"พลังที่ยิ่งใหญ่... ย่อมมาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ใหญ่หลวง" หัวหน้าจิตวิญญาณแห่งพงไพรกล่าวต่อ เสียงของมันแผ่วเบาลง แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น "เมื่อพลังของศิลาชีวาแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พิภพมายาก็พลอยสั่นคลอนตามไปด้วย สมดุลที่เคยดำรงอยู่ก็เริ่มเอนเอียง สิ่งมีชีวิตที่เคยสงบสุขก็เริ่มกระวนกระวาย ความมืดที่เคยถูกผนึกไว้ก็เริ่มคืบคลานเข้ามา" ไรอันตั้งใจฟังทุกคำพูดของหัวหน้าจิตวิญญาณแห่งพงไพร เขารู้สึกถึงความสำคัญของภารกิจที่อยู่เบื้องหน้า และความกดดันที่เริ่มถาโถมเข้ามา "แล้ว... ท่านพอจะทราบหรือไม่ว่าเศษเสี้ยวของพลังเหล่านั้น... ไปอยู่ที่ใดบ้าง?" หัวหน้าจิตวิญญาณแห่งพงไพรค่อยๆ ชูแขนข้างหนึ่งขึ้น แสงสีเขียวอ่อนๆ จากตัวตนของมันส่องสว่างขึ้น และสาดส่องไปยังพื้นดินเบื้องหน้า ภาพของแผนที่โบราณที่ไม่สมบูรณ์ก็ปรากฏขึ้นบนผืนหญ้า "นี่คือ... ร่องรอย" มันกล่าว "แผนที่ที่ถูกสร้างขึ้นจากความทรงจำของพงไพร... ที่บันทึกตำแหน่งของพลังที่กระจัดกระจายออกไป" ไรอันและเฟียก้มลงมองแผนที่นั้นอย่างตั้งใจ มันไม่ใช่แผนที่ธรรมดาที่แสดงเส้นทาง หรือขอบเขตของสถานที่ แต่กลับเป็นภาพของสัญลักษณ์โบราณที่กระจัดกระจายอยู่บนผืนดิน ราวกับว่ามันกำลังสื่อสารด้วยภาษาที่มองไม่เห็น "มัน... ดูเหมือนจะเป็นปริศนา" เฟียเอ่ยขึ้น พลางใช้นิ้วชี้ลากไปตามสัญลักษณ์เหล่านั้น "แต่ละสัญลักษณ์มีความหมายอย่างไรหรือคะ?" "แต่ละสัญลักษณ์... คือเครื่องหมายของสถานที่ ที่ซึ่งพลังงานของศิลาชีวาเคยสถิตอยู่" หัวหน้าจิตวิญญาณแห่งพงไพรตอบ "แต่... แผนที่นี้... ไม่สมบูรณ์" "ไม่สมบูรณ์?" ไรอันทวนคำ "หมายความว่าอย่างไรครับ?" "บางส่วนของแผนที่... ได้เลือนหายไปตามกาลเวลา... หรือถูกกลืนกินโดยพลังงานด้านลบ" หัวหน้าจิตวิญญาณแห่งพงไพรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเศร้า "มีเพียงไม่กี่แห่ง... ที่พวกเรายังคงจดจำได้" มันชี้ไปยังสัญลักษณ์บางตัวบนแผนที่ "ที่นี่... คือ 'ยอดเขาแห่งสายหมอก'... ที่นั่น... คือ 'หุบเหวลึกแห่งเสียงสะท้อน'... และตรงนี้... คือ 'ทะเลสาบแห่งดวงดาว' เหล่านี้คือสถานที่ที่พวกเราพอจะบอกเส้นทางให้เจ้าได้... แต่ที่เหลือ... เจ้าจะต้องค้นหาด้วยตนเอง" ไรอันรู้สึกถึงความหนักใจที่เพิ่มขึ้น เขาไม่เพียงแต่ต้องตามหาสิ่งที่เรียกว่าศิลาชีวา แต่ยังต้องเผชิญหน้ากับปริศนาที่ซับซ้อนและสถานที่ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน "แล้ว... มีวิธีใดที่จะทำให้แผนที่นี้สมบูรณ์ขึ้นได้หรือไม่ครับ?" หัวหน้าจิตวิญญาณแห่งพงไพรเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังครุ่นคิด "มี... แต่... มันเป็นหนทางที่อันตรายยิ่งนัก" "อันตรายอย่างไรหรือครับ?" ไรอันถามอย่างไม่ลังเล "ผมพร้อมที่จะรับมือกับทุกอย่าง" "เจ้าได้สัมผัสถึงพลังแห่งศิลาชีวาแล้ว" หัวหน้าจิตวิญญาณแห่งพงไพรกล่าว "พลังนั้น... คือความทรงจำ... คือแก่นแท้ของพิภพมายา... หากเจ้าต้องการจะเติมเต็มแผนที่นี้... เจ้าจะต้องเข้าไปใน 'มิติแห่งความทรงจำ' ที่ซ่อนเร้นอยู่... ที่ซึ่งความทรงจำของศิลาชีวาได้ถูกเก็บงำไว้" "มิติแห่งความทรงจำ...?" เฟียทวนคำด้วยความสงสัย "มันคืออะไรกันคะ?" "มันคืออาณาเขตที่เชื่อมโยงกับแก่นแท้ของสรรพสิ่ง" หัวหน้าจิตวิญญาณแห่งพงไพรอธิบาย "เมื่อพลังของศิลาชีวาแตกกระจาย... ความทรงจำของมันก็พลอยกระจัดกระจายไปด้วย... แต่ส่วนใหญ่... ยังคงถูกผนึกไว้ในมิติแห่งนั้น... การจะเข้าไปในมิตินั้นได้... เจ้าจะต้องใช้พลังแห่งศิลาชีวาของเจ้า... เพื่อเปิดประตู" "แล้ว... เราจะเข้าไปที่นั่นได้อย่างไร?" ไรอันถาม "มีประตูเฉพาะหรือไม่?" "ประตูนั้น... อยู่ในตัวเจ้า" หัวหน้าจิตวิญญาณแห่งพงไพรตอบ "แต่... การเข้าไปในมิติแห่งความทรงจำนั้น... ไม่ใช่เรื่องง่าย... เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับความทรงจำของตนเอง... และความทรงจำที่ถูกบิดเบือน... ที่ซึ่งอาจนำพาเจ้าไปสู่ความสับสน... หรือแม้กระทั่ง... ความสิ้นหวัง" "หมายความว่า... เราอาจจะหลงทางอยู่ในนั้น... ตลอดไป?" เฟียถามด้วยน้ำเสียงกังวล "มีความเป็นไปได้" หัวหน้าจิตวิญญาณแห่งพงไพรกล่าว "แต่... หากเจ้าสามารถเอาชนะความกลัว... และความสับสนของตนเองได้... เจ้าจะสามารถดึงเอาเศษเสี้ยวของความทรงจำที่สำคัญ... มาเติมเต็มแผนที่นี้ได้" ไรอันมองเฟียอย่างให้กำลังใจ "เราจะทำด้วยกัน เฟีย" เขากล่าว "เราจะผ่านมันไปให้ได้" เฟียพยักหน้าเล็กน้อย แม้จะยังคงมีความกังวลอยู่ในแววตา "ค่ะ ไรอัน" "ก่อนที่เจ้าจะออกเดินทาง" หัวหน้าจิตวิญญาณแห่งพงไพรกล่าว "พวกเราจะมอบ 'เมล็ดพันธุ์แห่งการนำทาง' ให้แก่เจ้า" มันหยิบเมล็ดพันธุ์เล็กๆ สีเขียวเรืองรองออกมาจากกลางฝ่ามือ "เมื่อใดก็ตามที่เจ้าหลงทาง... หรือเผชิญกับอันตราย... จงปลูกเมล็ดพันธุ์นี้ลงบนพื้นดิน... มันจะนำทางเจ้า... ไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด... หรือมอบคำใบ้ที่จำเป็นแก่เจ้า" ไรอันรับเมล็ดพันธุ์นั้นมาด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "ขอบคุณมากครับท่าน" "หน้าที่ของพวกเราคือการรักษาสมดุล" หัวหน้าจิตวิญญาณแห่งพงไพรกล่าว "จงไปเถิด... ไรอัน... จงตามหาเศษเสี้ยวของศิลาชีวา... และคืนสมดุลให้แก่พิภพมายาแห่งนี้... พวกเราจะรอคอยข่าวสารจากเจ้า" เมื่อได้รับคำแนะนำและเครื่องนำทางแล้ว ไรอันและเฟียก็กล่าวลาเหล่าจิตวิญญาณแห่งพงไพร พร้อมกับความหวังและความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยม พวกเขามองไปยังแผนที่แห่งความทรงจำที่แตกสลาย และมุ่งหน้าสู่ยอดเขาแห่งสายหมอก ซึ่งเป็นจุดหมายแรกที่ระบุไว้ในแผนที่ การเดินทางสู่โลกแห่งความทรงจำที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น