เมื่อวายุเดินเข้าสู่ตำหนักจันทรา เขาก็พบว่าที่นี่แตกต่างจากสิ่งที่เขาเคยจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง ผนังภายในตำหนักถูกสร้างขึ้นจากผลึกสีขาวบริสุทธิ์ที่สะท้อนแสงสว่างจากรอบทิศทาง ทำให้ภายในดูสว่างไสวราวกับมีดวงอาทิตย์ส่องสว่างอยู่ภายใน "มันสวยงาม... เกินกว่าที่ข้าจะบรรยายได้" วายุพึมพำ เขารู้สึกถึงพลังงานอันบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เขาเดินตามทางเดินที่ทอดยาวเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ใจกลางตำหนัก ที่นี่คือหัวใจของตำหนักจันทรา กลางห้องโถงนั้นมีแท่นบูชาขนาดใหญ่อยู่บนแท่นบูชานั้น มีวัตถุโบราณชิ้นหนึ่งวางอยู่ มันคือลูกแก้วสีฟ้าใสที่ส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาว "นั่นคือ... หัวใจแห่งตำหนักจันทรา" เสียงของนักเดินทางดังขึ้นจากด้านหลังของวายุ วายุหันไปมองนักเดินทาง เขามองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของนักเดินทางเป็นครั้งแรก ใบหน้าของเขาดูสงบนิ่ง และแฝงไปด้วยความเมตตา "หัวใจแห่งตำหนักจันทรา... คือแหล่งพลังงานอันบริสุทธิ์... ที่คอยปกป้องแดนเหนือจากพลังแห่งความมืดมาอย่างยาวนาน" นักเดินทางอธิบาย "และเครื่องรางไม้ของเจ้า... คือกุญแจที่จะปลุกพลังของหัวใจดวงนี้ให้ตื่นขึ้น" วายุหยิบเครื่องรางไม้ขึ้นมา สัมผัสเย็นๆ ของมันกำลังจะกลายเป็นความคุ้นเคยที่อบอุ่น เขาเดินเข้าไปใกล้หัวใจแห่งตำหนักจันทรา และวางเครื่องรางไม้ลงบนลูกแก้วสีฟ้า ทันทีที่เครื่องรางไม้สัมผัสกับหัวใจแห่งตำหนักจันทรา แสงสว่างสีฟ้าก็สาดส่องออกมาจากลูกแก้วอย่างรุนแรง แสงนั้นสว่างไสวจนวายุต้องยกมือขึ้นบังตา เขารู้สึกได้ถึงพลังงานมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างกายของเขา "นี่คือพลังที่แท้จริง... ที่บรรพบุรุษของข้าได้สร้างไว้" วายุกล่าวด้วยความรู้สึกท่วมท้น "พลังนี้... ไม่ใช่เพียงเพื่อการต่อสู้... แต่คือพลังแห่งการเยียวยา... และปกป้อง" นักเดินทางกล่าว "แต่พลังนี้... ก็สามารถถูกใช้ในทางที่ผิดได้... หากตกอยู่ในมือของคนชั่วร้าย" "พวกเงา... พวกมันต้องการพลังนี้..." วายุเข้าใจทันที "พวกมันต้องการครอบงำแดนเหนือ... และใช้พลังนี้เพื่อขยายอิทธิพลของพวกมัน" "ถูกต้อง" นักเดินทางพยักหน้า "แต่พวกมันไม่เคยรู้... ว่าพลังที่แท้จริง... ไม่ได้อยู่ที่หัวใจแห่งตำหนัก... แต่อยู่ในตัวของผู้ที่คู่ควร... คือเจ้า... วายุ" วายุรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะเป็นผู้ที่มีพลังมหาศาลถึงเพียงนี้ "ข้า... จะปกป้องพลังนี้... และจะใช้มันเพื่อสร้างสันติสุขให้กับแดนเหนือ" วายุกล่าวด้วยความมุ่งมั่น "ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า" นักเดินทางกล่าว "บัดนี้... เจ้าคือผู้พิทักษ์แห่งตำหนักจันทรา... และเป็นความหวังสุดท้ายของแดนเหนือ" ทันใดนั้น เสียงประกาศดังก้องกังวานไปทั่วตำหนัก "ประกาศ... ผู้พิทักษ์แห่งตำหนักจันทรา... ได้ตื่นขึ้นแล้ว... พลังแห่งความดี... จะกลับคืนสู่แดนเหนืออีกครั้ง" วายุเงยหน้ามองท้องฟ้า เขารู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะเกิดขึ้น การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับพลังแห่งความมืด... ก็ใกล้เข้ามาแล้ว "ข้าพร้อมแล้ว..." วายุกล่าว "ข้าจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง... เพื่อปกป้องสิ่งที่ข้ารัก" แสงสว่างสีฟ้าจากหัวใจแห่งตำหนักจันทราค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความสงบและพลังที่อบอุ่น วายุรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นในร่างกายของเขา ดาบแห่งจันทราที่อยู่ในมือก็ส่องประกายราวกับจะพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งใหม่ "การเดินทางของเจ้า... จะยังไม่จบลงเพียงเท่านี้" นักเดินทางกล่าว "ยังมีศัตรูอีกมาก... ที่ต้องการแย่งชิงพลังนี้ไป" "ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันทำสำเร็จ" วายุตอบ "ข้าจะใช้ทุกกระบวนท่า... ทุกพลังที่มี... เพื่อปกป้องแดนเหนือ" เขาหันไปมองนักเดินทางด้วยรอยยิ้ม "ขอบคุณ... สำหรับทุกสิ่ง" "หน้าที่ของข้า... คือการนำทางผู้ที่คู่ควร" นักเดินทางกล่าว "บัดนี้... เจ้าต้องไป... เพื่อเผชิญหน้ากับชะตากรรมของเจ้า" วายุพยักหน้า เขาสวมเครื่องรางไม้ไว้ที่คอเสื้อ และถือดาบแห่งจันทราไว้ในมืออย่างมั่นคง เขาเดินออกจากห้องโถงกลางตำหนัก พร้อมกับความหวังและความมุ่งมั่นที่จะปกป้องแดนเหนือจากอันตรายทั้งปวง