การโจมตีของวายุรุนแรงและรวดเร็วจนกลุ่มเงาไม่สามารถตั้งตัวได้ ดาบศักดิ์สิทธิ์ที่บัดนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งตำหนักจันทรา ฟาดฟันทะลวงเกราะสีดำสนิทของพวกมันราวกับใบมีดร้อนที่ตัดผ่านเนย "อ๊ากกก!" เสียงร้องโหยหวนของเหล่าทหารเงาดังระงมไปทั่วห้องโถง พวกมันล้มลง ดิ้นทุรนทุราย ก่อนจะสลายกลายเป็นเถ้าธุลีสีดำที่จางหายไปในอากาศ หัวหน้ากลุ่มเงาที่ยืนอยู่แนวหน้าสุด แม้จะแข็งแกร่งกว่าพวกพ้อง แต่ก็ไม่อาจต้านทานพลังของวายุได้ เขาถูกแรงกระแทกจนกระเด็นไปติดกับผนังผลึกสีขาว ดวงตาของเขาสะท้อนภาพของดาบศักดิ์สิทธิ์ที่จ่ออยู่ตรงหน้า "เจ้า... เจ้าทำได้อย่างไร?" หัวหน้ากลุ่มเงาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พลังนี้... มันไม่ใช่พลังของมนุษย์ธรรมดา!" "ข้าไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไปแล้ว" วายุตอบ เสียงของเขาเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว "ข้าคือทายาทแห่งตำหนักจันทรา... และนี่คือพลังที่จะปกป้องแดนเหนือ!" "เป็นไปไม่ได้!" หัวหน้ากลุ่มเงาตะโกน "พลังแห่งความมืด... จะต้องเหนือกว่าเสมอ! เจ้ายังเด็กเกินไป... ที่จะเข้าใจสัจธรรมนี้!" "สัจธรรมของเจ้า... คือการทำลายล้างและความสิ้นหวัง" วายุกล่าว "แต่สัจธรรมของข้า... คือความหวัง... และการปกป้อง!" เขากระชับดาบในมือแน่น เตรียมพร้อมที่จะจบการต่อสู้ "ข้าจะไม่มีวันยอมให้พวกแก... ทำลายแดนเหนืออีกต่อไป!" "เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือ?" หัวหน้ากลุ่มเงาแค่นเสียง "เจ้ายังไม่เห็น... พลังที่แท้จริงของพวกเรา!" ทันใดนั้นเอง ร่างของหัวหน้ากลุ่มเงาก็เริ่มเปลี่ยนไป ผิวหนังที่ซีดเผือดของเขากลับกลายเป็นสีดำสนิทราวกับถ่านไม้ ดวงตาที่เคยแดงก่ำพลันเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มที่น่าขนลุก เขายืดตัวสูงขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ จนศีรษะเกือบจะชนเพดานห้องโถง "นี่คือ... ร่างที่แท้จริงของข้า!" เสียงของเขาเปลี่ยนไปเป็นเสียงทุ้มต่ำ ก้องกังวาน ชวนขนลุก "พลังแห่งความมืด... ที่แท้จริง!" วายุรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา ราวกับจะบดขยี้เขาให้แหลกละเอียด เขาเห็นความมืดที่ก่อตัวขึ้นรอบร่างของหัวหน้ากลุ่มเงา มันคือพลังงานที่ชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด "วายุ! อย่าเพิ่งปะทะตรงๆ!" นักเดินทางร้องเตือน "พลังของมัน... คือการดูดกลืนพลังงานรอบข้าง!" "ข้าเข้าใจแล้ว!" วายุตอบกลับ เขายกดาบขึ้นป้องกันลำตัว และพยายามรักษาระยะห่างจากหัวหน้ากลุ่มเงา หัวหน้ากลุ่มเงาที่แปลงร่างแล้ว ปล่อยคลื่นพลังสีดำออกมาเป็นระลอก มันพุ่งเข้าหาตัววายุราวกับงูพิษที่กำลังจะฉก วายุใช้เพลงดาบแห่งสายลมที่เขาได้เรียนรู้มา ปัดป้องคลื่นพลังเหล่านั้นออกไปอย่างหวุดหวิด ทุกลำแสงสีฟ้าที่ปะทะกับคลื่นพลังสีดำ จะเกิดประกายไฟที่ลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรง "เจ้านี่มัน... ดื้อด้านจริงๆ!" หัวหน้ากลุ่มเงาคำราม "ข้าจะดูดกลืนพลังของเจ้า... และกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง!" มันยื่นมือที่เต็มไปด้วยเล็บแหลมคมยาวเหยียดออกไป ร่างกายของมันเริ่มแผ่ขยายความมืดมิดออกไปทุกทิศทาง ผนังผลึกสีขาวเริ่มหมองคล้ำลงเรื่อยๆ แสงสว่างภายในตำหนักค่อยๆ จางหายไป "ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำเช่นนั้น!" วายุตะโกน เขารู้สึกถึงพลังที่เริ่มจะอ่อนแรงลง ความมืดที่แผ่ขยายออกมาจากหัวหน้ากลุ่มเงา กำลังดูดกลืนพลังของเขาไป "เจ้ากำลังจะพ่ายแพ้แล้ว... วายุ" หัวหน้ากลุ่มเงาหัวเราะเยาะ "พลังแห่งความมืด... คือพลังที่อยู่เหนือกาลเวลา!" "ไม่! ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้!" วายุคิดในใจ เขานึกถึงใบหน้าของครอบครัว ใบหน้าของชาวแดนเหนือที่ต้องทนทุกข์ทรมานภายใต้เงื้อมมือของพวกเงา "ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็น... ว่าพลังแห่งความหวัง... แข็งแกร่งกว่าความมืดมิดเสมอ!" วายุรวบรวมพลังทั้งหมดที่เขามี เขาสัมผัสได้ถึงหัวใจแห่งตำหนักจันทราที่ยังคงเต้นอยู่ภายในตัวเขา เขาหลับตาลงอย่างรวดเร็ว นึกถึงคำสอนของนักเดินทาง "พลังที่แท้จริง... ไม่ได้อยู่ที่วัตถุ... แต่อยู่ที่จิตใจ!" วายุเปิดตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีฟ้าเจิดจ้ากว่าเดิมหลายเท่า เขาไม่ได้ใช้ดาบอีกต่อไป แต่กลับประสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน "ปลดปล่อยพลังแห่งตำหนักจันทรา... ให้เต็มที่!" วายุตะโกนสุดเสียง แสงสีฟ้าสว่างวาบออกมาจากร่างของวายุ แสงนั้นไม่ได้แผ่ขยายออกไปเหมือนเมื่อก่อน แต่กลับรวมตัวกันเป็นลำแสงสีฟ้าเข้มข้นที่พุ่งตรงไปยังหัวหน้ากลุ่มเงา ลำแสงนั้นไม่เหมือนลำแสงที่วายุเคยปล่อยออกมา มันมีความบริสุทธิ์และความแข็งแกร่งที่เหนือกว่า มันพุ่งทะลวงผ่านคลื่นพลังสีดำของหัวหน้ากลุ่มเงา ราวกับกระสุนปืนใหญ่ที่ทะลวงผ่านม่านหมอก "ไม่นะ!" หัวหน้ากลุ่มเงาตะโกนด้วยความหวาดกลัว "นี่มัน... พลังอะไรกัน!" ลำแสงสีฟ้าพุ่งเข้าปะทะร่างของหัวหน้ากลุ่มเงาโดยตรง เกิดแสงระเบิดอันเจิดจ้าสว่างไปทั่วทั้งห้องโถง วายุต้องรีบใช้แขนป้องตา เมื่อแสงจางหายไป วายุพบว่าร่างของหัวหน้ากลุ่มเงาได้หายไปแล้ว เหลือเพียงเถ้าธุลีสีดำที่ค่อยๆ ลอยไปตามลม "เจ้า... ทำสำเร็จแล้ว... วายุ" เสียงของนักเดินทางแผ่วเบาลง เขาดูอ่อนแรงกว่าเดิมมาก "เจ้าได้ปลดปล่อยพลังที่แท้จริง... ของตำหนักจันทรา... ออกมาแล้ว" วายุรีบเข้าไปหานักเดินทาง "ท่านเป็นอะไรหรือไม่?" "ข้า... แค่เหนื่อยเล็กน้อย" นักเดินทางยิ้มบางๆ "การต้านทานพลังของมัน... ทำให้ข้าสูญเสียพลังงานไปมาก" วายุรู้สึกผิด เขาไม่น่าจะปล่อยให้นักเดินทางต้องเหนื่อยขนาดนี้ "ข้าขอโทษครับ" "เจ้าไม่ผิดเลย... วายุ" นักเดินทางกล่าว "เจ้าได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว... ว่าเจ้าคู่ควร... กับพลังนี้" วายุหันกลับไปมองหัวใจแห่งตำหนักจันทรา ลูกแก้วสีฟ้าใสที่เคยส่องประกายบัดนี้กลับดูหรี่แสงลงเล็กน้อย ราวกับจะพักผ่อนหลังจากปล่อยพลังอันมหาศาลออกไป "ข้า... จะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง" วายุมองไปยังหัวใจแห่งตำหนักจันทรา "ข้าจะใช้พลังนี้... เพื่อปกป้องแดนเหนือ... และกำจัดพวกเงาให้หมดสิ้นไป!"