ไรอันเดินเท้ามาเป็นเวลาหลายวันแล้ว เขาออกจากป่าเรืองแสงอันงดงามมาสู่ดินแดนที่แห้งแล้งและเวิ้งว้าง “ทะเลทรายแห่งกาลเวลา” สมกับชื่อจริงๆ อุณหภูมิที่นี่สูงเสียดฟ้า ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงเข้มราวกับจะเผาไหม้ทุกสรรพสิ่ง ทรายสีทองเปล่งประกายเจิดจ้าภายใต้แสงอาทิตย์ที่ไม่มีวันลับขอบฟ้า ลมทะเลทรายพัดพาเม็ดทรายที่ร้อนระอุเข้ามาปะทะใบหน้าของเขาอยู่ตลอดเวลา “อึดอัดชะมัด” ไรอันพึมพำ เขาเช็ดเหงื่อที่ไหลโซมกายด้วยแขนเสื้อ “ไม่รู้ว่าอีกไกลแค่ไหนกว่าจะถึงมหาวิหารเงา” เขาหยิบกระจกแห่งทิศทางออกมาดู อักขระสีฟ้าบนกระจกยังคงส่องแสงนำทางเขาไปข้างหน้า แม้ในยามที่มองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากทะเลทรายอันกว้างใหญ่ “เอลาร่าบอกว่าอีกไม่นานก็จะถึงแล้ว” ทันใดนั้นเอง พื้นทรายเบื้องหน้าก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ไรอันชะงักเท้าก้าวถอยหลัง สายตาจับจ้องไปยังจุดที่พื้นทรายกำลังยุบตัวลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ที่มีลมหมุนวนอยู่ภายใน “อะไรกันเนี่ย!” เขาสบถพร้อมชักดาบออกจากฝัก “นี่มันกับดักหรือไง?” จากใจกลางของหลุม ลมหมุนเริ่มพัดแรงขึ้นจนก่อตัวเป็นพายุทรายขนาดเล็ก ก่อนที่ร่างของสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดจะปรากฏขึ้น มันมีลำตัวเหมือนงูขนาดมหึมา เกล็ดสีทองแวววาวสะท้อนแสงแดด และมีหัวคล้ายงูเห่าที่ใหญ่โต ดวงตาของมันเปล่งประกายสีแดงฉานน่ากลัว “เจ้าคือผู้บุกรุก!” เสียงแหบพร่าของมันดังขึ้นราวกับเสียงลมที่พัดผ่านหินผา “เจ้าไม่มีวันได้ผ่านทะเลทรายแห่งนี้ไป!” “ข้าไม่ต้องการสู้กับเจ้า” ไรอันกล่าว “ข้าเพียงแค่อยากจะเดินทางผ่านไป” “ไม่มีการผ่านไปโดยปราศจากค่าผ่านทาง!” งูยักษ์คำราม พร้อมกับฉกเข้าใส่ไรอันอย่างรวดเร็ว ไรอันหลบหลีกอย่างฉิวเฉียด ดาบในมือของเขากวัดแกว่งป้องกันการโจมตีที่รุนแรง “ข้าไม่มีอะไรจะให้เจ้า!” ไรอันตะโกนกลับ “แต่ข้าจะปกป้องตัวเอง!” การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ไรอันต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่มีในการหลบหลีกและโจมตีงูยักษ์ตัวนั้น การโจมตีของมันรุนแรงและรวดเร็วราวกับสายฟ้า แต่ไรอันก็ไม่ยอมแพ้ เขาอาศัยจังหวะที่งูยักษ์อ้าปากกว้างเพื่อฉก เขาพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ดาบในมือของเขากวัดแกว่งเข้าใส่ลำตัวที่อ่อนแอของมัน “อ๊าก!” งูยักษ์ร้องด้วยความเจ็บปวด มันสะบัดร่างอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะเหวี่ยงไรอันให้หลุดออกไป แต่ไรอันก็เกาะติดไม่ยอมปล่อย เขากวัดแกว่งดาบซ้ำๆ จนเลือดสีเขียวเข้มไหลนองออกมาจากบาดแผล “เจ้า... เจ้าจะเสียใจที่ทำแบบนี้!” งูยักษ์คำรามอย่างเกรี้ยวกราด มันรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย พ่นลมหมุนที่มีอุณหภูมิสูงราวกับไฟออกมาจากปาก ไรอันเห็นดังนั้นก็รู้ว่าอันตรายกำลังจะมาถึง เขาตัดสินใจใช้พลังพิเศษที่ซ่อนอยู่ในตัว เขาหลับตาลง รวบรวมพลังลมปราณทั้งหมดที่มี แล้วปลดปล่อยออกมาเป็นเกราะพลังสีฟ้าอ่อนที่ห่อหุ้มร่างของเขาไว้ “ฟู่วววว!” ลมหมุนที่แผดเผาร้อนแรงพุ่งเข้าใส่ไรอัน แต่ก็ถูกเกราะพลังป้องกันไว้ได้ทั้งหมด ร่างของเขาสั่นสะเทือนเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ เมื่อลมหมุนสงบลง ไรอันลืมตาขึ้น เขากวัดแกว่งดาบเข้าใส่มันอีกครั้ง คราวนี้เขาเล็งไปที่หัวใจของมันโดยตรง ดาบของเขาปักลึกเข้าไปในร่างของงูยักษ์ ร่างของมันกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ก่อนที่จะแน่นิ่งไป “เจ้า... ชนะแล้ว...” เสียงของมันแผ่วเบาลง ก่อนที่จะสลายกลายเป็นเม็ดทรายสีทองที่ลอยไปตามลม “แต่... เจ้าจะพบกับกับดักที่อันตรายยิ่งกว่ารอเจ้าอยู่...” ร่างของงูยักษ์ค่อยๆ สลายไป เหลือเพียงกองเม็ดทรายที่แผ่กระจายอยู่ทั่วบริเวณ ไรอันก้าวถอยหลังอย่างเหนื่อยอ่อน เขามองไปยังกระจกแห่งทิศทางอีกครั้ง แสงสีฟ้ายังคงสว่างนำทางเขาไปข้างหน้า แต่ก็มีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนกระจก “กับดักที่อันตรายยิ่งกว่างั้นหรือ?” เขากล่าว “ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด” เขาเดินต่อไปอย่างระมัดระวังยิ่งขึ้น เขาตระหนักดีว่าพิภพมายาแห่งนี้เต็มไปด้วยอันตรายที่คาดไม่ถึง เขาต้องใช้สติปัญญาและความกล้าหาญทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชีวิตรอด ขณะที่เขาเดินลึกเข้าไปในทะเลทราย พื้นทรายเบื้องหน้าก็เริ่มเปลี่ยนไป จากสีทองสว่างกลายเป็นสีเทาเข้ม ราวกับว่ามีพลังงานบางอย่างกำลังแผ่กระจายออกมาจากพื้นดินนั้น ไรอันรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาเห็นภาพลวงตาปรากฏขึ้นรอบตัวเป็นระยะๆ บางครั้งก็เป็นโอเอซิสที่สวยงามล่อตาล่อใจ บางครั้งก็เป็นกองทัพปีศาจที่กำลังจ้องมองมาที่เขา “นี่คือมายาแห่งทะเลทราย” เขาพึมพำ “ต้องมีสติเข้าไว้” เขาใช้กระจกแห่งทิศทางนำทางตัวเองไปเรื่อยๆ เขาพยายามเพ่งสมาธิไปยังแสงสีฟ้าที่ส่องสว่าง เพื่อไม่ให้หลงไปกับภาพลวงตาเหล่านั้น “ระวัง!” เสียงเล็กๆ ดังขึ้นจากด้านข้าง ไรอันหันไปมอง ก็เห็นสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ คล้ายกระต่าย แต่มีปีกสีรุ้ง กำลังโบยบินอยู่ข้างๆ เขา “เจ้ากำลังจะเดินเข้าไปในกับดักของ ‘ทรายมายา’!” “ทรายมายา?” ไรอันถาม “มันคืออะไร?” “มันคือทรายที่มีพลังในการสะกดจิตผู้คน” กระต่ายมีปีกอธิบาย “ใครก็ตามที่สัมผัสกับมัน จะตกอยู่ในภวังค์และไม่มีวันหาทางออกเจอ!” “ข้าจะทำอย่างไรดี?” ไรอันถามอย่างกังวล “เจ้าต้องหา ‘หินแห่งสติ’ มาสวมใส่เพื่อป้องกันตัวเอง” กระต่ายมีปีกบอก “แต่หินแห่งสติมักจะซ่อนอยู่ในถ้ำของ ‘แมงมุมเงา’ ซึ่งอาศัยอยู่ลึกเข้าไปในทะเลทราย” ไรอันมองไปยังทิศทางที่กระต่ายมีปีกชี้ไป ท่ามกลางภาพลวงตาที่สับสนวุ่นวาย เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ ของปากถ้ำขนาดใหญ่ “ข้าต้องไปเอาหินแห่งสติมาให้ได้” “ข้าจะช่วยเจ้าเอง” กระต่ายมีปีกกล่าว “ข้าคือ ‘เฟีย’ ผู้ส่งสารแห่งสายลม ข้าจะนำทางเจ้าไป!” ด้วยความช่วยเหลือของเฟีย ไรอันสามารถหลบหลีกภาพลวงตาต่างๆ และเดินทางเข้าไปยังปากถ้ำของแมงมุมเงาได้อย่างปลอดภัย