เมื่อวายุเดินออกมาจากโรงเตี๊ยมสายลมเหนือ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้มลง ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้... มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป มันเหมือนกับจะมาปกปิดร่องรอยบางอย่าง หรืออาจจะ... มาซ้ำเติมความเจ็บปวดที่มีอยู่แล้ว "กำลังจับตาดูข้าอยู่..." วายุพึมพำกับตัวเอง เขามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง ตรอกซอยที่เคยดูว่างเปล่า บัดนี้กลับดูมีเงาที่ขยับไหวอยู่แวบหนึ่ง เขาคิดถึงคำพูดของหลี่เฟยที่ว่า "วายุที่แท้จริง อาจจะไม่ได้มีเพียงคนเดียวในยุทธจักร" และคำพูดของชายชราที่ว่า "มีคนกำลังจับตาดูเจ้าอยู่" มันทำให้เขาสงสัย ว่ามีใครอื่นอีกหรือไม่ที่กำลังตามหาความจริงในเรื่องนี้ หรือ... อาจจะมีใครบางคนกำลังพยายามขัดขวางเขาอยู่ "สัญลักษณ์... ความทรงจำ... ผู้ให้กำเนิด..." วายุทบทวนเบาะแสที่ได้รับมา มันยังคงดูคลุมเครือเกินไป เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นค้นหาจากตรงไหน เขานึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่นำพาเขามาสู่การเดินทางครั้งนี้ ภาพของครอบครัวที่ถูกสังหาร ภาพของบ้านที่ถูกเผาไหม้ ทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนรอยแผลที่ฝังลึกอยู่ในใจ "ข้าจะไม่ยอมให้เรื่องราวของพวกเขาถูกลืมเลือน" วายุกล่าวกับตัวเองอย่างแน่วแน่ "ข้าจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด และล้างแค้นให้กับพวกเขา" เขากำลังจะเดินต่อไป แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นหิมะ ใกล้กับทางเข้าโรงเตี๊ยมสายลมเหนือ มันเป็นวัตถุขนาดเล็ก สีดำเข้ม ที่ดูเหมือนจะกลืนไปกับพื้นดิน แต่เมื่อมองใกล้ๆ... มันคือเครื่องรางเล็กๆ ที่ทำจากไม้แกะสลัก วายุหยิบเครื่องรางนั้นขึ้นมาดู มันมีรูปร่างคล้ายกับ... สัตว์เลื้อยคลานที่กำลังขดตัวอยู่ แต่ก็ดูคล้ายกับ... ลายเส้นที่พันกันยุ่งเหยิง "นี่มัน..." วายุพยายามนึกว่าเคยเห็นสัญลักษณ์แบบนี้ที่ไหนมาก่อน ทันใดนั้นเอง ภาพในอดีตก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา... ภาพของผนังห้องในวัยเด็กของเขา ที่มีภาพวาดลายเส้นคล้ายๆ แบบนี้อยู่... ลวดลายที่แม่ของเขาวาดไว้ "แม่..." วายุพึมพำ เขารู้สึกถึงความตื่นเต้นที่ปะปนมากับความเศร้า "นี่อาจจะเป็นสัญลักษณ์ที่ชายชราพูดถึง..." วายุคิด "สัญลักษณ์ที่เชื่อมโยงกับ 'ผู้ให้กำเนิด' หรือ 'ความทรงจำ' ในอดีต" เขากำเครื่องรางในมือแน่น รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาเล็กน้อย ราวกับว่ามันมีพลังบางอย่างซ่อนอยู่ "แต่ใครเป็นคนทำตกไว้?" วายุถามตัวเอง เขาหันไปมองรอบๆ อีกครั้ง ก็ไม่พบใคร "บางที... อาจจะเป็นคนเดียวกับที่กำลังจับตาดูข้าอยู่" วายุสันนิษฐาน เขารู้สึกได้ว่าการเดินทางของเขาเริ่มมีทิศทางที่ชัดเจนขึ้น แต่ก็อันตรายมากขึ้นเช่นกัน วายุตัดสินใจที่จะกลับไปที่โรงเตี๊ยมหงส์ดำอีกครั้ง เขาต้องการจะสอบถามหลี่เฟยเพิ่มเติมเกี่ยวกับสัญลักษณ์นี้ และสถานการณ์ที่เขาพบเจอ เมื่อวายุกลับมาถึงโรงเตี๊ยมหงส์ดำ บรรยากาศภายในร้านดูจะตึงเครียดกว่าเดิมเล็กน้อย ผู้คนยังคงนั่งดื่มกินกันอยู่ แต่ก็ดูเหมือนจะมีการพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงที่เบาลง วายุเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์บาร์ที่หลี่เฟยยืนอยู่ "ข้ากลับมาแล้ว" วายุกล่าว หลี่เฟยหันมามองวายุ "เจ้าเจออะไรมา?" "ข้าเจอสิ่งนี้" วายุยื่นเครื่องรางไม้แกะสลักที่เขาพบ ให้หลี่เฟยดู หลี่เฟยรับเครื่องรางไปพิจารณา ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "นี่มัน... สัญลักษณ์ของ 'กลุ่มเงา' ในอดีต" "กลุ่มเงา?" วายุถาม "ใช่" หลี่เฟยกล่าว "ในสมัยโบราณ... ก่อนที่ตระกูลมังกรดำจะเข้ามามีอำนาจ มีกลุ่มนักรบที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด พวกเขาเรียกตัวเองว่า 'กลุ่มเงา' และสัญลักษณ์นี้... คือเครื่องหมายประจำตัวของพวกเขา" "แล้ว 'กองทหารเงา' ล่ะ... เกี่ยวข้องกับพวกเขาอย่างไร?" วายุถาม "บางที... 'กองทหารเงา' ในปัจจุบัน อาจจะเป็นผู้สืบทอดของ 'กลุ่มเงา' ในอดีต" หลี่เฟยกล่าว "หรือ... อาจจะเป็นคนที่นำสัญลักษณ์และความคิดของพวกเขามาใช้เพื่อเป้าหมายอื่น" "แล้วท่านรู้หรือไม่ว่า... ทำไมสัญลักษณ์นี้ถึงมาตกอยู่ที่นี่?" วายุถาม หลี่เฟยยื่นเครื่องรางคืนให้กับวายุ "นั่นเป็นคำถามที่ดี... บางที... อาจจะมีใครบางคนต้องการให้เจ้าเจอสิ่งนี้ก็ได้" "ใคร?" "บางที... อาจจะเป็นคนที่กำลังจับตาดูเจ้าอยู่" หลี่เฟยกล่าว "หรือ... อาจจะเป็นใครบางคนที่ต้องการจะส่งสารบางอย่างมาให้เจ้า" "แล้วท่านคิดว่า... ข้อความนั้นคืออะไร?" วายุถาม หลี่เฟยเงียบไปครู่หนึ่ง เขากวาดสายตาไปรอบๆ โรงเตี๊ยมอย่างระมัดระวัง ก่อนจะโน้มตัวลงมาพูดกับวายุด้วยน้ำเสียงกระซิบ "ข้าคิดว่า... สิ่งที่เจ้ากำลังตามหานั้น... อาจจะไม่ได้อยู่ห่างไกลจากตัวเจ้าเลย" "หมายความว่าอย่างไร?" วายุถามด้วยความสับสน "หมายความว่า... บางที... คนที่อยู่เบื้องหลัง 'กองทหารเงา' อาจจะ... อยู่ในเมืองแห่งนี้... หรือ... อาจจะเคยมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องราวในอดีตของเจ้า... อย่างลึกซึ้ง" คำพูดของหลี่เฟยทำให้วายุรู้สึกขนลุก ความคิดที่ว่าศัตรูที่เขาตามหา อาจจะอยู่ใกล้ตัว หรือมีความเกี่ยวข้องกับอดีตของเขา... มันเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองเห็นได้ชัดเจน "แล้วข้าควรจะทำอย่างไรต่อไป?" วายุถาม "เจ้าต้องค้นหาความหมายของสัญลักษณ์นี้ให้ลึกซึ้งกว่านี้" หลี่เฟยกล่าว "และ... อย่าไว้ใจใคร... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... คนที่เสนอความช่วยเหลือให้เจ้ามากเกินไป" วายุพยักหน้า เขาหยิบเครื่องรางไม้แกะสลักขึ้นมาเก็บไว้ในอกเสื้ออย่างดี เขารู้สึกได้ว่าการเดินทางของเขาได้มาถึงจุดเปลี่ยนที่สำคัญแล้ว ความจริงที่เขาตามหา อาจจะอยู่ใกล้กว่าที่คิด แต่เส้นทางที่จะไปถึงมัน... ก็คงจะเต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน เขาเหลือบมองไปยังมุมหนึ่งของโรงเตี๊ยม ที่ซึ่งชายหนุ่มผมดำที่ชื่อหลี่เฟยเคยนั่งอยู่ แต่บัดนี้... เขาได้หายตัวไปแล้ว ราวกับว่าเป็นเพียงภาพลวงตา "ข้าต้องระวังตัวให้มากขึ้น..." วายุคิด "ในเมืองที่เต็มไปด้วยหิมะ... บางครั้ง... ความหนาวเย็นที่สุด... ก็มาจากหัวใจของมนุษย์"