แสงสว่างภายในตำหนักจันทราค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง ผนังผลึกสีขาวส่องประกายเจิดจ้ากว่าเดิม ราวกับจะขับไล่ความมืดมิดที่เพิ่งผ่านพ้นไป หัวใจแห่งตำหนักจันทราที่อยู่บนแท่นบูชา บัดนี้เปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ ที่อ่อนโยน แต่ก็แฝงไปด้วยพลังที่ไม่อาจประเมินค่าได้ วายุยืนอยู่ข้างนักเดินทางที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนพื้นเย็น เขาเงยหน้ามองไปยังหัวใจแห่งตำหนักจันทรา ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความภาคภูมิใจและความรับผิดชอบ "พลังที่เจ้าได้รับมา... คือพลังแห่งการปกป้อง" นักเดินทางกล่าวเสียงแหบพร่า "มันไม่ใช่พลังที่จะใช้เพื่อการแก้แค้นเพียงอย่างเดียว... แต่คือพลังที่จะเยียวยา... และนำความสงบสุขกลับคืนมาสู่แดนเหนือ" "ข้าเข้าใจแล้วครับ" วายุตอบ "ข้าจะไม่ใช้พลังนี้... เพื่อความแค้นส่วนตัว... แต่จะใช้มัน... เพื่อปกป้องทุกคน" "ดีมาก" นักเดินทางยิ้ม "การต่อสู้ครั้งนี้... เพิ่งจะเป็นจุดเริ่มต้นเท่านั้น... วายุ" "จุดเริ่มต้น?" วายุเลิกคิ้วด้วยความสงสัย "หมายความว่าอย่างไรครับ?" "พวกเงา... ไม่ได้มีเพียงแค่นั้น" นักเดินทางอธิบาย "หัวหน้ากลุ่มเงาที่เจ้าปราบได้... เป็นเพียงหน่วยเล็กๆ... ที่ส่งมาเพื่อทดสอบ... และยึดครองพลังของตำหนัก... หากเป็นไปได้" "แล้ว... ใครคือศัตรูที่แท้จริง?" วายุถามด้วยความกังวล "ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง... ผู้ที่สั่งการพวกมัน... คือ 'จักรพรรดิเงา'" นักเดินทางกล่าวชื่อด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "เขาคือผู้ที่มีอำนาจสูงสุด... และเป็นภัยคุกคามที่แท้จริง... ต่อแดนเหนือ... และอาจจะรวมถึงยุทธจักรทั้งหมด" วายุรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีศัตรูที่ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ "จักรพรรดิเงา... เขาอยู่ที่ไหน?" "ไม่มีใครรู้แน่ชัด" นักเดินทางตอบ "มีเพียงข่าวลือ... ว่าเขาซ่อนตัวอยู่ในป้อมปราการอันดำมืด... ทางตอนเหนือสุดของดินแดน... ที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่างเข้าไป" "ข้าจะต้องไปที่นั่น" วายุตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว "ข้าจะต้องเผชิญหน้ากับเขา... และจบเรื่องราวทั้งหมดนี้!" "เจ้าต้องระวัง... วายุ" นักเดินทางกล่าว "เส้นทางนั้น... อันตรายยิ่งกว่าที่เจ้าเคยเจอมา... และพลังของจักรพรรดิเงา... ก็แข็งแกร่งเกินกว่าจินตนาการ" "ข้าไม่กลัว" วายุตอบ ดวงตาของเขามุ่งมั่น "ข้ามีพลังแห่งตำหนักจันทรา... และข้าจะไม่ยอมให้ความมืด... ครอบงำแดนเหนืออีกต่อไป" นักเดินทางพยักหน้าอย่างชื่นชม "ข้าเชื่อในตัวเจ้า... วายุ" เขายื่นมือที่สั่นเทาเล็กน้อยมาตบไหล่วายุเบาๆ "พลังที่เจ้าได้รับมา... ไม่ใช่เพียงเพื่อการต่อสู้... แต่คือพลังแห่งการนำทาง... เจ้าจะเป็นผู้จุดประกาย... ความหวัง... ให้กับทุกคน" วายุโค้งคำนับนักเดินทางอย่างนอบน้อม "ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง... ท่านนักบุญ" "ตอนนี้... ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องออกเดินทางแล้ว" นักเดินทางกล่าว "แดนเหนือ... ยังต้องการผู้ปกป้อง" วายุพยักหน้า เขาหยิบดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาอีกครั้ง ดาบเล่มนั้นดูเหมือนจะส่องสว่างกว่าเดิม เมื่อมันอยู่กับเจ้าของที่คู่ควร "ข้าจะกลับมา... เมื่อข้าพิชิตจักรพรรดิเงาได้แล้ว" วายุกล่าว "และเมื่อถึงเวลานั้น... แดนเหนือ... จะกลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง" เขาเดินออกจากห้องโถงตำหนักจันทรา ทิ้งให้นักเดินทางนั่งพักผ่อนอยู่เพียงลำพัง ทันทีที่วายุเดินผ่านประตูหินสีขาวที่เคยทดสอบจิตใจของเขา ประตูบานนั้นก็พลันปิดลงอย่างเงียบเชียบ ราวกับจะเก็บรักษาความลับของตำหนักเอาไว้ วายุยืนอยู่บนยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ มองไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า ท้องฟ้าสีครามสดใสตัดกับยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวบริสุทธิ์ อากาศเย็นยะเยือกแต่ก็สดชื่น "จักรพรรดิเงา..." วายุพึมพำ "ข้ากำลังจะไปหาเจ้า" เขาเริ่มออกเดินทาง ก้าวเดินอย่างมั่นคงลงจากยอดเขา มุ่งหน้าสู่ดินแดนทางตอนเหนือสุดที่มืดมิดและเต็มไปด้วยอันตราย ข่าวการปรากฏตัวของ "ผู้กล้าแห่งตำหนักจันทรา" ได้แพร่สะพัดไปทั่วแดนเหนืออย่างรวดเร็ว ผู้คนเริ่มมีความหวังอีกครั้ง พวกเขาเชื่อมั่นว่าวายุจะสามารถขับไล่ความชั่วร้ายที่คุกคามพวกเขามาอย่างยาวนานได้ แต่ในขณะเดียวกัน ข่าวนี้ก็ไปถึงหูของ "จักรพรรดิเงา" ที่ซ่อนตัวอยู่ในป้อมปราการอันดำมืดของเขา "ผู้กล้าแห่งตำหนักจันทรา?" เสียงหัวเราะอันเยือกเย็นดังขึ้นมาจากภายในห้องโถงอันกว้างใหญ่ของป้อมปราการ "เจ้าคิดว่าจะหยุดข้าได้หรือ? เด็กน้อยเอ๋ย... เจ้าไม่รู้เลยว่า... อำนาจที่แท้จริง... อยู่ที่ไหน" จักรพรรดิเงาหยิบวัตถุโบราณชิ้นหนึ่งขึ้นมา มันคือลูกแก้วสีดำสนิทที่ดูดกลืนแสงสว่างรอบข้าง "พลังแห่งความมืด... จะไม่มีวันพ่ายแพ้... ให้กับแสงสว่าง!" การเดินทางของวายุ... การเดินทางเพื่อเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุด... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น... คลื่นยุทธจักรลูกใหม่... กำลังจะก่อตัวขึ้น... และครั้งนี้... มันจะสั่นสะเทือน... ไปทั้งยุทธจักร...