หลังจากที่ได้เศษเสี้ยวของศิลาชีวามาจากยอดเขาแห่งสายหมอกแล้ว แผนที่แห่งความทรงจำก็แสดงเส้นทางต่อไปไปยัง "หุบเหวลึกแห่งเสียงสะท้อน" ไรอันและเฟียได้เดินทางมาถึงปากหุบเหว ที่ทอดลึกลงไปเบื้องล่าง ทัศนียภาพเต็มไปด้วยหน้าผาสูงชัน และมีหมอกสีเทาเข้มปกคลุมอยู่จนสุดลูกหูลูกตา "ที่นี่... ดูน่ากลัวกว่าที่ยอดเขาแห่งสายหมอกเสียอีก" เฟียกล่าว พลางกวาดสายตามองลงไปยังความมืดมิดเบื้องล่าง "เสียงอะไรก็ไม่รู้... ดังก้องไปมา" ไรอันพยักหน้า เขาได้ยินเสียงสะท้อนที่แปลกประหลาด ก้องกังวานมาจากส่วนลึกของหุบเหว มันไม่ใช่เสียงลม เสียงน้ำ หรือเสียงสัตว์ แต่เป็นเสียงเหมือนเสียงกระซิบ เสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ ผสมปนเปกันไปหมด "ดูเหมือนว่า... ชื่อของที่นี่จะมีความหมายจริงๆ" ไรอันกล่าว "หุบเหวลึกแห่งเสียงสะท้อน... บางที... เสียงพวกนี้อาจจะเป็นเสียงของความทรงจำที่ถูกทิ้งไว้ที่นี่" "ความทรงจำอย่างนั้นเหรอคะ?" เฟียถาม "หมายความว่า... เราจะต้องเข้าไปฟังเสียงเหล่านั้น... เพื่อค้นหาเศษเสี้ยวของศิลาชีวา?" "น่าจะเป็นอย่างนั้น" ไรอันตอบ "เราต้องลองลงไปสำรวจดู" ทั้งสองค่อยๆ เริ่มต้นการเดินทางลงสู่หุบเหว โดยใช้เชือกที่เตรียมมา โรยตัวลงไปตามหน้าผาที่ขรุขระ ยิ่งลงลึกไปเท่าไหร่ เสียงสะท้อนต่างๆ ก็ยิ่งดังชัดเจนขึ้นเท่านั้น บางครั้งก็เป็นเสียงที่คุ้นเคย จนไรอันแทบจะจำได้ว่าเป็นเสียงของใครบางคน "นั่น... เสียงเหมือนคุณปู่ของผม" ไรอันพึมพำ ขณะที่ได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังแว่วมา "ท่านเคยเล่าเรื่องราวการผจญภัยให้ผมฟังเสมอ" "เสียงนั้น... ดูเหมือนจะเป็นเสียงของแม่ของฉัน" เฟียกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ตอนที่ท่านปลอบฉันตอนเด็กๆ" แต่แล้ว เสียงเหล่านั้นก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป มันกลายเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความเกลียดชัง และความสิ้นหวัง เสียงสะท้อนเหล่านี้เริ่มสร้างความปั่นป่วนให้กับจิตใจของพวกเขา "หยุด! หยุดเถอะ!" ไรอันตะโกน พลางใช้มือปิดหู "ผมทนฟังไม่ไหวแล้ว!" "เสียงเหล่านี้... คือเสียงของอดีตที่ถูกผนึกไว้" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากส่วนลึกของหุบเหว เสียงนั้นแหบแห้งและเต็มไปด้วยความเศร้า "เป็นเสียงของความเจ็บปวด... ความผิดหวัง... และความสูญเสีย... ที่ผู้คนพยายามจะลืมเลือน... แต่กลับถูกเก็บงำไว้ที่นี่" "ใครอยู่ที่นั่น?" ไรอันถาม "ข้าคือ... ผู้เก็บงำแห่งหุบเหว" เสียงนั้นตอบ "ข้ามีหน้าที่... เฝ้ามองเสียงสะท้อนเหล่านี้... ไม่ให้หลุดรอดออกไป... ทำลายโลกภายนอก" "แล้ว... มีวิธีที่จะค้นหาเศษเสี้ยวของศิลาชีวาที่นี่ได้อย่างไร?" ไรอันถามอย่างมีความหวัง "เรามาที่นี่ตามคำแนะนำของจิตวิญญาณแห่งพงไพร" "เศษเสี้ยวของศิลาชีวา... ที่สถิตอยู่ที่นี่... คือเศษเสี้ยวที่เต็มไปด้วย... ความเศร้าโศก... และความเจ็บปวด" ผู้เก็บงำกล่าว "มันถูกดูดซับเอาพลังงานด้านลบจากเสียงสะท้อนเหล่านี้... การที่จะเข้าถึงมันได้... เจ้าจะต้อง... ทนฟังเสียงสะท้อนแห่งความเจ็บปวดเหล่านี้... และไม่ยอมให้มัน... กลืนกินเจ้า" "หมายความว่า... เราต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดของเราเอง?" เฟียถาม "ใช่" ผู้เก็บงำตอบ "หากเจ้าสามารถ... ทนฟัง... และยอมรับ... ความเจ็บปวดของตนเองได้... โดยไม่ยอมให้มัน... ทำลายเจ้า... เจ้าก็จะสามารถ... สัมผัสได้ถึง... เศษเสี้ยวของศิลาชีวา" ไรอันมองเฟีย "เราต้องทำนะ เฟีย" เฟียพยักหน้าอย่างแน่วแน่ "ฉันพร้อมแล้ว" ทั้งสองเริ่มเดินทางต่อไปในหุบเหว เสียงสะท้อนแห่งความเจ็บปวดดังขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาได้ยินเสียงแห่งความผิดหวังที่พ่อแม่ของพวกเขาเคยประสบ เสียงแห่งการถูกทรยศของเพื่อนเก่า เสียงแห่งความล้มเหลวในการทำภารกิจสำคัญ ไรอันเริ่มรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา ความเจ็บปวดจากอดีตค่อยๆ กัดกินจิตใจของเขา เขาเกือบจะยอมแพ้ แต่แล้ว เขาก็คิดถึงคำพูดของผู้เฝ้ามองแห่งยอดเขา "ยอมรับมัน... เผชิญหน้ากับมัน... และเข้าใจมัน" "ข้า... ยอมรับในความเจ็บปวดของข้า" ไรอันกล่าวเสียงดัง "ข้าเคยผิดพลาด... เคยล้มเหลว... แต่สิ่งเหล่านั้น... คือส่วนหนึ่งของข้า... และข้าจะไม่ยอมให้มัน... ทำลายข้า!" เมื่อไรอันประกาศเช่นนั้น เสียงสะท้อนแห่งความเจ็บปวดรอบตัวก็เริ่มเบาลง ราวกับว่ามันกำลังยอมสยบต่อการยอมรับของเขา เฟียเองก็เช่นกัน เธอได้ยินเสียงแห่งความกลัวและความโดดเดี่ยวที่เธอเคยรู้สึก แต่เธอก็รวบรวมกำลังใจ และพูดว่า "ฉันเคยกลัว... แต่ฉันก็ผ่านมันมาได้... ฉันแข็งแกร่งกว่าที่คิด!" ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีม่วงอ่อนๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นจากส่วนลึกของหุบเหว แสงนั้นส่องสว่างนำทางพวกเขาไปสู่โพรงถ้ำเล็กๆ แห่งหนึ่ง ภายในโพรงถ้ำนั้น มีวัตถุสีม่วงเข้มเปล่งประกายอยู่บนแท่นหิน มันคือเศษเสี้ยวของศิลาชีวา "เราเจอแล้ว!" ไรอันร้องด้วยความดีใจ เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เศษเสี้ยวของศิลาชีวา และสัมผัสมัน ทันทีที่สัมผัส พลังงานแห่งความเศร้าโศกที่เคยแผ่ออกมาก็เปลี่ยนเป็นความสงบ และความเข้าใจ เศษเสี้ยวของศิลาชีวาก็สว่างวาบขึ้น และแผ่พลังงานอันอบอุ่นเข้าสู่ร่างกายของเขา แผนที่แห่งความทรงจำในมือของเขาก็สว่างขึ้นอีกครั้ง สัญลักษณ์ใหม่ปรากฏขึ้นมาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป "เราทำสำเร็จอีกครั้ง!" เฟียกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ใช่" ไรอันตอบ "แต่การเดินทางของเรา... ยังไม่จบแค่นี้" พวกเขาได้เรียนรู้ว่า การเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดและความทรงจำที่เลวร้าย ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการเติบโต การยอมรับในอดีต จะทำให้พวกเขาก้าวต่อไปข้างหน้าได้อย่างแข็งแกร่งยิ่งขึ้น