"ข้าคือ... ผู้เก็บงำแห่งหุบเหว" เสียงแหบพร่าดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเหว ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านหน้าผาหินที่ปกคลุมไปด้วยหมอกสีเทาเข้ม ไรอันและเฟียยืนนิ่งอยู่บนพื้นหินขรุขระ จิตใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นและตื่นเต้นระคนกัน "ข้ามีหน้าที่... เฝ้ามองเสียงสะท้อน... และคัดกรองผู้ที่คู่ควรจะรับฟังความจริง" "ความจริงอะไร?" ไรอันถาม เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องไปยังจุดที่เสียงนั้นดังออกมา แม้จะมองไม่เห็นตัวตนของ 'ผู้เก็บงำ' แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมา เป็นพลังงานที่เก่าแก่และเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย "ความจริงเกี่ยวกับ... พลังที่พวกเจ้าตามหา" ผู้เก็บงำกล่าว เสียงของเขาค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ราวกับว่ากำลังรวบรวมพลัง "ศิลาชีวา... ไม่ใช่เพียงแค่สิ่งของที่สถิตอยู่... มันคือ... ชีวิต... คือ... จิตวิญญาณ... ที่ถูกหล่อหลอมรวมกัน" เฟียขมวดคิ้ว "หมายความว่าอย่างไรคะ? ศิลาชีวาคือจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตอย่างนั้นเหรอ?" "ไม่ใช่... ทั้งหมด" ผู้เก็บงำตอบ "มันคือ... เศษเสี้ยว... ของจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์... จากสิ่งมีชีวิตทุกรูปแบบ... ที่เคยมีชีวิตอยู่บนโลกนี้... และในมิติต่างๆ... พวกมันรวมกัน... กลายเป็นแหล่งพลังงานอันยิ่งใหญ่... ที่สามารถ... สร้างสรรค์... หรือ... ทำลาย... ได้ในพริบตา" ไรอันนิ่งอึ้ง เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าศิลาชีวาจะมีที่มาอันซับซ้อนถึงเพียงนี้ "แล้ว... เสียงสะท้อนเหล่านี้... คืออะไรกันแน่?" "คือ... ความทรงจำ... ของพวกเขา" ผู้เก็บงำตอบ "ความทรงจำที่เต็มไปด้วย... ความสุข... ความเศร้า... ความรัก... ความเกลียดชัง... ความหวัง... และ... ความสิ้นหวัง... เสียงเหล่านี้... คือ... บทเพลงแห่งชีวิต... ที่ถูก... จารึก... ไว้ใน... โลกแห่งมายา" เสียงสะท้อนต่างๆ ที่เคยทำให้พวกเขากลัวและสับสน บัดนี้กลับมีความหมายที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น มันไม่ใช่แค่เสียงที่ไร้สาระ แต่เป็นเสียงของเรื่องราวที่ถูกลืมเลือน เสียงของจิตวิญญาณที่รอคอยการรับรู้ "แต่... ทำไมถึงถูกเก็บงำไว้ที่นี่?" เฟียถาม พลางมองไปรอบๆ หุบเหวอันมืดมิด "และทำไม... เราถึงได้ยินเสียงเหล่านั้น?" "เพราะ... เจ้า... ไรอัน" ผู้เก็บงำกล่าว "พลังของเจ้า... คือ... สายใย... ที่เชื่อมโยง... กับ... จิตวิญญาณ... แห่งศิลาชีวา... เจ้าสามารถ... สัมผัส... ถึง... เสียงสะท้อน... ได้... และ... ถ้าเจ้า... คู่ควร... เจ้าก็จะ... ได้รับ... ความรู้... อันเป็น... ของจริง" "ผมต้องทำอย่างไร?" ไรอันถาม ด้วยความมุ่งมั่นที่เพิ่มขึ้น เขาพร้อมที่จะรับฟังความจริง ไม่ว่าจะเจ็บปวดเพียงใด "จง... เปิดใจ... รับฟัง..." ผู้เก็บงำกล่าว "ปล่อยให้... เสียงแห่งอดีต... ไหลผ่าน... เจ้า... จงแยกแยะ... เสียงแห่ง... ความจริง... จาก... เสียงแห่ง... ความลวง... และ... เมื่อเจ้า... เข้าใจ... แก่นแท้... ของ... สิ่งที่... เจ้า... กำลัง... ค้นหา... เจ้า... ก็จะ... พบ... สิ่งที่... เจ้า... ต้องการ" ไรอันหลับตาลง เขารวบรวมสมาธิอีกครั้ง พยายามที่จะไม่ตอบสนองต่อความกลัวหรือความสับสนที่เสียงเหล่านั้นเคยสร้างขึ้น เขาพยายามที่จะเปิดรับมันราวกับว่าเป็นบทกวีอันศักดิ์สิทธิ์ จิตใจของเขาเริ่มล่องลอยไปกับเสียงสะท้อนต่างๆ เขาได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กๆ เสียงร้องเพลงของคนรัก เสียงปลอบโยนของแม่ เสียงเตือนสติของบิดา เสียงร่ำไห้ของผู้สูญเสีย เสียงตะโกนของนักรบในสนามรบ เสียงกระซิบของนักปราชญ์ เสียงเพลงสวดของนักบวช ทุกเสียงหลอมรวมกันเป็นภาพที่ยิ่งใหญ่ของประวัติศาสตร์อันยาวนานของสิ่งมีชีวิต เฟียยืนมองไรอันด้วยความเป็นห่วง เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานที่เข้มข้นกำลังไหลผ่านตัวเขา "ไรอัน... คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" ไรอันไม่ตอบ เขายังคงอยู่ในภวังค์ แต่ใบหน้าของเขาดูสงบลงอย่างน่าประหลาด แสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่เคยส่องประกายจากตัวเขา บัดนี้กลับส่องสว่างขึ้นเรื่อยๆ และแผ่กระจายออกไปรอบๆ ราวกับจะโอบกอดเสียงสะท้อนทั้งหมด "เขา... กำลัง... ก้าวผ่าน... การทดสอบ..." ผู้เก็บงำกล่าว "เจ้า... เฟีย... เจ้า... ก็เช่นกัน... แม้... เจ้า... จะ... ไม่ได้... มี... สายใย... โดยตรง... กับ... ศิลาชีวา... แต่... เจ้า... คือ... ผู้... ที่... เลือก... ที่จะ... อยู่... เคียงข้าง... เขา... จิตใจ... ของเจ้า... คือ... ห่วงโซ่... แห่ง... ความ... เชื่อใจ... และ... มิตรภาพ... จง... ยึดมั่น... ใน... สิ่งนั้น... อย่า... ให้... เสียง... แห่ง... ความ... กลัว... หรือ... ความ... สิ้นหวัง... มา... ครอบงำ... เจ้า..." เฟียพยักหน้า เธอสูดหายใจลึกๆ พยายามที่จะสงบจิตใจของตนเอง เธอเชื่อมั่นในตัวไรอัน และเชื่อมั่นในภารกิจของพวกเขา ทันใดนั้น เสียงสะท้อนหนึ่งก็ดังขึ้นมาอย่างชัดเจน เป็นเสียงที่ดูเหมือนจะมาจากใจกลางของหุบเหว เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความปรารถนาอันแรงกล้า "ข้า... เคย... เป็น... ส่วนหนึ่ง... ของ... เจ้า... ศิลาชีวา... ข้า... ปรารถนา... ที่จะ... เห็น... โลก... สงบสุข... ข้า... ยอม... สละ... ทุกสิ่ง... เพื่อ... พลัง... แห่ง... ชีวิต... แต่... ความ... ทะเยอทะยาน... ของ... มนุษย์... ได้... ฉีก... ข้า... ออก... เป็น... ชิ้นๆ..." ไรอันลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาสะท้อนแสงสีฟ้าที่เจิดจ้า "ท่านคือใคร...?" "ข้าคือ... ผู้รักษา... แห่ง... ปฐมบท... จิตวิญญาณ... อัน... บริสุทธิ์... ที่... เป็น... จุดเริ่มต้น... ของ... ศิลาชีวา... ข้า... ถูก... ผนึก... ไว้... ที่นี่... เพื่อ... ไม่ให้... พลัง... ของข้า... ถูก... นำไป... ใช้... ใน... ทาง... ที่... ผิด..." เสียงนั้นกล่าวด้วยความเจ็บปวด "แต่... บัดนี้... ผู้... ที่... มี... เจตนา... บริสุทธิ์... ได้... มาถึง... แล้ว... ไรอัน..." "หมายความว่า... ผมจะสามารถ... รวบรวม... ศิลาชีวา... ได้อย่างนั้นเหรอครับ?" ไรอันถาม "ไม่ใช่... ทั้งหมด..." ผู้รักษาแห่งปฐมบทตอบ "ศิลาชีวา... แตกกระจาย... ไป... ทั่ว... มิติ... แต่... พลัง... อัน... เป็น... แก่นแท้... ของ... ข้า... ยังคง... อยู่... ที่นี่... ใน... รูปแบบ... ของ... เสียง... สะท้อน... แห่ง... ความ... ปรารถนา... อัน... บริสุทธิ์... จง... ตั้งใจ... ฟัง... และ... เจ้า... จะ... ได้รับ... พลัง... ที่... จะ... ช่วย... ให้... เจ้า... ค้นหา... ชิ้นส่วน... ที่... เหลือ... ต่อไป..." ไรอันพยักหน้า เขาก้มลงอีกครั้ง รวบรวมสมาธิ และตั้งใจฟังเสียงสะท้อนแห่งความปรารถนาอันบริสุทธิ์นั้น เสียงนั้นค่อยๆ กลายเป็นรูปธรรมมากขึ้น กลายเป็นภาพของพลังงานที่บริสุทธิ์และแข็งแกร่งแผ่ซ่านออกมาจากก้นบึ้งของหุบเหว "ข้า... จะ... มอบ... พลัง... แห่ง... การ... เชื่อมโยง... ให้แก่... เจ้า..." เสียงนั้นกล่าว "พลัง... ที่จะ... ทำให้... เจ้า... สามารถ... สัมผัส... ถึง... ชิ้นส่วน... ของ... ศิลาชีวา... ที่... กระจัดกระจาย... อยู่... ทั่ว... พิภพ... ขอ... เพียง... เจ้า... ใช้... มัน... เพื่อ... ความดี... และ... การ... รักษา... โลก..." ทันใดนั้น แสงสีฟ้าจากตัวไรอันก็สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง พลังงานอันมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเขา เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่มองไม่เห็น แต่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง กับบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ไกลแสนไกล "ข้า... ขอ... พักผ่อน... แล้ว..." เสียงของผู้รักษาแห่งปฐมบทค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับเสียงสะท้อนอื่นๆ ที่เงียบลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงแต่ความเงียบสงัดของหุบเหว ไรอันลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความเข้าใจและการเติบโต "ผมรู้สึกได้แล้ว... เฟีย" "รู้สึกอะไรเหรอคะ?" เฟียถาม ด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง "ผมรู้สึกถึง... ชิ้นส่วนของศิลาชีวา... ผมรู้สึกว่ามันอยู่ที่ไหน..." ไรอันกล่าว พลางยกมือขึ้นชี้ไปยังทิศทางหนึ่งที่อยู่ลึกลงไปในความมืดของหุบเหว "มันอยู่ที่... ใจกลางของหุบเหวแห่งนี้... ที่ซึ่ง... ความทรงจำ... และ... พลัง... ถูก... หลอมรวม... กัน..."