เส้นทางที่นักเดินทางลึกลับนำพาวายุมานั้นคดเคี้ยวและอันตรายยิ่งกว่าที่วายุเคยพบเจอมาตลอดการเดินทาง เขาต้องปีนป่ายหน้าผาที่ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง เดินลัดเลาะผ่านหุบเหวที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น และฝ่าฟันกระแสลมที่หนาวเย็นจนแทบจะหยุดหายใจ "เราใกล้ถึงแล้ว" นักเดินทางกล่าว เสียงของเขาแผ่วเบาลงท่ามกลางเสียงลมที่พัดแรง "ตำหนักจันทรา... อยู่เบื้องหน้า" วายุเงยหน้ามอง เขาเห็นเงาของสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาที่สูงที่สุด ความงามสง่าของมันตัดกับความโหดร้ายของธรรมชาติโดยรอบอย่างสิ้นเชิง "นั่นคือตำหนักจันทรา..." วายุพึมพำ "สถานที่แห่งความจริง... และพลังที่แท้จริง" เมื่อพวกเขามาถึงเชิงประตูก่อนเข้าตำหนัก วายุต้องตะลึงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ประตูนั้นทำจากหินสีขาวบริสุทธิ์ แกะสลักลวดลายโบราณที่ส่องประกายเรืองรองท่ามกลางแสงจันทร์ที่ทอประกายลงมา ราวกับจะมีชีวิต "นี่คือประตูแห่งตำหนักจันทรา" นักเดินทางกล่าว "และก่อนที่เจ้าจะเข้าไปได้... เจ้าต้องผ่านบททดสอบเสียก่อน" "บททดสอบอะไร?" วายุถาม "บททดสอบแห่งจิตใจ" นักเดินทางตอบ "เจ้าต้องเผชิญหน้ากับความกลัวที่ซ่อนเร้นในใจของเจ้า... และเอาชนะมันให้ได้" ทันใดนั้น ประตูหินสีขาวก็เริ่มสั่นสะเทือน และลวดลายโบราณบนประตูเริ่มเปล่งแสงเจิดจ้า ภาพลวงตาปรากฏขึ้นเบื้องหน้าวายุ เป็นภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของเขา เขาเห็นภาพการสูญเสียครอบครัว เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของบิดามารดา เห็นความโหดร้ายของพวกเงาที่บุกเข้ามาทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง ความกลัวที่เคยหลับใหลอยู่ภายในตัวเขาเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง "ไม่... ข้าจะไม่ยอมแพ้" วายุคิดในใจ เขาหลับตาลง พยายามสงบจิตใจ "ความกลัว... คืออาวุธของศัตรู... และข้าจะไม่ยอมให้มันครอบงำข้า" เขาค่อยๆ นึกถึงคำสอนของบิดา นึกถึงคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง และนึกถึงพลังที่แผ่ออกมาจากเครื่องรางไม้ที่คอเสื้อ "ข้าคือวายุ... ทายาทแห่งตำหนักจันทรา... ข้าจะปกป้องทุกสิ่ง" วายุพึมพำเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ภาพลวงตาทั้งหมดเริ่มสั่นไหวและจางหายไปในที่สุด ประตูหินสีขาวก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง ลวดลายโบราณส่องประกายอ่อนโยน "เจ้าผ่านบททดสอบแล้ว" นักเดินทางกล่าว "จิตใจของเจ้า... เข้มแข็งยิ่งกว่าสิ่งใด" วายุพยักหน้าด้วยความโล่งอก เขาไม่เคยคิดเลยว่าการเผชิญหน้ากับอดีตอันเจ็บปวดจะเป็นเรื่องยากลำบากถึงเพียงนี้ "ต่อไป... คือบททดสอบแห่งพลัง" นักเดินทางกล่าว "เจ้าต้องพิสูจน์ว่าเจ้าคู่ควรกับพลังของตำหนักจันทรา" ทันใดนั้น พื้นดินเบื้องหน้าของวายุก็แยกออก เผยให้เห็นแท่นหินขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางวงแหวนลวดลายโบราณ บนแท่นหินนั้น มีดาบโบราณเล่มหนึ่งวางอยู่ ด้ามจับของมันประดับด้วยอัญมณีสีฟ้าส่องประกาย "ดาบแห่งจันทรา..." วายุอุทาน เขาจำได้ว่าเคยเห็นภาพดาบเล่มนี้ในเอกสารโบราณของตระกูล "ใช่... ดาบแห่งจันทรา" นักเดินทางกล่าว "มันคืออาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่สืบทอดกันมาในตระกูลเจ้า... มันจะมอบพลังที่ยิ่งใหญ่ให้แก่ผู้ที่คู่ควร" วายุเดินเข้าไปใกล้แท่นหิน เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่แผ่ออกมาจากดาบเล่มนั้น เขาเอื้อมมือไปจับด้ามดาบ ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสด้ามดาบ แสงสว่างสีฟ้าก็สาดส่องออกมาจากดาบ ล้อมรอบตัววายุไว้ทั้งหมด เขารู้สึกได้ถึงพลังงานอันบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนเข้ามาในร่างกายของเขา "ข้า... รับรู้ถึงพลังของเจ้าแล้ว" วายุกล่าวด้วยเสียงอันทรงพลัง แสงสว่างสีฟ้าค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงดาบแห่งจันทราที่อยู่ในมือของวายุ มันดูเบาและสมดุลอย่างน่าประหลาด ราวกับมันถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ "เจ้าคู่ควรแล้ว" นักเดินทางกล่าว "บัดนี้... เจ้าสามารถเข้าไปในตำหนักจันทราได้" วายุหันไปมองนักเดินทางลึกลับ "ท่าน... คือใครกันแน่?" "ข้าคือผู้ที่เฝ้ารอคอยทายาทแห่งตระกูลวายุมานานแสนนาน" นักเดินทางตอบ "ข้าคือส่วนหนึ่งของตำหนักจันทรา... และเป็นผู้พิทักษ์ความจริง" วายุพยักหน้า เขาไม่ต้องการถามอะไรอีกต่อไป เขาเดินไปที่ประตูหินสีขาว และเมื่อเขาวางมือลงบนประตู ประตูนั้นก็เปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นทางเดินที่ทอดยาวเข้าไปในตำหนักอันศักดิ์สิทธิ์ "ข้าจะค้นหาความจริงทั้งหมด... และจะหยุดยั้งพลังแห่งความมืด" วายุกล่าวด้วยความมุ่งมั่น เขาเดินเข้าไปในตำหนักจันทรา ปล่อยให้ประตูหินปิดลงเบื้องหลัง