ภายในถ้ำมืดมิด มีใยแมงมุมสีดำสนิทห่อหุ้มอยู่ทั่วทุกหนแห่ง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ไรอันเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง เฟียโบกปีกน้อยๆ ของมันนำทางเขาผ่านเส้นทางที่คดเคี้ยว “ที่นี่คือรังของแมงมุมเงา” เฟียกระซิบ “พวกมันจะออกล่าเหยื่อในยามที่ไม่มีแสงสว่าง” ไรอันชักดาบออกจากฝัก แสงสลัวๆ จากอักขระบนกระจกแห่งทิศทางส่องให้เห็นเงาตะคุ่มๆ ของสิ่งมีชีวิตรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัวกำลังเคลื่อนไหวอยู่รอบตัวพวกเขา “ข้าเห็นแล้ว!” ไรอันชี้ไปที่กลุ่มก้อนของใยแมงมุมขนาดใหญ่ที่กำลังเคลื่อนไหว “นั่นมันแมงมุมเงา!” ร่างของแมงมุมเงาขนาดมหึมาค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากเงามืด มันมีดวงตาสีแดงหลายคู่ส่องประกายในความมืด ร่างกายปกคลุมด้วยขนสีดำหนาทึบ และมีเขี้ยวแหลมคมที่เปื้อนน้ำลายเหนียวหนืด “เจ้าเข้ามาในอาณาเขตของข้า!” เสียงแหบแห้งของแมงมุมเงาดังขึ้น “เจ้าจะกลายเป็นอาหารของข้า!” “เราต้องการหินแห่งสติ” ไรอันกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “เราจะไม่ออกไปจากที่นี่จนกว่าจะได้มันมา” “หินแห่งสติ? ฮ่าๆๆ!” แมงมุมเงาหัวเราะเสียงดัง “เจ้าโง่เง่า! หินแห่งสตินั้นอยู่ใกล้ๆ นี่เอง แต่เจ้าจะไม่มีวันได้มันไป!” มันพุ่งเข้าใส่ไรอันอย่างรวดเร็ว ขาที่แหลมคมของมันตะปบลงมาหมายจะฉีกร่างของเขา ไรอันหลบหลีกอย่างฉิวเฉียด พยายามจะโจมตีกลับ “เจ้าต้องทำให้มันเสียสมาธิ!” เฟียตะโกน “พวกมันจะอ่อนแอลงถ้าเสียสมาธิ!” ไรอันได้ยินดังนั้นก็พลันนึกแผนออก เขาใช้ดาบฟาดใส่ใยแมงมุมที่อยู่รอบๆ อย่างรวดเร็ว ใยแมงมุมที่เหนียวหนืดค่อยๆ ไหม้เป็นจุลเมื่อสัมผัสกับคมดาบของเขา “อะไรกัน! เจ้าทำลายรังของข้า!” แมงมุมเงาตะโกนด้วยความโกรธ มันหันไปสนใจใยแมงมุมที่กำลังไหม้ ทำให้เปิดช่องว่างให้ไรอัน “ตอนนี้แหละ!” ไรอันไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าใส่แมงมุมเงา ดาบในมือของเขากวัดแกว่งเข้าใส่ขาหน้าของมันอย่างแรง “อ๊าก!” แมงมุมเงาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด มันเสียหลักเซถอยหลัง ร่างกายของมันเริ่มสั่นเทา “นั่นไง! เห็นไหม!” เฟียชี้ไปที่ก้อนหินสีขาวขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากแมงมุมเงา “นั่นคือหินแห่งสติ!” ไรอันเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า เขากระโดดข้ามร่างของแมงมุมเงาที่กำลังเจ็บปวด แล้วพุ่งตรงไปยังหินแห่งสติ เขารีบหยิบหินก้อนนั้นขึ้นมา แล้วสวมมันไว้ที่คอ ทันทีที่หินแห่งสติสัมผัสกับผิวของเขา ภาพลวงตาต่างๆ ที่เคยปรากฏรอบตัวก็เลือนหายไปสิ้น สิ่งที่เหลืออยู่คือความจริงอันน่าสะพรึงกลัวของถ้ำที่เต็มไปด้วยซากศพของเหยื่อที่ถูกแมงมุมเงาฆ่า “เจ้า... เจ้าไม่มีวันหนีไปได้!” แมงมุมเงาพยายามจะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ก็อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด “ข้าจะจำเรื่องนี้ไว้!” ไรอันกล่าว “และข้าจะไม่มีวันลืมความช่วยเหลือของเจ้า เฟีย!” ไรอันและเฟียรีบวิ่งออกจากถ้ำอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้แมงมุมเงาอยู่เพียงลำพังในถ้ำอันมืดมิด เมื่อออกมาจากถ้ำแล้ว พวกเขาก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่หน้าอาคารขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางทะเลทราย มันคือ "มหาวิหารเงา" ที่เอลาร่าได้กล่าวถึง ปราสาทแห่งนี้สร้างขึ้นจากหินสีดำสนิท ดูลึกลับและน่าเกรงขาม แสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาดูเหมือนจะถูกดูดกลืนเข้าไปในตัวอาคาร ทำให้บริเวณรอบๆ ดูมืดมัวกว่าปกติ “เรามาถึงแล้ว” ไรอันกล่าวเสียงสั่นเครือ “ข้างในนั้นอันตรายยิ่งกว่าที่เจ้าคิด” เฟียเตือน “มีกับดักและปริศนามากมายรอเจ้าอยู่” “ข้าพร้อมแล้ว” ไรอันตอบ “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ เฟีย” “ข้าจะรอเจ้าอยู่นอกนี้” เฟียกล่าว “ขอให้โชคดี!” ไรอันพยักหน้าให้เฟีย ก่อนที่จะเดินเข้าไปยังประตูมหาวิหารเงาที่เปิดอ้าอยู่เบื้องหน้า เมื่อก้าวเข้าไป กลิ่นอายของความเก่าแก่และความลึกลับก็โอบล้อมร่างของเขาทันที ภายในมหาวิหารมืดสลัว แสงสลัวๆ จากคบเพลิงที่จุดอยู่ตามผนังสะท้อนให้เห็นรูปปั้นโบราณและภาพสลักที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ประหลาด ไรอันเดินสำรวจไปเรื่อยๆ เขาต้องผ่านห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีกับดักพื้นเลื่อน ห้องที่มีปริศนาคำทาย และทางเดินที่เต็มไปด้วยภาพลวงตา “นี่มันอะไรกัน?” ไรอันอุทานเมื่อเขาไปถึงห้องโถงกลางของมหาวิหาร ที่นั่นมีแท่นบูชาขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง บนแท่นนั้นมีวัตถุบางอย่างที่เปล่งแสงสีขาวนวลออกมา มันคือ "ศิลาชีวา" ที่เขากำลังตามหา! แต่ทันทีที่ไรอันกำลังจะก้าวเข้าไปคว้าศิลาชีวา ร่างของชายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด เขาคือ "เซารอน" นักเวทผู้ชั่วร้ายที่ไรอันเคยได้ยินชื่อเสียงเลื่องลือมานาน “เจ้าคิดว่าจะได้ศิลาชีวาไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?” เซารอนแสยะยิ้ม “ข้าจะไม่มีวันยอมให้เจ้าได้ครอบครองมันเด็ดขาด!” “แก!” ไรอันตะโกน “แกอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!” “ข้ารอเจ้าอยู่นานแล้ว นักผจญภัยโง่เขลา!” เซารอนกล่าว “เจ้าได้ทำภารกิจของข้าสำเร็จไปมากพอแล้ว ตอนนี้ ถึงเวลาที่ข้าจะได้รับผลตอบแทน!” ไรอันรู้ดีว่านี่คือการต่อสู้ครั้งสุดท้าย เขาหยิบดาบขึ้นมาอย่างมั่นคง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องศิลาชีวา และไม่ยอมให้พลังของมันตกไปอยู่ในมือของคนชั่วร้าย