นักเดินทางพยักหน้าอย่างชื่นชมในความมุ่งมั่นของวายุ "ข้าเชื่อในตัวเจ้า วายุ แต่จงจำไว้ว่า พลังที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ดาบในมือ หรือพลังแห่งตำหนักจันทราเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่จิตใจที่แน่วแน่ และความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความกลัวของตนเอง" วายุพยักหน้ารับ เขารู้สึกถึงน้ำหนักของคำพูดเหล่านั้น และตระหนักดีว่าภารกิจที่รออยู่เบื้องหน้า ไม่ใช่เพียงแค่การต่อสู้กับศัตรูภายนอก แต่คือการต่อสู้กับความมืดในจิตใจของตนเองด้วย "ข้าจะจดจำคำของท่านไว้ตลอดไป" "เอาล่ะ" นักเดินทางลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล "ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะต้องไป ข้าได้ทำในสิ่งที่ข้าต้องทำเสร็จสิ้นแล้ว การมอบพลังแห่งตำหนักจันทราให้กับทายาทที่คู่ควร... คือเจตนารมณ์สุดท้ายของข้า" "ท่านจะไปที่ไหนครับ?" วายุถามด้วยความห่วงใย "กลับสู่ที่ที่ข้าจากมา... สู่ดินแดนแห่งความสงบ" นักเดินทางตอบ พลางหันหลังให้วายุ "ขอให้โชคดี วายุ... หวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง... ในยามที่แดนเหนือกลับคืนสู่สันติ" ร่างของนักเดินทางค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศ ราวกับถูกดูดกลืนเข้าไปในผนังผลึกสีขาวของตำหนักจันทรา ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความเงียบงัน วายุยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองหัวใจแห่งตำหนักจันทราที่ยังคงเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ "ข้าจะทำให้ท่านภูมิใจ" วายุพึมพำกับตัวเอง เขากระชับดาบในมือให้แน่นขึ้น ก่อนจะหันหลังเดินออกจากตำหนักจันทรา ภายนอก ตำหนักยังคงตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย อากาศหนาวเย็นยะเยือกจนแทบจะแข็ง แต่ความหนาวเหน็บนั้นไม่อาจเทียบได้กับความตั้งใจอันแรงกล้าที่กำลังลุกโชนอยู่ในใจของวายุ เขาเดินออกจากบริเวณตำหนักมุ่งหน้าไปยังทิศเหนือ ดินแดนแห่งความมืดและอันตรายที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า ป่าสนที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตาปกคลุมไปด้วยหิมะหนาทึบ เงาไม้ที่ทอดตัวยาวดูราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังคุกคาม "เจ้าจะไปที่ไหนกันแน่ วายุ?" เสียงใสเหมือนกระดิ่งแก้วดังขึ้นจากด้านหลัง วายุชะงัก ก่อนจะหันกลับไปมอง เขาเห็นลาน่ากำลังยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอเปื้อนรอยยิ้ม แต่แววตาฉายแววเป็นห่วง "ข้ากำลังจะไปเผชิญหน้ากับจักรพรรดิเงา" "อะไรนะ!" ลาน่าอุทานด้วยความตกใจ "เจ้าจะไปคนเดียวอย่างนั้นหรือ! มันอันตรายเกินไปนะ!" "ข้าต้องไป" วายุตอบเสียงหนักแน่น "นี่คือหน้าที่ของข้า" "แต่... เจ้าควรจะมีคนไปด้วยสิ" ลาน่าเดินเข้ามาใกล้ "ข้า... ข้าก็จะไปด้วย" วายุหันไปมองลาน่า เขาเห็นความจริงใจในดวงตาของเธอ "ลาน่า... ที่นั่นอันตรายเกินไปสำหรับเจ้า" "ข้าไม่ได้อ่อนแออย่างที่เจ้าคิดนะ วายุ" ลาน่าเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "ข้าได้ฝึกฝนมาตลอด... และข้าก็เชื่อมั่นในตัวเจ้า... เราจะสู้ไปด้วยกัน" วายุลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขามองไปทางทิศเหนืออันมืดมิด แล้วหันกลับมามองลาน่า เขาตระหนักดีว่าการเดินทางครั้งนี้ เขาอาจต้องการเพื่อนร่วมทางมากกว่าที่คิด "ถ้าอย่างนั้น... ข้าขอโทษที่มองเจ้าต่ำเกินไป" "ไม่เป็นไร" ลาน่าส่งยิ้มให้ "เราคือเพื่อนกัน... และเราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" ทั้งสองคนออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ป้อมเงาทมิฬ การเดินทางเต็มไปด้วยอุปสรรค หิมะที่ตกหนักจนมองไม่เห็นทาง ลมที่พัดแรงจนแทบจะยืนไม่อยู่ และความหนาวเย็นที่กัดกินเข้าสู่กระดูก "เจ้าแน่ใจนะว่ามาถูกทาง?" ลาน่าถามขณะที่พยายามปัดปุยหิมะที่เกาะอยู่บนผมของเธอ "ข้ามีเข็มทิศแห่งตำหนักจันทรา" วายุหยิบวัตถุเรืองแสงสีฟ้าอ่อนออกมาจากอกเสื้อ "มันจะนำทางเราไป" "ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย" ลาน่ามองอย่างทึ่ง "นี่คือสมบัติที่สืบทอดกันมาในตระกูลของข้า" วายุอธิบาย "มันสามารถนำทางเราไปยังที่ที่ต้องการได้... แม้แต่ในที่ที่ไม่มีใครเคยไปถึง" พวกเขาเดินลึกเข้าไปในป่าสน อุณหภูมิยิ่งลดต่ำลงเรื่อยๆ ต้นไม้เริ่มมีรูปทรงแปลกประหลาด ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งสีดำที่ดูดกลืนแสงสว่าง อากาศเริ่มหนักอึ้งไปด้วยพลังงานบางอย่างที่ชั่วร้าย "ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลย" ลาน่ากล่าวเสียงเบา "เหมือนมีอะไรบางอย่างจ้องมองเราอยู่ตลอดเวลา" "นั่นอาจเป็นเพราะเราใกล้เข้ามาแล้ว" วายุตอบ "พลังของจักรพรรดิเงา... มันแผ่กระจายไปทั่วบริเวณนี้" ขณะที่กำลังก้าวเดิน เสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นมาจากเบื้องหน้า ต้นสนขนาดใหญ่ต้นหนึ่งล้มครืนลงมาขวางทาง พวกเขาเห็นเงาร่างขนาดมหึมาปรากฏขึ้น มันคือหมีสีขาวขนาดใหญ่ที่ดวงตาแดงก่ำ และมีเกล็ดสีดำปกคลุมทั่วร่างกาย "อสูรหมีแห่งความหนาว!" วายุร้องบอก "มันถูกปลุกขึ้นมาด้วยพลังแห่งความมืด!" "เราต้องสู้กับมัน!" ลาน่าชักดาบออกมา "ไม่! เราต้องหลบเลี่ยง!" วายุรั้งเธอไว้ "เราไม่มีเวลามาเสียไปกับการต่อสู้กับมัน ถ้าเราฆ่ามัน พลังงานของมันจะยิ่งเพิ่มความมืดในบริเวณนี้" "แล้วเราจะผ่านมันไปได้อย่างไร?" ลาน่าถาม "ข้าจะใช้พลังแห่งตำหนักจันทรา... เพื่อสร้างเส้นทาง" วายุกล่าว เขายกดาบศักดิ์สิทธิ์ขึ้น แสงสีฟ้าอ่อนๆ แผ่ออกมา ห่อหุ้มร่างของเขาไว้ วายุวิ่งตรงไปยังอสูรหมี เขาไม่ได้โจมตี แต่พุ่งผ่านข้างลำตัวของมันอย่างรวดเร็วที่สุด เขาใช้ดาบฟาดลงไปที่พื้นหิมะ สร้างรอยแยกขนาดใหญ่ที่แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว พลังงานแห่งตำหนักจันทราที่ไหลออกมาจากดาบ ทำให้อสูรหมีรู้สึกเจ็บปวด มันคำรามด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่กล้าที่จะเข้ามาใกล้รอยแยกนั้น "ไปกันเถอะ!" วายุตะโกนบอกลาน่า ทั้งสองคนวิ่งผ่านรอยแยกที่วายุสร้างขึ้น และรีบวิ่งหนีออกจากบริเวณนั้นไป อสูรหมีพยายามตามมา แต่มันไม่สามารถข้ามรอยแยกนั้นไปได้ เสียงคำรามของมันค่อยๆ จางหายไปตามระยะทาง "นั่นมัน... หวุดหวิดมาก" ลาน่าถอนหายใจอย่างโล่งอก "เราต้องรีบไป" วายุเร่ง "ยิ่งใกล้ป้อมปราการมากเท่าไหร่ อันตรายก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น" พวกเขาเดินต่อไปอีกหลายชั่วโมง ทิวทัศน์รอบตัวยิ่งดูมืดมนและน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งในที่สุด พวกเขาก็เห็นมัน ป้อมปราการเงาทมิฬ ปราการขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะสีดำ มันดูราวกับถูกสลักขึ้นมาจากความมืดมิด มีหอคอยแหลมคมนับไม่ถ้วนชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้าที่มืดครึ้ม "นั่นคือที่ที่จักรพรรดิเงาอยู่" วายุกล่าวเสียงเคร่งขรึม "มันดู... น่ากลัวจริงๆ" ลาน่ากล่าว "เราต้องหาทางเข้าไป" วายุกล่าว "แต่ด้วยลักษณะของมัน... คงไม่ใช่เรื่องง่าย" ขณะที่พวกเขากำลังพิจารณาถึงวิธีการเข้าป้อมปราการนั้น ประตูขนาดมหึมาที่ทำจากเหล็กสีดำสนิทก็ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นทางเดินที่ทอดยาวเข้าไปในความมืด "ดูเหมือนว่า... พวกเขาจะรู้ว่าเรามา" วายุกล่าว "เตรียมตัวให้พร้อม ลาน่า" "ข้าพร้อมเสมอ" ลาน่าตอบ ทั้งสองคนก้าวเท้าเข้าไปในป้อมปราการเงาทมิฬ พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงอันดำมืดที่รออยู่เบื้องใน