พิภพมายาพิฆาต ค้นหาศิลาชีวา

ตอนที่ 14 / 40

ตอนที่ 14 — ใจกลางหุบเหวและเงาของอดีต

ไรอันและเฟียเริ่มต้นการเดินทางลงสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของหุบเหวแห่งเสียงสะท้อน พวกเขาเดินตามทิศทางที่ไรอันสัมผัสได้ถึงพลังของชิ้นส่วนศิลาชีวา เส้นทางค่อยๆ แคบลง กลายเป็นทางเดินเล็กๆ ที่ขนาบข้างด้วยหน้าผาหินสูงชันที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด บรรยากาศยิ่งทึบลง หมอกสีเทาเข้มเริ่มหนาแน่นกว่าเดิมจนแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย "คุณแน่ใจนะคะว่าทางนี้?" เฟียถาม ด้วยน้ำเสียงที่กังวลเล็กน้อย "ที่นี่ดูอันตรายมากเลยค่ะ" "ผมแน่ใจ" ไรอันตอบ พลางกุมมือของเฟียไว้แน่น "ผมรู้สึกได้ถึงพลังงานที่แรงกล้าขึ้นเรื่อยๆ มันอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้" ขณะที่พวกเขาก้าวลึกเข้าไป เสียงกระซิบแผ่วเบาที่เคยได้ยินก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้มาพร้อมกับความรู้สึกกลัว แต่กลับเป็นเสียงที่เย้ายวน ชวนให้หลงใหล "เข้ามาสิ... เด็กน้อย..." เสียงหนึ่งกระซิบ "เข้ามา... ค้นพบ... ความลับ... ที่ซ่อนเร้น..." "เสียงอะไรคะ?" เฟียถาม พลางเหลือบมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "อย่าไปสนใจมัน" ไรอันกล่าว "มันคือภาพลวงตา... ที่พยายามจะล่อลวงเรา... ให้หลงทาง" แต่ยิ่งพวกเขาเดินลึกเข้าไป ภาพลวงตาก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เรืองรองด้วยแสงสีม่วงอ่อนๆ ที่สวยงามผิดธรรมชาติ บางครั้งก็เป็นภาพของสมบัติล้ำค่า กองทองคำและอัญมณีหลากสี บางครั้งก็เป็นภาพของสถานที่อันงดงามที่เต็มไปด้วยดอกไม้และน้ำตกใส "ดูสิคะ... สวยจังเลย" เฟียอุทาน พลางชี้ไปยังภาพของสวนสวรรค์ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า "เฟีย! ตั้งสติ!" ไรอันตะโกน เขารู้สึกได้ถึงพลังงานด้านลบที่แฝงมากับภาพลวงตาเหล่านั้น "นี่คือสิ่งที่ผู้เก็บงำได้เตือนเราไว้ มันคือกับดัก!" เขาใช้พลังของศิลาชีวาที่ได้รับมา แสงสีฟ้าอ่อนๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวเขา ไล่ขับไล่ภาพลวงตาที่พยายามจะเข้ามาใกล้ ภาพเหล่านั้นค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความมืดและความว่างเปล่า "เกือบไปแล้ว..." เฟียถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ขอบคุณนะคะ ไรอัน" "เราต้องระวังตัวให้มากกว่านี้" ไรอันกล่าว "ดูเหมือนว่า... ชิ้นส่วนของศิลาชีวาที่นี่... จะมีพลังที่ซับซ้อน... และ... อันตราย..." ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงโถงถ้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ใจกลางหุบเหว ผนังถ้ำเต็มไปด้วยผลึกเรืองแสงสีเขียวเข้ม ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ ทำให้เกิดเงาประหลาดๆ ที่เต้นระริกอยู่บนพื้นหิน และตรงกลางโถงถ้ำนั้นเอง... คือแท่นบูชาหินโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ เบื้องบนแท่นบูชามีบางสิ่งส่องประกายแสงสีฟ้าอ่อนๆ อยู่ มันคือชิ้นส่วนของศิลาชีวา "นั่นไง!" ไรอันอุทาน ด้วยความตื่นเต้น "เราเจอแล้ว!" แต่เมื่อพวกเขาจะก้าวเข้าไปใกล้ ทันใดนั้นเอง เงาร่างสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นจากผนังถ้ำ มันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ร่างของมันบิดเบี้ยวผิดรูปผิดร่างราวกับเงาของสิ่งมีชีวิตที่ถูกบิดเบือน "อะไรน่ะ?!" เฟียอุทาน ด้วยความตกใจ "เงาแห่งอดีต..." เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงล่อลวง แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความแค้น "พวกเจ้า... กล้าดียังไง... มา... รบกวน... การพักผ่อน... ของข้า!" เงาสีดำพุ่งเข้าใส่ไรอันอย่างรวดเร็ว ไรอันยกแขนขึ้นป้องกันตัวอย่างฉับพลัน พลังงานจากชิ้นส่วนศิลาชีวาที่อยู่ในตัวเขาปะทะเข้ากับเงา เกิดเป็นแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโถงถ้ำ "นี่มันอะไรกันแน่!" ไรอันตะโกน "ทำไมเจ้าถึงโจมตีเรา!" "พวกเจ้า... คือ... ผู้... ที่... นำพา... หายนะ... มาสู่... โลก... ใบนี้!" เงาของอดีตกล่าว "เจ้า... กำลัง... จะ... ปลุก... พลัง... แห่ง... การ... ทำลาย... ล้าง..." "ไม่จริง! เรามาเพื่อรวบรวมศิลาชีวาเพื่อรักษาโลก!" เฟียแย้ง "รักษาโลก?" เงาของอดีตหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "โลก... กำลังจะ... แตกสลาย... อยู่แล้ว! พลัง... แห่ง... ศิลาชีวา... คือ... ดาบ... สองคม... มัน... สามารถ... สร้าง... หรือ... ทำลาย... ก็ได้... และ... พวกเจ้า... คือ... ผู้... ที่... จะ... ปลดปล่อย... การ... ทำลาย... ล้าง... นั้น!" ไรอันสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แฝงอยู่ในคำพูดของเงา เขาตระหนักได้ว่า เงาตัวนี้ไม่ใช่แค่ปีศาจ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความเจ็บปวดในอดีต "คุณเคยเป็นใครมาก่อน?" ไรอันถาม พยายามที่จะควบคุมเสียงของตนเองให้สงบ "ทำไมคุณถึงเกลียดชังศิลาชีวาขนาดนี้?" "ข้า... เคย... เป็น... ผู้... ที่... ปกป้อง... ศิลาชีวา..." เงาของอดีตกล่าว เสียงของมันอ่อนลงเล็กน้อย ราวกับว่ากำลังรื้อฟื้นความทรงจำที่เจ็บปวด "ข้า... คือ... ส่วนหนึ่ง... ของ... ผู้... ที่... สร้าง... มัน... ขึ้นมา... แต่... มนุษย์... ผู้... โลภโมโทสัน... ได้... นำพา... มัน... ไป... ใช้... ใน... ทาง... ที่... ผิด... พวกเขา... ใช้... มัน... เพื่อ... สงคราม... และ... การ... ทำลาย... ล้าง... ข้า... พยายาม... จะ... หยุดยั้ง... แต่... ข้า... ล้มเหลว... ข้า... ถูก... สาปแช่ง... และ... ถูก... ขับไล่... มา... อยู่... ใน... ความ... มืด... แห่ง... หุบเหว... นี้... ตลอดกาล..." "แต่... เราไม่ใช่คนเหล่านั้น!" เฟียกล่าว "เรามาที่นี่เพื่อแก้ไขความผิดพลาดในอดีต! เรามาเพื่อรวบรวมศิลาชีวาเพื่อนำความสมดุลกลับคืนสู่โลก!" "ความสมดุล...?" เงาของอดีตหัวเราะเยาะ "ไม่มี... ความสมดุล... เหลืออยู่... อีกแล้ว... มีแต่... ความ... พินาศ... เท่านั้น..." "ผมเชื่อว่า... ยังมีทางครับ" ไรอันกล่าวอย่างหนักแน่น "พลังของศิลาชีวา... คือพลังแห่งชีวิต... มันสามารถเยียวยาได้... และเราจะใช้มันเพื่อเยียวยาโลก" เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้แท่นบูชาที่ชิ้นส่วนศิลาชีวาส่องประกายอยู่ เงาของอดีตคำรามด้วยความโกรธและพุ่งเข้าใส่ไรอันอีกครั้ง แต่คราวนี้ ไรอันไม่ได้ตั้งรับอย่างเดียว เขาปลดปล่อยพลังงานของศิลาชีวาออกมาอย่างเต็มที่ แสงสีฟ้าอ่อนๆ สว่างเจิดจ้าขึ้น แสงนั้นไม่ใช่แสงแห่งการทำลายล้าง แต่เป็นแสงแห่งการเยียวยาและการสร้างสรรค์ แสงนั้นปะทะเข้ากับเงาของอดีตอย่างรุนแรง แทนที่จะผลักไส เงาของอดีตกลับถูกดูดกลืนเข้าไปในแสงนั้น มันไม่ได้ถูกทำลาย แต่กลับค่อยๆ สลายไป กลายเป็นละอองแสงสีเขียวเข้มที่สวยงาม "ไม่... ไม่นะ..." เสียงของเงาของอดีตแผ่วเบาลง "นี่มัน... อะไรกัน...?" "นี่คือ... พลังแห่งการเยียวยา" ไรอันกล่าว "พลังที่แท้จริงของศิลาชีวา... พลังที่ไม่ได้มีไว้เพื่อทำลาย... แต่มีไว้เพื่อสร้างสรรค์และรักษา" ละอองแสงสีเขียวเข้มค่อยๆ ล้อมรอบชิ้นส่วนศิลาชีวาที่อยู่บนแท่นบูชา และค่อยๆ หลอมรวมเข้าด้วยกัน ชิ้นส่วนศิลาชีวาส่องประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้นกว่าเดิม มันไม่ได้เป็นเพียงชิ้นส่วนอีกต่อไป แต่เป็นเหมือนผลึกแห่งชีวิตที่สมบูรณ์ "ข้า... เข้าใจแล้ว..." เสียงของเงาของอดีตดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างของมันจะสลายหายไปอย่างสมบูรณ์ "เจ้า... ไม่เหมือน... คนอื่นๆ... เจ้า... คือ... ความหวัง... ที่แท้จริง..." เมื่อเงาแห่งอดีตหายไป โถงถ้ำก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เหลือเพียงแต่แสงเรืองรองของผลึกบนผนัง และแสงเจิดจ้าของชิ้นส่วนศิลาชีวาที่สมบูรณ์ ไรอันเดินตรงไปยังแท่นบูชา เขายื่นมือออกไปสัมผัสชิ้นส่วนศิลาชีวา ทันทีที่ปลายนิ้วแตะต้อง เขาก็รู้สึกถึงพลังอันมหาศาลที่ไหลเข้าสู่ร่างกาย พลังนั้นอบอุ่นและทรงพลังอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน "เราทำสำเร็จแล้ว..." ไรอันพึมพำ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี เฟียเดินเข้ามาหาเขา "ใช่ค่ะ ไรอัน เราทำสำเร็จแล้ว" ชิ้นส่วนศิลาชีวาในมือของไรอันส่องประกายเจิดจ้า มันไม่ได้เพียงแค่เป็นวัตถุ แต่เป็นเหมือนหัวใจที่เต้นอยู่ พลังของมันแผ่กระจายออกไป ทำให้ความมืดมิดในหุบเหวเริ่มจางหายไป แต่แล้ว แผนที่แห่งความทรงจำที่อยู่ในมือของไรอันก็เริ่มส่องแสงขึ้นอีกครั้ง แสดงเส้นทางต่อไป... ไปยังสถานที่ที่คาดไม่ถึง...

5,909 ตัวอักษร