"เข้าไปข้างในกันเถอะ" คาลิลกล่าว เสียงของเขาก้องอยู่ในความมืดที่แผ่ซ่านออกมาจากปากอุโมงค์ "เราต้องรีบก่อนที่พวกมันจะรู้ตัว" ฮัสซันเป็นคนแรกที่ก้าวลงไปตามทางเดินที่ลาดเอียง เขาใช้ตะเกียงน้ำมันที่พกติดตัวส่องทาง แสงไฟริบหรี่สาดส่องเผยให้เห็นผนังอุโมงค์ที่ก่อด้วยหินโบราณ มีตะไคร่น้ำเกาะอยู่เป็นหย่อมๆ อากาศภายในอบอ้าวและมีกลิ่นอับชื้น คล้ายกับกลิ่นของดินที่ถูกฝังมานานหลายศตวรรษ "ที่นี่ดูเหมือนจะไม่มีใครใช้มานานแล้ว" ฮัสซันพึมพำ "หวังว่าโครงสร้างมันจะยังแข็งแรงพอ" คาลิลเดินตามลงมาพร้อมกับผู้ต่อต้านอีกแปดคน พวกเขาเดินเรียงแถวกันอย่างระมัดระวัง แต่ละคนเตรียมพร้อมที่จะหยิบอาวุธขึ้นมาตอบโต้หากมีอันตราย "ซาอิดบอกว่าอุโมงค์นี้เชื่อมต่อกับส่วนลึกของหอคอย" คาลิลกล่าว ขณะที่พวกเขาเดินลึกเข้าไป "เขาเคยใช้มันเมื่อครั้งยังเด็กเพื่อหลบหนีการลงโทษของกษัตริย์" "ซาอิดนี่เหมือนมีสมบัติความรู้เกี่ยวกับนครหลวงทุกซอกทุกมุมเลยนะครับ" ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มกล่าว ชื่อของเขาคือฟาริด เป็นช่างตีเหล็กที่เข้าร่วมการปฏิวัติ "เขาก็เป็นชาวนครหลวงเหมือนพวกเรา" คาลิลตอบ "เพียงแต่เขาได้เห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เคยเห็น" ทางเดินเริ่มแคบลงเรื่อยๆ บางช่วงต้องก้มตัวลง หรือคลานไปข้างหน้า บางช่วงก็เปิดโล่งขึ้นจนสามารถยืนได้เต็มความสูง "นี่มันยาวกว่าที่คิดไว้เยอะเลย" หญิงสาวคนหนึ่งชื่อไลลาเอ่ยขึ้น "เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเรากำลังไปถูกทาง?" "ยันต์นี่กำลังนำทางเรา" คาลิลตอบ เขาชูยันต์โบราณขึ้น แสงสีฟ้าอ่อนๆ ของมันสว่างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพวกเขาเดินผ่านจุดที่ดูเหมือนจะเป็นทางแยก "แสงของมันแรงขึ้นเมื่อเราเลี้ยวขวาตรงนี้" ฮัสซันสังเกต "ดูเหมือนว่ามันจะรับรู้ถึงความใกล้เคียงของเป้าหมาย" พวกเขาเดินตามแสงของยันต์ไปเรื่อยๆ ผ่านความมืดและความเงียบที่ชวนให้ขนลุก เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงฝีเท้าและการหายใจของพวกเขาเอง "ข้าเริ่มรู้สึกถึงความเย็นยะเยือก" ไลลากล่าวพลางกอดตัวเอง "มันไม่ใช่ความเย็นธรรมดา" "นั่นอาจจะเป็นพลังงานที่แผ่ออกมาจากหอคอย" คาลิลคาดเดา "หรืออาจจะมีอะไรบางอย่างที่อันตรายกว่านั้นรอเราอยู่ข้างหน้า" หลังจากเดินมานานนับชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงบริเวณที่ทางเดินสิ้นสุดลง เป็นห้องโถงใต้ดินขนาดใหญ่ ผนังของห้องโถงเต็มไปด้วยอักขระโบราณที่สลักไว้ด้วยฝีมือประณีต แต่บางส่วนก็เลือนรางไปตามกาลเวลา "เรามาถึงแล้ว" คาลิลกล่าว "แต่... นี่มันคืออะไร?" ใจกลางห้องโถงมีแท่นบูชาหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่ บนแท่นบูชานั้นมีวัตถุรูปทรงประหลาดวางอยู่ มันดูเหมือนคริสตัลสีดำทึบที่เปล่งแสงสีม่วงสลัวๆ ออกมา "นั่นมัน..." ฮัสซันอุทาน "ข้าเคยเห็นภาพวาดของมันในบันทึกโบราณ! เขาเรียกว่า 'หัวใจแห่งเงามรณะ'!" "หัวใจแห่งเงามรณะ?" ฟาริดถามด้วยความสงสัย "มันคืออะไร?" "ตามตำนานเล่าว่ามันคือแก่นพลังงานที่ถูกสร้างขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อน" ฮัสซันอธิบาย "ถูกใช้โดยจอมเวทย์โบราณเพื่อควบคุมพลังงานแห่งความมืด และ... รวบรวมวิญญาณ" คาลิลรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ยันต์โบราณในมือสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนเกือบจะหลุดมือ "ควบคุมพลังงานแห่งความมืด?" คาลิลกล่าว "แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับกษัตริย์ทรราชย์?" "กษัตริย์ทรราชย์... เขาคงใช้มันเพื่อเสริมพลังของตัวเอง" ฮัสซันสันนิษฐาน "พลังที่เขาใช้ควบคุมทหารองครักษ์ และสร้างความหวาดกลัวให้กับประชาชน" "แล้วเราจะทำลายมันได้อย่างไร?" ไลลาถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ข้าไม่แน่ใจ" ฮัสซันส่ายหน้า "ตำนานกล่าวว่ามันแข็งแกร่งมาก ยากที่จะทำลาย" คาลิลมองไปยังแท่นบูชา เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากคริสตัลสีดำนั้น มันไม่ใช่แค่พลังงานธรรมดา แต่เป็นพลังงานที่บิดเบี้ยว เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเกลียดชัง "ข้าคิดว่าข้ารู้แล้ว" คาลิลกล่าว ทุกคนหันมามองเขา "ยันต์โบราณนี้... มันมีพลังที่ตรงกันข้ามกับ 'หัวใจแห่งเงามรณะ'" คาลิลอธิบาย "มันถูกสร้างขึ้นเพื่อต่อต้านพลังแห่งความมืด" "ท่านหมายความว่าอย่างไร?" ฟาริดถาม "ข้าคิดว่ายันต์นี้สามารถทำลายมันได้" คาลิลกล่าว "แต่... มันอาจจะต้องใช้พลังทั้งหมดของข้า" "ท่านคาลิล ท่านอย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม!" ฮัสซันรีบเตือน "เราไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น!" "เราไม่มีทางเลือกอื่น" คาลิลกล่าว "ถ้าเราไม่ทำลายสิ่งนี้ กษัตริย์ทรราชย์ก็จะยังคงมีพลังอำนาจของเขาต่อไป" คาลิลเดินเข้าไปใกล้แท่นบูชามากขึ้นเรื่อยๆ แสงสีฟ้าจากยันต์โบราณสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกลบแสงสีม่วงของคริสตัลสีดำไป "ข้าต้องลอง" คาลิลกล่าว "เพื่อทุกคน... เพื่ออาลิ... เพื่ออิสรภาพ" เขาเงื้อยันต์โบราณขึ้นเหนือหัว ตั้งใจจะฟาดลงไปยัง 'หัวใจแห่งเงามรณะ' ทันใดนั้นเอง! เสียงดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากเบื้องบน! พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!