แสงสว่างอันเจิดจ้าที่พวยพุ่งขึ้นจากป้อมปราการลับ ดุจดังสัญญาณที่มองเห็นได้จากทุกสารทิศของอาณาจักรที่แห้งแล้ง ทหารของรามาสที่ยังคงติดอยู่ในช่องเขาแห่งเงา และกลุ่มที่พยายามบุกเข้ามาที่ป้อมปราการ ต่างพากันเงยหน้ามองด้วยความตื่นตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นปรากฏการณ์เช่นนี้มาก่อน "นั่นมันอะไรกัน?" ทหารของรามาสคนหนึ่งอุทาน "เป็นสัญญาณของเทพเจ้าหรืออย่างไร?" อีกคนถาม "เป็นไปไม่ได้! เป็นแค่พวกกบฏโง่ๆ พวกนั้นเท่านั้น!" นายทหารคนหนึ่งตะโกนพยายามควบคุมสถานการณ์ "อย่าเสียขวัญ! จงบุกต่อไป!" แต่คำพูดของเขาไม่สามารถกลบความหวาดหวั่นในใจของลูกน้องได้ การต่อสู้ที่ช่องเขาแห่งเงาก็เริ่มอ่อนแรงลงไปบ้าง นักรบของคาลิลซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากแสงสว่างที่มองเห็นจากระยะไกล ก็กลับมีความฮึกเหิมมากขึ้น "ท่านคาลิลต้องทำอะไรบางอย่างแน่ๆ!" ฟาริสตะโกนปลุกใจ "พลังนั้น... มันคือสิ่งที่เราเฝ้ารอมาตลอด!" ซามีร์ที่ยืนข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วย "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานที่แผ่ซ่านมาถึงที่นี่ มันทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ" เลลาซึ่งเล็งธนูอยู่ที่ยอดผา มองไปยังทิศทางของป้อมปราการด้วยรอยยิ้ม "ข้าว่าเราจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ในเร็วๆ นี้" ในขณะที่การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป คาลิลก็ยังคงยืนอยู่กลางยันต์โบราณ เขารู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนเข้ามาในตัวอย่างต่อเนื่อง มันไม่ใช่แค่พลังกาย แต่เป็นพลังแห่งจิตวิญญาณ พลังที่จะเชื่อมโยงเขากับผืนดิน กับดวงดาว และกับทุกสรรพสิ่ง "เจ้าคือผู้ถูกเลือก" เสียงในหัวของเขากล่าวเน้นย้ำ "พลังนี้จะทำให้เจ้าแข็งแกร่งเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ แต่จงจำไว้ว่า พลังที่ยิ่งใหญ่มาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ใหญ่หลวงยิ่งกว่า" "ข้าเข้าใจ" คาลิลตอบ "แต่ข้ายังไม่รู้ว่าข้าจะใช้พลังนี้อย่างไร" "จงฟังเสียงหัวใจของเจ้า" เสียงนั้นตอบ "มันจะนำทางเจ้าไปเอง" คาลิลหลับตาลง เขาพยายามตั้งสมาธิ รวบรวมจิตใจ และปลดปล่อยทุกสิ่งที่ขวางกั้น เขาต้องการที่จะเข้าใจพลังนี้อย่างถ่องแท้ ไม่ใช่แค่การควบคุมมัน แต่เป็นการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับมัน ทันใดนั้น ภาพต่างๆ ก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา ภาพของนครหลวงที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด ประชาชนที่ถูกกดขี่ข่มเหง ใบหน้าของรามาสที่เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม และภาพของกองทัพที่กำลังเคลื่อนพลมายังป้อมปราการของเขา "ข้าเห็นแล้ว" คาลิลกล่าว "ข้าเห็นความทุกข์ยากของพวกเขา" "แล้วเจ้าจะทำสิ่งใด?" เสียงในหัวของเขาถาม "ข้าจะปลดแอกพวกเขา" คาลิลตอบอย่างเด็ดเดี่ยว "ข้าจะใช้พลังนี้เพื่อต่อสู้กับความอยุติธรรม เพื่อนำแสงสว่างกลับคืนสู่อาณาจักรนี้" เขาลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยพลังงานสีฟ้า เขารู้สึกว่าร่างกายของเขามีพลังมากขึ้นกว่าเดิมอย่างมหาศาล กำลังที่เขามีในตอนนี้ อาจจะเทียบเท่ากับนักรบหลายร้อยคนรวมกัน "ข้าพร้อมแล้ว" คาลิลกล่าวกับตนเอง "ข้าพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับรามาสและกองทัพของเขา" เขาเดินออกจากใจกลางยันต์โบราณ ทิ้งไว้เพียงแสงสว่างที่ยังคงส่องประกายอยู่เบื้องหลัง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังที่เหนือธรรมชาติ เขาเดินไปหาฮาชิมที่กำลังตรวจตราความเรียบร้อยของป้อมปราการ "ท่านคาลิล!" ฮาชิมอุทานเมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวคาลิล "ท่าน... ดูเหมือนว่าท่านจะ..." "ข้าได้สิ่งที่ข้าต้องการแล้ว ฮาชิม" คาลิลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง "ข้าได้ปลุกพลังแห่งยันต์โบราณขึ้นมาแล้ว" ฮาชิมเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "จริงหรือขอรับ? พลังนั้น... มันจะช่วยเราได้มากแค่ไหน?" "มากเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้" คาลิลตอบ "แต่เราต้องรีบเคลื่อนไหว ก่อนที่รามาสจะรู้ว่าเรามีอะไร" "แต่กองทัพของเขายังคงอยู่ที่ช่องเขา..." ฮาชิมกล่าว "ข้าจะไปจัดการกับพวกเขาเอง" คาลิลกล่าว "เจ้าและซามีร์เตรียมกองกำลังที่เหลือไว้ ข้าจะนำข่าวดีกลับมาให้" "ท่านจะไปคนเดียวหรือขอรับ?" ฮาชิมถามอย่างเป็นห่วง "ข้าจะไม่อยู่คนเดียว" คาลิลยิ้ม "ข้ามีพลังแห่งบรรพกาลอยู่กับข้า" เขาเดินไปยังลานกว้างของป้อมปราการ นักรบที่เหลืออยู่ต่างมองเขาด้วยความสงสัยปนความหวัง คาลิลยกดาบแห่งชะตากรรมขึ้นเหนือหัว ดาบสั่นไหวและเปล่งแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง "นักรบแห่งอิสรภาพ!" คาลิลตะโกนก้อง "ข้าได้ปลุกพลังที่จะนำพาเราไปสู่ชัยชนะแล้ว! จงเตรียมพร้อม! เราจะบุกเข้าตีค่ายของรามาสในคืนนี้!" เสียงโห่ร้องกึกก้องดังขึ้นจากเหล่านักรบ พวกเขามองเห็นความหวังอันใหม่ในตัวคาลิล และสัมผัสได้ถึงพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ขณะเดียวกัน ที่ช่องเขาแห่งเงา กองทัพของรามาสอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ พวกเขาติดอยู่กลางช่องเขาที่เต็มไปด้วยกับดักและหินที่ถล่มลงมา อากาศเต็มไปด้วยควันและความสิ้นหวัง "เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่!" นายทหารคนหนึ่งตะโกน "พวกเราจะยอมตายที่นี่ไม่ได้!" แต่ในขณะที่พวกเขากำลังพยายามหาทางหนี จู่ๆ ท้องฟ้าก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง เป็นลำแสงสีฟ้าที่ส่องลงมาจากป้อมปราการลับ แสงนั้นสว่างไสวจนทำให้ทหารของรามาสต้องยกมือขึ้นบังตา "อะไรอีกวะเนี่ย!" ทหารคนหนึ่งร้องด้วยความหงุดหงิด "มันมาจากป้อมปราการนั่น!" อีกคนชี้ "หรือว่า... พวกมันมีอาวุธลับ?" ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจของทหารรามาส เมื่อพวกเขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านมาจากทิศทางนั้น พลังงานที่ทรงพลังจนน่าสะพรึงกลัว "ถอย! จงถอยกลับ!" นายทหารคนหนึ่งสั่ง แต่ก็สายเกินไป ทันใดนั้น คาลิลก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปากทางเข้าช่องเขาด้านที่ยังไม่มีการปิดกั้น ร่างของเขาเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ ทั่วร่าง ดาบแห่งชะตากรรมในมือสั่นไหวราวกับจะปลดปล่อยพลังอันมหาศาลออกมา "รามาส!" คาลิลตะโกนก้อง "การต่อสู้ของเจ้าสิ้นสุดลงแล้ว!"