ท้องฟ้าของนครหลวงในยามเย็นเต็มไปด้วยเมฆครึ้มที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับจะสะท้อนถึงความตึงเครียดที่ปกคลุมไปทั่วเมือง การรอคอยสิ้นสุดลงแล้ว ถึงเวลาที่ประชาชนจะได้เผชิญหน้ากับทรราชย์ และทวงคืนอิสรภาพที่ถูกพรากไป คาลิลยืนอยู่บนเวทีชั่วคราวที่ถูกสร้างขึ้นอย่างเร่งรีบ ณ ลานกว้างกลางเมือง ผู้คนหลายพันหลั่งไหลมารวมตัวกันที่นี่ พวกเขามาพร้อมกับความหวัง ความสิ้นหวัง และความโกรธแค้นที่สะสมมานานหลายปี ใบหน้าของทุกคนฉายแววของความคาดหวัง รอคอยเพียงสัญญาณที่จะปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดออกมา อาลิปรากฏตัวขึ้นบนเวทีท่ามกลางเสียงโห่ร้องต้อนรับ เขาชูกำปั้นขึ้นฟ้า "พี่น้อง! สหายร่วมอุดมการณ์! ค่ำคืนนี้คือค่ำคืนแห่งการตัดสินชะตา! ค่ำคืนที่เราจะทวงคืนความยุติธรรม!" เสียงปรบมือและโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วลานกว้าง "พวกเราอดทนมานานเกินไปแล้ว!" อาลิตะโกน "เราถูกกดขี่ข่มเหง! เราถูกพรากทุกสิ่งไป! แต่จากนี้ไป! เราจะไม่ยอมอีกต่อไป!" คาลิลยืนอยู่ข้างๆ อาลิ มือของเขากำยันต์โบราณแน่น เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่แผ่ออกมาจากวัตถุชิ้นนี้ มันสั่นสะท้านอยู่ในมือของเขา ราวกับจะรับรู้ถึงบรรยากาศที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของฝูงชน "เรามีผู้นำที่แท้จริง! ผู้ที่จะนำพาเราไปสู่อิสรภาพ!" อาลิกล่าวพลางผายมือไปยังคาลิล "เขาคือผู้ที่ได้รับเลือก! ผู้ที่จะปลุกพลังแห่งบรรพชนของเรา!" คาลิลรู้สึกถึงสายตานับพันคู่ที่จับจ้องมาที่เขา เขาพยายามสงบสติอารมณ์ และก้าวไปข้างหน้า "ข้า... ข้าคือคาลิล" เขากล่าวเสียงสั่นเล็กน้อย แต่ก็ชัดเจนพอที่จะได้ยินไปทั่ว "ข้าไม่ใช่ผู้ยิ่งใหญ่ ข้าก็เป็นเพียงคนธรรมดาเช่นเดียวกับพวกท่านทุกคน" เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน บางคนดูไม่พอใจกับคำพูดถ่อมตนของเขา "แต่ข้าได้เห็นความโหดร้ายของทรราชย์! ข้าได้เห็นความทุกข์ยากของพวกท่าน! และข้าก็ไม่สามารถทนอยู่เฉยได้อีกต่อไป!" คาลิลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มหนักแน่นขึ้น "พวกเราทุกคน ต่างมีความปรารถนาที่จะมีชีวิตที่ดีกว่านี้! ที่จะปลดแอกตัวเองจากโซ่ตรวนแห่งการกดขี่!" เขาชูยันต์โบราณขึ้นเหนือหัว "นี่คือสัญลักษณ์แห่งการต่อสู้ของเรา! นี่คือพลังที่จะปลุกจิตวิญญาณแห่งการต่อต้านในตัวพวกเราทุกคน!" ทันทีที่ยันต์โบราณถูกยกขึ้น แสงสว่างสีฟ้าอ่อนๆ ก็เริ่มส่องประกายออกมาจากอักขระโบราณที่สลักอยู่บนนั้น แสงนั้นค่อยๆ ทวีความสว่างขึ้นเรื่อยๆ จนสาดส่องไปทั่วทั้งลานกว้าง ฝูงชนตกตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นสิ่งใดเช่นนี้มาก่อน เสียงกระซิบกระซาบเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ดังระรัว "นี่คือพลังที่แท้จริง!" อาลิตะโกน "พลังที่กษัตริย์ทรราชย์ไม่เคยต้องการให้พวกเราได้รับรู้!" คาลิลรู้สึกถึงกระแสพลังที่ไหลเวียนเข้ามาในตัวเขา มันร้อนแรงและทรงพลังกว่าครั้งไหนๆ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ "กษัตริย์ทรราชย์! ถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง!" คาลิลตะโกนด้วยสุดเสียง พลังจากยันต์โบราณราวกับจะขยายเสียงของเขาให้ดังยิ่งขึ้นไปอีก ทันใดนั้น ประตูทางเข้าลานกว้างก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ทหารจำนวนมากพร้อมอาวุธครบมือ กรูเข้ามาในพื้นที่ พวกมันถูกนำโดยแม่ทัพใหญ่ผู้โหดเหี้ยม "จับพวกมันให้หมด!" แม่ทัพใหญ่ตะโกนเสียงดัง "อย่าให้ใครหนีไปได้!" ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที ผู้คนแตกตื่น พยายามวิ่งหนีเอาชีวิตรอด แต่ก็ถูกล้อมกรอบโดยทหาร "คาลิล! เจ้าต้องไป!" อาลิผลักคาลิล "ข้าจะนำการต่อสู้ที่นี่เอง!" "แต่ท่านอาลี!" คาลิลคัดค้าน "เราจะสู้ไปด้วยกัน!" "ไม่มีเวลาแล้ว! จงไป! จงนำยันต์นี้ไปสู่การปฏิวัติที่แท้จริง! นี่คือคำสั่งสุดท้ายของข้า!" อาลิกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว เขากระชากดาบออกจากฝัก และพุ่งเข้าใส่กลุ่มทหาร คาลิลมองเห็นภาพอาลิต่อสู้กับทหารอย่างดุเดือด เขาเสียใจที่ไม่สามารถอยู่ช่วยได้ แต่เขาก็รู้ดีว่ายันต์โบราณนี้มีความสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด เขาหันหลังวิ่งหนีไปตามเส้นทางที่ซาอิดได้วางแผนไว้ แต่ก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด ทหารพยายามเข้ามาขวางกั้น แต่พลังที่แผ่ออกมาจากยันต์โบราณ ทำให้พวกมันถอยร่นไปโดยอัตโนมัติ "พลังนี้... มันเป็นของข้าจริงๆ หรือ?" คาลิลพึมพำกับตัวเองขณะวิ่งไป เขาวิ่งผ่านตรอกซอกซอยที่มืดมิด หลบหนีการตามล่าของทหาร การต่อสู้ที่ลานกว้างยังคงดำเนินต่อไป เขาได้ยินเสียงปะทะ เสียงกรีดร้อง และเสียงระเบิดที่ดังมาจากระยะไกล "ข้าต้องไปถึงที่นั่น... ข้าต้องไปถึงใจกลางนครหลวง" คาลิลคิดในใจ "ข้าต้องทำตามคำมั่นสัญญา" ระหว่างทาง เขาได้พบกับกลุ่มผู้ต่อต้านที่ยังคงซ่อนตัวอยู่ พวกเขารวมตัวกันตามที่ได้นัดหมายไว้ "ท่านคาลิล! ท่านมาแล้ว! อาลิอยู่ที่ไหน?" ชายคนหนึ่งในกลุ่มถามด้วยความหวัง "อาลิ... เขาอยู่ที่ลานกว้าง" คาลิลตอบเสียงหอบ "เขากำลังต่อสู้เพื่อถ่วงเวลาให้เรา" "เกิดอะไรขึ้น?" หญิงสาวคนหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "เราถูกพบเจอ" คาลิลอธิบายอย่างรวดเร็ว "แต่เรายังมีโอกาส! ข้ามีสิ่งนี้!" เขาชูยันต์โบราณขึ้น แสงสว่างจากมันยังคงส่องประกาย แม้จะอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย "นี่คือยันต์โบราณ!" ชายคนนั้นอุทานด้วยความตกตะลึง "เรา... เราพร้อมแล้ว!" "ดีมาก!" คาลิลกล่าว "เราต้องไปยังเป้าหมายของเรา! เราต้องทำลายอำนาจของทรราชย์!" กลุ่มผู้ต่อต้านมองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่น พวกเขาพร้อมที่จะสู้จนถึงที่สุด "ข้าจะนำทางพวกท่าน" คาลิลกล่าว "แต่เราต้องเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ" พวกเขาออกเดินทางไปยังเป้าหมายต่อไป คือหอคอยแห่งอำนาจของกษัตริย์ทรราชย์ แต่ละย่างก้าวเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ความเสี่ยง และความหวังที่ริบหรี่ คาลิลรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าจะยิ่งยากลำบากกว่าเดิม เขาจะต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่คาดไม่ถึง และอาจจะต้องเสียสละมากกว่าที่เขาเคยคิด แต่เมื่อเขามองไปยังยันต์โบราณในมือ เขาก็รู้สึกถึงพลังที่หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณของเขา พลังที่จะไม่ยอมแพ้ พลังที่จะต่อสู้เพื่ออนาคตที่ดีกว่า