได้โปรด... มองเห็นความจริง..." เขาส่งกระแสพลังอันบริสุทธิ์ออกไป ค่อยๆ ทะลวงผ่านม่านแห่งภาพลวงตาที่คาเอลสร้างขึ้นมา มันไม่ใช่การโจมตี แต่เป็นการกระตุ้น เป็นการส่งสัญญาณเตือน เหมือนกับคลื่นเสียงที่พยายามจะทำให้วัตถุที่สั่นสะเทือนอยู่แล้ว สั่นสะเทือนแรงขึ้น ชาวบ้านบางส่วนเริ่มหยุดชะงัก พวกเขาเอามือกุมขมับ ใบหน้าเริ่มแสดงความสับสน บางคนเริ่มมองไปรอบๆ ตัวด้วยสายตาที่เลื่อนลอย ราวกับว่ากำลังพยายามจะนึกอะไรบางอย่างที่หายไป "มันได้ผล!" เอลเดร็คอุทานด้วยความประหลาดใจ "ยังครับ... ยังเร็วไป" ลีโอพยายามรักษาสมาธิ "ผมต้องทำมากกว่านี้..." เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี มุ่งเน้นไปที่การปลดปล่อยแก่นแท้ของความทรงจำที่แท้จริง แก่นแท้ของความรู้สึกที่แท้จริงของแต่ละบุคคล ภาพของพ่อแม่ของเขาปรากฏขึ้นในห้วงความคิด ภาพของรอยยิ้มที่จริงใจของพวกเขา เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสุขอย่างแท้จริง ความรู้สึกอบอุ่นของบ้านที่เขาจากมา ทุกอย่างที่เคยถูกบิดเบือนกลับคืนมาสู่ความชัดเจน "ท่านพ่อ... ท่านแม่..." ลีโอเอ่ยเสียงแผ่วเบา ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางความเงียบสงัดของหมู่บ้านที่เริ่มสั่นคลอน ภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นก็เริ่มที่จะแตกร้าว แสงสีทองที่เคยส่องประกายเจิดจ้า เริ่มหรี่ลง นกแก้วผลึกของหญิงชราค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า "นี่มัน... อะไรกัน?" หญิงชราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงุนงง เธอค่อยๆ หรี่ตาลง มองมือของตัวเองราวกับว่าเพิ่งจะตระหนักว่าไม่มีนกตัวน้อยอยู่ตรงนั้น "เมื่อกี้... ฉันกำลังทำอะไรอยู่นะ?" เด็กที่เคยวิ่งไล่ผีเสื้อหยุดนิ่ง เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เคยสดใส แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนจะมีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง "ผีเสื้อ... หายไปไหนแล้ว?" เขาถามเสียงสั่น ชาวบ้านคนอื่นๆ เริ่มมีปฏิกิริยาเช่นเดียวกัน รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความงุนงง ความสงสัย และความหวาดกลัว "ฉัน... ฉันรู้สึกไม่สบาย... ฉัน... ฉันจำอะไรไม่ได้เลย..." เสียงหนึ่งดังขึ้น "ลีโอ! ทำได้ดีมาก!" เอลเดร็คกล่าวด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ "เจ้าสามารถทะลวงผ่านม่านมายาได้แล้ว!" ลีโอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก "ผม... ผมยังไม่แน่ใจครับท่าน" เขาตอบ "มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น... เรายังต้องช่วยพวกเขาอีกมาก" ภาพลวงตาเริ่มสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว ราวกับผ้าที่ถูกฉีกขาด แสงสีทองที่เคยปกคลุมหมู่บ้านค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความงดงามที่ถูกสร้างขึ้น บางคนเริ่มร้องไห้ บางคนเริ่มตะโกน บางคนกอดกันด้วยความหวาดกลัว "เกิดอะไรขึ้น?" "ฉันจำได้แล้ว! ฉันจำได้ว่า... คาเอล... เขาทำลายหมู่บ้านของเรา!" "ความมืด... มันกลับมาแล้ว!" เสียงความโกลาหลดังขึ้นทั่วหมู่บ้าน ลีโอและเอลเดร็คยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ลีโอรู้สึกถึงพลังแห่งความกลัวที่แผ่ซ่านมาจากชาวบ้าน แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังแห่งความมุ่งมั่นของเอลเดร็ค และพลังแห่งนักรบมังกรที่ยังคงไหลเวียนอยู่ในตัวเขา "เราต้องทำอะไรสักอย่าง" ลีโอกล่าว "เราต้องบอกพวกเขา... ว่าเราจะสู้ไปด้วยกัน"