ภาพในผนังห้องสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวัยเยาว์ของวายุ ภาพที่เขาไม่เคยลืมเลือน ชายชราที่แสนดีกำลังมองดูเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเศร้า "ท่านพ่อ..." วายุพึมพำอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นขึ้นมาในอก เขาจำได้ดีว่าชายชราคนนั้นมอบเครื่องรางไม้แกะสลักนี้ให้กับเขา พร้อมกับคำพูดที่ว่า "จงเก็บมันไว้ให้ดี ลูกพ่อ มันคือสิ่งเดียวที่จะช่วยเจ้าได้ในยามคับขัน" ภาพในผนังเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของกองทหารเงาที่บุกเข้ามาในหมู่บ้านของเขา ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง และเผาผลาญทุกอย่างให้มอดไหม้ วายุเห็นภาพตัวเองในวัยเด็กกำลังถูกพาหนีไปโดยชายชราคนนั้น "นี่มัน... คือสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตของข้า" วายุคิดด้วยความเจ็บปวด เขาเห็นชายชราพยายามปกป้องเขาจากการโจมตีของทหารเงา แต่ก็ไม่สามารถต้านทานได้ ชายชราได้รับบาดเจ็บสาหัส และก่อนที่เขาจะสิ้นใจ เขาก็ةมอบเครื่องรางไม้ชิ้นนี้ให้กับวายุ "ลูกพ่อ... จงอย่าลืมความแค้นนี้" ชายชรากระซิบเสียงแผ่วเบา "จงตามหา 'ตำหนักจันทรา' และเปิดเผยความจริง" ภาพสุดท้ายที่ปรากฏขึ้น คือภาพของชายชราที่กำลังจะสิ้นลมหายใจ โดยมีเครื่องรางไม้แกะสลักวางอยู่บนอกของเขา "ท่านพ่อ..." วายุเอ่ยชื่อผู้เป็นบิดาอีกครั้ง น้ำตาไหลอาบแก้ม เขาไม่เคยคิดว่าเครื่องรางชิ้นนี้จะมีความสำคัญถึงเพียงนี้ "เจ้าหนุ่ม! เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร!" มังกรดำตะโกนถามอย่างสับสน เขาเห็นภาพที่ปรากฏขึ้นบนผนังเช่นกัน แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ "ข้ากำลังพูดถึงความจริงที่พวกเจ้าพยายามปิดบัง" วายุตอบด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความมุ่งมั่น "พวกเจ้าทำลายครอบครัวของข้า! พวกเจ้าทำลายหมู่บ้านของข้า! และตอนนี้ ข้าจะทำให้พวกเจ้าชดใช้!" วายุเงื้อดาบขึ้น เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ เขาไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป แต่กลับมีความกล้าหาญและความแข็งแกร่งที่พุ่งพล่านขึ้นมาภายใน "ข้าจะล้างแค้นให้ท่านพ่อ!" วายุตะโกนก้อง เขาพุ่งเข้าใส่ทหารเงาด้วยความเร็วที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ท่วงท่าการต่อสู้ของเขาเปลี่ยนไป มันดุดัน รวดเร็ว และเต็มไปด้วยพลังที่มองไม่เห็น "นี่คือพลังของ 'วายุ' ที่แท้จริง!" วายุคิด ทหารเงาที่เคยได้เปรียบในตอนนี้กลับตกเป็นฝ่ายตั้งรับ พวกเขาไม่สามารถรับมือกับการโจมตีที่รุนแรงของวายุได้ "เจ้าหนุ่ม! เจ้าไม่สามารถทำลายเราได้!" มังกรดำพยายามรวบรวมสติ "เราคือ 'เงา'! เราจะอยู่ตลอดไป!" "ไม่มีอะไรอยู่ตลอดไปหรอก!" วายุสวนกลับ "ความมืดจะต้องถูกแทนที่ด้วยแสงเสมอ!" เขาเตะก้อนหินที่อยู่ใกล้ๆ ไปยังกลุ่มทหารเงา ทำให้พวกเขากระเด็นไปคนละทิศละทาง จากนั้นเขาก็ใช้ดาบฟาดฟันอย่างต่อเนื่อง "อ๊าก!" "ช่วยด้วย!" เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นเรื่อยๆ ทหารเงาเริ่มพ่ายแพ้ มังกรดำเห็นสถานการณ์เริ่มเลวร้าย เขาจึงสั่งให้ทหารที่เหลือถอยร่น "ถอย! รีบถอยไป!" มังกรดำตะโกน "อย่าปล่อยให้มันทำลายทุกอย่าง!" วายุไม่หยุด เขาไล่ตามทหารเงาที่กำลังหนีไป "พวกเจ้าจะหนีไปไหน!" วายุตะโกน "ความแค้นของข้ายังไม่จบ!" เขาเห็นท่านแม่ทัพมังกรดำกำลังจะหนีออกไปทางประตูบานใหญ่ "ข้าจะไปหาเจ้า!" วายุกล่าว เขาพุ่งทะยานไปทางมังกรดำอย่างรวดเร็ว มังกรดำหันกลับมามอง เห็นวายุกำลังจะมาถึง เขายกดาบขึ้นเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ "เจ้าหนุ่ม! เจ้าคิดว่าจะชนะข้าได้งั้นหรือ!" มังกรดำคำราม "ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็น!" วายุตอบ ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันกลางลานกว้าง แสงจากคบเพลิงที่ยังคงลุกไหม้สะท้อนบนคมดาบของพวกเขา "เจ้าคือ 'วายุ' ผู้เดียวดายที่ตามหาความแค้น" มังกรดำกล่าว "แต่เจ้าไม่รู้เลยว่า... ความแค้นนั้นกำลังจะทำให้เจ้ากลายเป็นสิ่งเดียวกับที่เราเป็น" "ข้าไม่เหมือนพวกเจ้า!" วายุยืนกราน "ข้าจะนำความยุติธรรมกลับคืนมา!" "ความยุติธรรม?" มังกรดำหัวเราะ "ความยุติธรรมของเจ้ามันอ่อนแอเกินไป! พลังที่แท้จริงเท่านั้นที่จะอยู่รอด!" การต่อสู้ระหว่างวายุและมังกรดำเริ่มต้นขึ้น มันเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดและเต็มไปด้วยอารมณ์ วายุใช้ท่วงท่าการต่อสู้ที่ได้เรียนรู้มาอย่างดี เขาสวนกลับทุกการโจมตีของมังกรดำอย่างแม่นยำ "เจ้ามีฝีมือดีจริงๆ" มังกรดำยอมรับ "แต่นั่นก็ไม่เพียงพอ!" มังกรดำใช้พละกำลังที่เหนือกว่า พยายามบดขยี้ยวายุ "ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็นว่าความแค้นของข้ามีพลังมากแค่ไหน!" วายุประกาศ เขากระโจนเข้าใส่ มังกรดำปัดการโจมตีของวายุออกไป แต่ก็ทำให้วายุเสียหลักเล็กน้อย "ฮ่าๆๆ! เจ้าอ่อนแอเกินไป!" มังกรดำหัวเราะ "เจ้าประมาทข้าเกินไปแล้ว!" วายุกล่าว เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี "วายุคลื่น... สังหาร!" วายุปล่อยท่าไม้ตายที่เขาคิดค้นขึ้นมาเอง เขาหมุนตัวกลางอากาศ ก่อนจะพุ่งดาบลงมาด้วยความเร็วสูง คมดาบสีเงินส่องประกายตัดผ่านอากาศ มุ่งตรงไปยังมังกรดำ "เป็นไปไม่ได้!" มังกรดำร้องด้วยความตกใจ ดาบของวายุฟาดเข้าใส่เกราะของมังกรดำอย่างจัง ทำให้เกราะแตกกระจาย และเกิดรอยแผลลึกที่ลำตัวของมังกรดำ "อ๊าก!" มังกรดำร้องลั่น ล้มลงไปกองกับพื้น "นี่คือจุดจบของเจ้า!" วายุกล่าว เขายกดาบขึ้นเตรียมจะปิดฉากมังกรดำ "เดี๋ยวก่อน!" มังกรดำร้องขอชีวิต "ข้าจะบอกความจริงบางอย่างให้เจ้า!" วายุชะงักมือ เขามองมังกรดำด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "ความจริงอะไร?" วายุถาม "ความจริงที่ว่า... ที่นี่ไม่ใช่ 'ตำหนักจันทรา' ที่แท้จริง" มังกรดำกล่าว "ที่นี่เป็นเพียงฐานที่มั่นของพวกเรา! 'ตำหนักจันทรา' ที่แท้จริง... มันอยู่ที่อื่น" วายุขมวดคิ้ว "อยู่ที่ไหน?" "ข้า... ข้าบอกไม่ได้" มังกรดำตอบ "ถ้าข้าบอก... ข้าต้องตายแน่!" "เจ้าคิดว่าจะรอดชีวิตจากการบอกความจริงนี้งั้นหรือ?" วายุถาม "เจ้าทำลายครอบครัวของข้า! เจ้าต้องชดใช้!" "ข้า... ข้าขอโทษ" มังกรดำพูดเสียงสั่นเครือ "ข้าถูกบังคับ!" "บังคับงั้นหรือ?" วายุไม่เชื่อ "ใช่! มีคน... มีคนอยู่เบื้องหลังพวกเราอีกที!" มังกรดำกล่าว "พวกมันแข็งแกร่งกว่าเรามาก! ถ้าเจ้าอยากรู้ความจริง... เจ้าต้องไปที่ 'หุบเขาแห่งหมอก'!" "หุบเขาแห่งหมอก?" วายุทวนคำ "ใช่! ที่นั่นคือที่ที่ 'เงา' ทั้งหมดถูกสร้างขึ้น!" มังกรดำกล่าว "แต่ข้า... ข้าบอกรายละเอียดมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว" วายุเงียบไปครู่หนึ่ง เขาพิจารณาคำพูดของมังกรดำ "ถ้าสิ่งที่มันพูดเป็นความจริง..." วายุคิด "แสดงว่าข้ายังตามหาเป้าหมายที่แท้จริงไม่เจอ" "ถ้าข้าปล่อยเจ้าไป... เจ้าจะบอกที่อยู่ของ 'ตำหนักจันทรา' ที่แท้จริงหรือไม่?" วายุถาม "ข้า... ข้าสัญญา!" มังกรดำรีบตอบ วายุลังเล แต่เขาก็รู้ว่าเขายังต้องการข้อมูลมากกว่านี้ "ครั้งนี้... ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า" วายุกล่าว "แต่ถ้าเจ้าหลอกข้า... ข้าจะตามล่าเจ้าไปจนถึงที่สุด!" วายุหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้มังกรดำนอนจมกองเลือดอยู่เพียงลำพัง "หุบเขาแห่งหมอก..." วายุพึมพำ "ข้าจะไปที่นั่น"