วายุเดินออกจากป้อมปราการแห่งเงา ทิ้งไว้เบื้องหลังเสียงคร่ำครวญของมังกรดำและซากปรักหักพัง เขาไม่รู้สึกยินดีกับชัยชนะในครั้งนี้เลย แม้ว่าเขาจะได้รู้ความจริงเกี่ยวกับอดีตของตนเอง และได้เปิดโปงแผนการของกองทหารเงา แต่เขาก็รู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่ยาวนานและอันตราย "หุบเขาแห่งหมอก..." วายุทวนคำชื่อสถานที่ที่มังกรดำกล่าวถึง "ข้าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน" เขาหยิบเครื่องรางไม้แกะสลักออกมาจากอก มันยังคงส่องแสงสีขาวนวลจางๆ ราวกับจะปลอบประโลมเขา "ท่านพ่อ... ข้าจะทำให้สำเร็จ" วายุกล่าวกับเครื่องรางไม้ "ข้าจะล้างแค้นให้ท่าน และจะนำความยุติธรรมกลับคืนมา" ลมหนาวในแดนเหนือพัดกระหน่ำ ส่งเสียงหวิวหวีดหวิว ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง วายุรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แทรกซึมเข้าสู่กระดูก เขาต้องเดินทางต่อไป แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอันตรายเพียงใดก็ตาม เขาเดินออกจากบริเวณป้อมปราการแห่งเงา มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งเป็นทิศที่มังกรดำบอกใบ้ว่า "หุบเขาแห่งหมอก" อาจจะตั้งอยู่ ตลอดการเดินทาง วายุใช้เวลาส่วนใหญ่ในการฝึกฝนวิชาดาบของเขา เขาต้องเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้น "ถ้ามีคนอยู่เบื้องหลังกองทหารเงาจริง... พวกมันต้องแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิดมาก" วายุคิด เขาเดินทางผ่านป่าสนอันหนาทึบอีกครั้ง หิมะปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง แต่คราวนี้เขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับมันมากกว่าเดิม "ข้าต้องหาทางไปให้เร็วที่สุด" วายุกล่าวกับตัวเอง ในระหว่างการเดินทาง เขาได้พบกับคาราวานสินค้าที่กำลังเดินทางไปยังเมืองอื่น พวกเขาเล่าถึงสภาพอากาศที่เลวร้ายในเขตตะวันตกเฉียงเหนือ และเตือนให้วายุระมัดระวัง "ท่านชาย... อย่าเดินทางไปทางนั้นเลย" พ่อค้าคนหนึ่งกล่าวด้วยความเป็นห่วง "มีข่าวลือว่ามีหมอกหนาทึบปกคลุมตลอดปีในเขตนั้น... และใครก็ตามที่เข้าไป... มักจะไม่มีใครได้เห็นอีกเลย" "หมอกหนาทึบ... ทั่วทั้งปี?" วายุพึมพำ "นั่นคงจะเป็น 'หุบเขาแห่งหมอก' ที่มังกรดำกล่าวถึง" "ใช่แล้วท่าน" พ่อค้ารับคำ "บางคนบอกว่ามันคือดินแดนต้องสาป... บางคนบอกว่ามันคือที่อยู่ของปีศาจ" วายุขอบคุณพ่อค้าสำหรับข้อมูล และเดินทางต่อไป เขาไม่กลัวกับคำบอกเล่าเหล่านั้น ตรงกันข้าม มันกลับทำให้เขามีความมุ่งมั่นมากขึ้น "ไม่ว่ามันจะเป็นที่อยู่ของปีศาจ หรือดินแดนต้องสาป... ข้าก็ต้องไป" วายุคิด "ข้าต้องเผชิญหน้ากับมัน" หลังจากเดินทางอีกหลายวัน วายุก็เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม เขาเห็นหมอกขาวบางๆ ลอยเอื่อยๆ อยู่เหนือพื้นดิน หมอกเหล่านั้นเริ่มหนาทึบขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด มันก็กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างจนมองแทบไม่เห็น "นี่สินะ... หุบเขาแห่งหมอก" วายุกล่าว เขาเดินเข้าไปในหมอกที่หนาทึบ ราวกับจะก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่ว มีเพียงเสียงลมหายใจของเขาเองเท่านั้นที่ดังแว่วๆ "ข้าต้องระวัง... ทุกย่างก้าว" วายุคิด เขาหยิบเครื่องรางไม้แกะสลักออกมาถือไว้ในมือ แสงสีขาวนวลของมันดูเหมือนจะสว่างขึ้นเล็กน้อยในหมอกทึบนี้ "บางที... เครื่องรางนี้อาจจะนำทางข้าได้" วายุคาดหวัง เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ พยายามจับสัมผัสของสิ่งผิดปกติรอบตัว ทันใดนั้นเอง! เสียงดาบกระทบกันก็ดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่งในหมอก "มีคนอยู่ที่นี่!" วายุคิด เขาชักดาบออกมาตั้งรับ เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ "ใครอยู่ตรงนั้น!" วายุตะโกนถาม ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงดาบที่ดังขึ้นอีกครั้ง และเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามา วายุเห็นเงาตะคุ่มๆ ร่างหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่ในหมอก มันเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วและไร้เสียง ราวกับจะเป็นส่วนหนึ่งของหมอกนั้น "อีกแล้ว... ทหารเงา?" วายุถามตัวเอง เขาสังเกตเห็นว่าเงาร่างนั้นสวมชุดเกราะสีดำเช่นเดียวกับทหารเงาที่เขาเคยต่อสู้ด้วย "เจ้าหนุ่ม! เจ้าหลงเข้ามาในที่ของข้าแล้ว!" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากในหมอก เป็นเสียงที่เย็นเยือกและไร้อารมณ์ "ข้าไม่ได้หลงมา... ข้ามาตามหาความจริง!" วายุตอบ "ความจริงงั้นหรือ?" เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ "ที่นี่มีแต่ความมืดมิด... ไม่มีความจริงใดๆ ทั้งนั้น" วายุเห็นเงาร่างนั้นกำลังพุ่งเข้ามาหาเขา เขาตัดสินใจที่จะไม่รอช้า "ถ้าเจ้าไม่ยอมบอก... ข้าจะบังคับให้เจ้าพูดเอง!" วายุตะโกน เขาปล่อยการโจมตีที่รวดเร็วและทรงพลังใส่เงาร่างนั้น "อึก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น วายุสัมผัสได้ถึงคมดาบที่ฟาดเข้าใส่ตัวเขา แต่เขาหลบหลีกได้ทันอย่างหวุดหวิด "เจ้ามีฝีมือดีกว่าที่ข้าคิด" เสียงจากในหมอกกล่าว "แต่เจ้ายังอ่อนแอเกินไป" "ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็น!" วายุตอบ การต่อสู้เริ่มขึ้นกลางหมอกทึบ วายุไม่สามารถมองเห็นคู่ต่อสู้ได้อย่างชัดเจน เขาต้องอาศัยการฟังเสียงและการสัมผัส "ที่นี่... คือแหล่งกำเนิดของ 'เงา' ทั้งหมด" เสียงนั้นกล่าว "เราคือผู้ที่สร้างพวกมัน... และเราคือผู้ที่ควบคุมพวกมัน" "พวกเจ้าคือใครกันแน่?" วายุถาม "เราคือ 'ผู้พิทักษ์แห่งความมืด'!" เสียงนั้นตอบ "และเราจะไม่ยอมให้ใครมายุ่งเกี่ยวกับอำนาจของเรา!" วายุรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจาก "ผู้พิทักษ์แห่งความมืด" มันไม่ใช่พลังงานแห่งการทำลายล้าง แต่เป็นพลังงานที่เยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัว "ข้าไม่ยอมให้พวกเจ้าทำลายโลกนี้!" วายุประกาศ เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี และปล่อยการโจมตีครั้งสุดท้าย "วายุคลื่น... สังหาร!" คมดาบของวายุพุ่งเข้าใส่ "ผู้พิทักษ์แห่งความมืด" อย่างแม่นยำ "อ๊าก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อหมอกเริ่มจางลง วายุเห็นร่างของ "ผู้พิทักษ์แห่งความมืด" นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น "ข้า... ข้าจะบอกความจริงให้เจ้า..." "ผู้พิทักษ์แห่งความมืด" พูดเสียงแผ่วเบา "คำสาป... คำสาปที่ครอบงำแดนเหนือ... มันเริ่มต้นมาจาก... ที่นี่..." วายุโน้มตัวลงไปฟัง "แต่... ก่อนที่ข้าจะบอก... เจ้าต้อง... สัญญา..." "สัญญาอะไร?" วายุถาม "สัญญาว่าจะ... จะไม่ใช้พลังนี้... ไปในทางที่ผิด..." "ผู้พิทักษ์แห่งความมืด" กล่าว วายุพิจารณาคำพูดของเขา เขาไม่เคยต้องการพลังเพื่อทำลายล้างอยู่แล้ว เขาเพียงต้องการความยุติธรรม "ข้าสัญญา" วายุตอบ "ดีมาก..." "ผู้พิทักษ์แห่งความมืด" กล่าว "ตำหนักจันทราที่แท้จริง... อยู่ลึกเข้าไปในหุบเขานี้... ตรงนั้น... คือศูนย์กลางของทุกสิ่ง..." เขาชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง ก่อนจะสิ้นใจไปในที่สุด วายุเงยหน้ามองไปยังทิศทางที่ "ผู้พิทักษ์แห่งความมืด" ชี้ไป เขาเห็นหมอกที่หนาทึบกว่าเดิม และสัมผัสได้ถึงพลังงานที่เข้มข้นกว่าที่เคยรู้สึก "ข้าใกล้จะได้พบความจริงแล้ว" วายุคิด "แต่การเดินทางครั้งนี้... จะต้องอันตรายยิ่งกว่าที่เคย" เขาหยิบเครื่องรางไม้แกะสลักขึ้นมาอีกครั้ง มันส่องแสงสว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม ราวกับจะนำทางเขาไปสู่เป้าหมายที่แท้จริง วายุเดินต่อไป มุ่งหน้าสู่ใจกลางของหุบเขาแห่งหมอก ด้วยความหวังว่าจะสามารถยุติความแค้นที่กัดกินแดนเหนือมานานแสนนาน และนำความสงบสุขกลับคืนมาได้