ทันทีที่ไรอันรวบรวมชิ้นส่วนศิลาชีวาที่สมบูรณ์ได้จากใจกลางหุบเหวแห่งเสียงสะท้อน แผนที่แห่งความทรงจำที่อยู่ในมือของเขาก็พลันส่องแสงวาบขึ้น แสดงเส้นทางต่อไปที่ทำให้ทั้งเขากับเฟียต้องประหลาดใจอย่างยิ่ง "นี่มัน... ที่ไหนกัน?" เฟียอุทาน เมื่อมองดูภาพที่ปรากฏบนแผนที่ มันไม่ใช่ดินแดนที่คุ้นเคย ไม่ใช่ป่า ไม่ใช่ภูเขา แต่เป็นภาพของปราสาทขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่บนก้อนเมฆสีขาวราวกับปุยฝ้าย ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีทองอร่ามราวกับช่วงเวลาของยามพลบค่ำอันแสนงดงาม "ปราสาทลอยฟ้า..." ไรอันพึมพำ พลางกุมชิ้นส่วนศิลาชีวาไว้แน่น "ดูเหมือนว่า... เราจะต้องเดินทางไปยังที่นั่น... เพื่อค้นหาเศษเสี้ยวต่อไป" "แต่... เราจะขึ้นไปที่นั่นได้อย่างไรคะ?" เฟียถาม พลางมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ไร้ซึ่งสิ่งก่อสร้างใดๆ ที่จะพาพวกเขาขึ้นไปได้ "เราไม่มีทางที่จะไปถึงปราสาทที่อยู่สูงขนาดนั้นได้เลย" ไรอันหลับตาลง เขารวบรวมสมาธิ และสัมผัสถึงพลังของชิ้นส่วนศิลาชีวาที่อยู่ในมือ พลังงานนั้นอบอุ่นและแผ่กระจายออกไปอย่างไม่หยุดหย่อน "ผมรู้สึกว่า... พลังของศิลาชีวา... จะช่วยนำทางเราไป... และ... อาจจะ... ช่วยให้เราเดินทางไปถึงที่นั่นได้..." เขาค่อยๆ เดินไปที่ปากหุบเหวอีกครั้ง พลางยกชิ้นส่วนศิลาชีวาขึ้นเหนือศีรษะ แสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่เปล่งประกายจากชิ้นส่วนนั้น เริ่มสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ แสงนั้นค่อยๆ ขยายวงกว้างออกไป กลายเป็นลำแสงที่สาดส่องขึ้นไปบนท้องฟ้า ราวกับจะเชื่อมต่อระหว่างพื้นดินกับปราสาทลอยฟ้า ขณะที่แสงสว่างจ้าขึ้น เมฆหมอกสีเทาเข้มที่เคยปกคลุมหุบเหวอยู่ ก็ค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นท้องฟ้าสีทองอันงดงามที่พวกเขาเห็นในแผนที่ แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ... กลุ่มของสิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายนกขนาดใหญ่ แต่มีปีกที่โปร่งแสงและสวยงามราวกับปีกผีเสื้อ กำลังบินร่อนลงมาจากฟากฟ้า "นั่นมัน... สัตว์อะไรน่ะคะ?" เฟียอุทาน ด้วยความตื่นตาตื่นใจ "พวกมันคือ... ปีกผีเสื้อแห่งเมฆา... ผู้พิทักษ์แห่งปราสาทลอยฟ้า" เสียงหนึ่งดังขึ้นมา เป็นเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยน ไม่เหมือนกับเสียงที่พวกเขาเคยได้ยินมาก่อน ทั้งสองหันไปมอง พบกับหญิงชราผู้หนึ่ง สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับก้อนเมฆ ยืนสงบนิ่งอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา ใบหน้าของนางดูอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยปัญญา "ท่านคือใคร?" ไรอันถาม ด้วยความเคารพ "ข้าคือ... เอลาร่า... ผู้ดูแลแห่งปราสาทอันดามัน..." หญิงชรากล่าว "ข้าเฝ้ารอคอย... ผู้ที่จะมารวบรวมศิลาชีวา... และข้ารู้สึกได้ถึง... พลังอันบริสุทธิ์... ที่เจ้า... ไรอัน... ได้รับมา..." "ท่านรู้เกี่ยวกับศิลาชีวาได้อย่างไร?" เฟียถาม "ปราสาทอันดามัน... คือ... สถานที่... ที่ถูกสร้างขึ้น... เพื่อ... ปกป้อง... ศิลาชีวา... จาก... การถูก... นำไป... ใช้... ใน... ทาง... ที่... ผิด..." เอลาร่าอธิบาย "และ... ข้า... คือ... ผู้... ที่... มี... หน้าที่... ดูแล... มัน... มา... ชั่ว... นิรันดร์..." "แต่... ทำไมถึงต้องสร้างปราสาทลอยฟ้าด้วยล่ะคะ?" เฟียสงสัย "เพื่อ... เป็น... สิ่ง... กีดขวาง... สำหรับ... ผู้... ที่... มี... เจตนา... ไม่ดี..." เอลาร่าตอบ "และ... เพื่อ... เป็น... สัญลักษณ์... แห่ง... ความ... หวัง... สำหรับ... ผู้... ที่... มี... จิตใจ... บริสุทธิ์..." "แล้ว... ปีกผีเสื้อแห่งเมฆา... พวกนั้นล่ะคะ?" ไรอันถาม พลางมองไปยังสัตว์มีปีกที่กำลังร่อนลงมา "พวกมันคือ... สหาย... ของข้า... และ... ผู้... ที่... จะ... พา... เจ้า... ขึ้นสู่... ปราสาท... อันดามัน..." เอลาร่ากล่าว "พวกมัน... สัมผัส... ได้... ถึง... พลัง... แห่ง... ศิลาชีวา... ที่... เจ้า... กำลัง... ถือครอง... จง... วางใจ... พวกมัน... และ... พวกมัน... จะ... นำพา... เจ้า... ไป... สู่... จุดหมาย..." ทันใดนั้น ปีกผีเสื้อแห่งเมฆาก็โผบินเข้ามาใกล้ พวกมันส่งเสียงร้องที่ไพเราะราวกับเสียงดนตรี และค่อยๆ โอบล้อมตัวไรอันกับเฟียเอาไว้ ราวกับเชิญชวนให้ขึ้นไปขี่ "ดูเหมือนว่า... เราจะได้เดินทางด้วยวิธีที่น่าตื่นเต้นเสียแล้ว" ไรอันกล่าวพลางยิ้มให้กับเฟีย เฟียยิ้มตอบ "ฉันก็ว่าอย่างนั้นค่ะ" ทั้งสองค่อยๆ ก้าวขึ้นไปบนหลังของปีกผีเสื้อแห่งเมฆาอย่างระมัดระวัง ตัวของพวกมันนุ่มสบายราวกับก้อนเมฆ และแข็งแรงอย่างน่าประหลาด เมื่อพวกเขานั่งลงอย่างมั่นคงแล้ว ปีกผีเสื้อแห่งเมฆาก็ค่อยๆ ขยับปีก และทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างสง่างาม แสงสีฟ้าจากชิ้นส่วนศิลาชีวาในมือของไรอัน ส่องสว่างเป็นเหมือนเข็มทิศนำทางให้แก่เหล่าปีกผีเสื้อแห่งเมฆา พวกมันบินลัดเลาะผ่านก้อนเมฆสีทองอย่างคล่องแคล่ว สู่ปราสาทอันดามันที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ไรอันและเฟียรู้สึกถึงลมเย็นที่พัดผ่านใบหน้า ขณะที่พวกเขากำลังเดินทางสู่ดินแดนแห่งใหม่ ดินแดนที่เต็มไปด้วยความลับ และอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการรวบรวมศิลาชีวาให้ครบถ้วน "ข้า... หวังว่า... พวกเจ้า... จะ... พบ... สิ่งที่... กำลัง... ตามหา... อยู่... ที่นั่น..." เอลาร่ากล่าว เสียงของนางดังแว่วมาตามลม "แต่... จง... ระวัง... ไว้... ด้วย... เพราะ... แม้แต่... ที่... ที่... ดูเหมือน... จะ... ปลอดภัย... ที่สุด... ก็... อาจ... ซ่อน... อันตราย... ที่... ไม่คาดฝัน... ไว้..." ไรอันพยักหน้า แม้จะรู้สึกตื่นเต้นกับการเดินทางครั้งใหม่ แต่คำเตือนของเอลาร่าก็ทำให้เขารู้สึกถึงความไม่แน่นอนบางอย่าง เขาหยิบชิ้นส่วนศิลาชีวาขึ้นมามองอีกครั้ง แสงสีฟ้าของมันส่องสว่างราวกับจะให้กำลังใจ "เราจะระวังเองครับ" ไรอันกล่าว "ขอบคุณท่านมากครับ" เมื่อเอลาร่ากล่าวลา เหล่าปีกผีเสื้อแห่งเมฆาก็เร่งความเร็วขึ้น พวกมันนำพาทั้งสองลอยสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งปราสาทอันดามันปรากฏชัดเจนอยู่เบื้องหน้า ปราสาทที่ดูเหมือนจะสร้างขึ้นจากแสงและเมฆา เป็นสถาปัตยกรรมที่งดงามและน่าทึ่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เมื่อพวกเขาใกล้จะถึงปราสาท ประตูบานใหญ่ที่ทำจากผลึกเรืองแสงสีเขียวเข้มก็ค่อยๆ เปิดออก ราวกับจะต้อนรับผู้มาเยือน ทันทีที่พวกเขาบินผ่านเข้าไป บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แสงแดดสีทองสาดส่องเข้ามาในโถงทางเดินที่กว้างใหญ่ ผนังถูกประดับประดาด้วยภาพวาดและรูปสลักโบราณที่บอกเล่าเรื่องราวอันยาวนาน "ที่นี่... สวยงามอย่างกับ... ความฝันเลยค่ะ" เฟียกล่าว พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความทึ่ง "ใช่..." ไรอันเห็นด้วย "แต่ผมรู้สึกว่า... ที่นี่... อาจจะมีความลับ... ที่ซ่อนอยู่อีกมากมาย..." เหล่าปีกผีเสื้อแห่งเมฆานำพาทั้งสองไปยังโถงกลางของปราสาท ที่ซึ่งมีแท่นบูชาอีกแห่งหนึ่งตั้งอยู่ แต่คราวนี้... บนแท่นบูชานั้น... ไม่มีชิ้นส่วนของศิลาชีวา... มีเพียง... แสงสะท้อน... ที่พร่าเลือน... และ... เสียง... ที่... ฟังดู... คล้าย... กับ... คำ... ปริศนา...