รุ่งเช้าของวันต่อมา วายุได้เดินทางมาถึงบริเวณชานเมืองด้านตะวันออกของเมืองอุดร ตรงตามที่ชายชราได้บอกไว้ ป้อมปราการขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กำแพงสูงใหญ่ก่อด้วยหินสีดำสนิท ราวกับจะสะท้อนถึงความมืดมิดของมัน ด้านบนสุดของป้อม มีธงสีดำสนิทปลิวไสวอยู่ท่ามกลางลมหนาว "ตำหนักจันทรา..." วายุพึมพำ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณป้อมปราการแห่งนี้ดูเหมือนจะถูกทอดทิ้งมานาน บนกำแพงมีร่องรอยของความเสียหายจากการสู้รบปรากฏอยู่หลายแห่ง แต่ก็ยังคงแข็งแกร่งไม่สั่นคลอน "ดูเหมือนว่าสถานที่แห่งนี้... จะไม่ต้อนรับแขกผู้มาเยือนเท่าไหร่นัก" วายุกล่าวกับตัวเอง เขาสังเกตเห็นว่าไม่มีผู้คนเดินเข้าออกบริเวณนี้เลยแม้แต่คนเดียว เขาเดินเข้าไปใกล้กำแพงมากขึ้นเรื่อยๆ พลางสำรวจหาช่องทางเข้า ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านบนของกำแพง "ใครน่ะ! ยืนอยู่ตรงนั้น! อย่าขยับ!" เสียงตะโกนดังขึ้น วายุชะงักเท้า เขามองขึ้นไปบนกำแพง และเห็นร่างของทหารยามสวมชุดเกราะสีดำยืนจ้องมองลงมาที่เขาหลายนาย "ข้ามาตามหา 'ตำหนักจันทรา'" วายุตะโกนตอบ "ตำหนักจันทรา? เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร?" ทหารยามคนหนึ่งตะโกนถามกลับ "ที่นี่คือ 'ป้อมปราการแห่งเงา' ไม่มีตำหนักจันทราอะไรทั้งนั้น!" "ป้อมปราการแห่งเงา?" วายุทวนคำ เขาหันไปมองเครื่องรางไม้แกะสลักในมืออีกครั้ง นี่อาจจะไม่ใช่สถานที่ที่ชายชราบอกไว้ หรือว่า... ชายชราจะบอกข้อมูลผิด? "ใช่! ที่นี่คือฐานที่มั่นของ 'กองทหารเงา'!" ทหารยามคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง "พวกเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาใกล้ที่นี่!" "ถ้าอย่างนั้น... พวกเจ้าพอจะทราบหรือไม่ว่า 'ตำหนักจันทรา' อยู่ที่ไหน?" วายุถาม "ไม่รู้!" ทหารยามตอบอย่างหงุดหงิด "ไปให้พ้นจากที่นี่ซะ ก่อนที่จะโดนยิงด้วยลูกธนู!" วายุถอนหายใจ เขาเดินถอยหลังออกมาเล็กน้อย เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกัน ชายชราอาจจะไม่ได้บอกข้อมูลผิด แต่อาจจะมีความเข้าใจผิดบางอย่างเกิดขึ้น "บางที... ตำหนักจันทราอาจจะถูกยึดครองโดยกองทหารเงาไปแล้ว" วายุคิด "และพวกมันก็เปลี่ยนชื่อสถานที่แห่งนี้" "ข้าต้องหาทางเข้าไปข้างใน" วายุตัดสินใจ เขาไม่สามารถยอมแพ้ได้ง่ายๆ เขาเดินอ้อมไปยังด้านหลังของป้อมปราการ ซึ่งเป็นบริเวณที่ดูรกทึบและมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นหนาทึบกว่าด้านหน้า "ที่นี่... น่าจะเป็นจุดที่สามารถปีนเข้าไปได้ง่ายที่สุด" วายุกล่าวกับตัวเอง เขาสังเกตเห็นว่ากำแพงด้านหลังมีรอยแตกร้าวอยู่หลายจุด และมีเถาวัลย์เลื้อยพันอยู่หนาแน่น เขาเริ่มปีนขึ้นไปบนกำแพงอย่างรวดเร็ว ใช้มือและเท้าเกาะเกี่ยวไปตามรอยแตกและเถาวัลย์ แม้ว่าอากาศจะหนาวเย็น แต่เหงื่อก็เริ่มผุดขึ้นบนหน้าผากของเขา เมื่อปีนขึ้นไปถึงด้านบน วายุค่อยๆ ชะโงกหน้ามองเข้าไปในบริเวณป้อมปราการ "นี่มัน... ไม่ใช่แค่ป้อมปราการธรรมดา" วายุพึมพำ เขาเห็นลานกว้างเบื้องล่าง มีทหารหลายสิบนายกำลังฝึกซ้อมเพลงดาบอย่างเข้มข้น เสียงดาบกระทบกันดังเป็นจังหวะ "กองทหารเงา... พวกมันแข็งแกร่งจริงๆ" วายุคิด เขาค่อยๆ คลานตัวลงจากกำแพงอย่างเงียบเชียบ พยายามหาที่ซ่อนตัวเพื่อสังเกตการณ์ "เป้าหมายของข้าคือการหาข้อมูลเกี่ยวกับตำหนักจันทรา และความเชื่อมโยงของมันกับครอบครัวของข้า" วายุกล่าวกับตัวเอง "ข้าไม่ต้องการเผชิญหน้ากับพวกมันโดยไม่จำเป็น" เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวไปตามมุมมืดของป้อมปราการ พยายามหลบหลีกการตรวจตราของทหารยาม ทันใดนั้นเอง วายุได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากห้องโถงขนาดใหญ่แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก "ท่านแม่ทัพ... ข้อมูลที่ได้มาเป็นอย่างไรบ้าง?" เสียงหนึ่งถาม "พวกเรากำลังจะจับตัว 'ชายที่ตามหาความจริง' ได้แล้ว" เสียงที่ฟังดูทรงอำนาจกว่าตอบ "เขาใกล้จะหลงกลเข้ามาในกับดักของเราแล้ว" "ยอดเยี่ยม!" เสียงแรกกล่าว "เมื่อเรากำจัดเขาได้... แผนการของเราก็จะสมบูรณ์แบบ!" "การกำจัดเขา... เป็นเพียงก้าวแรก" ชายเสียงทรงอำนาจกล่าว "เราต้องทำให้แน่ใจว่า... ความลับของ 'ตระกูลจันทรา' จะไม่ถูกเปิดเผย" "หมายถึง... เครื่องรางนั่นด้วยใช่หรือไม่?" เสียงแรกถาม "แน่นอน!" ชายเสียงทรงอำนาจตอบ "มันเป็นสิ่งเดียวที่จะเชื่อมโยงเราเข้ากับอดีตได้ ถ้าหากมันตกไปอยู่ในมือของคนที่ไม่ถูกต้อง... ทุกอย่างที่เราสร้างมาจะพังทลาย" วายุได้ยินดังนั้น หัวใจของเขาก็เต้นแรง "พวกเขา... รู้เรื่องเครื่องราง!" "ท่านแม่ทัพ... แล้ว 'วายุ' คนนั้นล่ะ?" เสียงแรกถาม "ข่าวลือที่ว่าเขาแข็งแกร่ง... เป็นความจริงหรือไม่?" "วายุ..." ชายเสียงทรงอำนาจหัวเราะเบาๆ "เป็นเพียงหมาตัวหนึ่งที่กำลังเห่าไปเรื่อย มันไม่มีทางเข้ามาถึงที่นี่ได้อย่างแน่นอน" "แต่ถ้าหากเขาเข้ามาจริงๆ เล่า?" "ถ้าหากเป็นเช่นนั้น... เราก็ต้องกำจัดเขาให้เร็วที่สุด" ชายเสียงทรงอำนาจกล่าว "อย่าให้เขามีโอกาสได้รู้ความจริง" วายุได้ยินดังนั้น ก็ตระหนักได้ทันทีว่าเขาตกอยู่ในอันตรายอย่างแสนสาหัส "พวกเขา... กำลังตามล่าข้าอยู่" วายุคิด "และพวกเขาก็รู้เกี่ยวกับเครื่องรางนี้ด้วย" เขาตัดสินใจว่าไม่สามารถอยู่สังเกตการณ์ต่อไปได้อีกต่อไป เขาต้องหาทางออกจากที่นี่ และกลับไปวางแผนใหม่ วายุค่อยๆ ถอยหลังกลับไปที่กำแพง และเริ่มปีนลงไปอย่างรวดเร็ว "ข้าต้องรีบไปแจ้งหลี่เฟย" วายุคิด "เขาอาจจะพอรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้าง" ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าลงสู่พื้นดิน ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "มีคนอยู่ที่นี่! จับมันไว้!" วายุหันกลับไปมอง ก็เห็นทหารกองทหารเงาหลายสิบนายวิ่งกรูกันเข้ามาหาเขา "แย่แล้ว!" วายุสบถ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องต่อสู้ เขาชักดาบออกจากฝัก มือขวาจับด้ามดาบอย่างมั่นคง ขณะที่มือซ้ายกำเครื่องรางไม้แกะสลักไว้แน่น "ถ้าพวกเจ้าต้องการเครื่องรางนี้... พวกเจ้าก็ต้องผ่านข้าไปให้ได้ก่อน!" วายุตะโกน กองทหารเงาเข้ามาประชิดตัววายุอย่างรวดเร็ว เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว