การปะทะกันระหว่างเซี่ยงอี้กับเหล่าองครักษ์แห่งท่านขุนนางเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ดาบแห่งความสงบในมือของเซี่ยงอี้วาดลวดลายไปมาอย่างแผ่วเบา แต่คมดาบกลับแฝงไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว ใบดาบกระทบกับอาวุธของเหล่าองครักษ์ เกิดเสียงเสียดสีที่บาดแก้วหู พวกมันพยายามเข้าประชิดตัว แต่เซี่ยงอี้ก็พลิกกายหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่วทุกครั้ง การเคลื่อนไหวของเขาดูเรียบง่าย แต่แฝงไว้ด้วยหลักการแห่งการรบที่ลึกซึ้ง ยากที่ผู้ใดจะคาดเดาได้ "เจ้าเด็กเหลือขอ!" หัวหน้าองครักษ์ตะโกนพลางพุ่งเข้าใส่เซี่ยงอี้ด้วยดาบเล่มใหญ่ "ข้าจะสั่งสอนให้เจ้าได้รู้สำนึก!" เซี่ยงอี้ไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด เขาเลือกที่จะตอบโต้ด้วยการกระทำ ดาบแห่งความสงบถูกชักออกอย่างรวดเร็ว ปะทะเข้ากับคมดาบของหัวหน้าองครักษ์ เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้อง รัศมีสีขาวนวลที่เกิดจากพลังดาบแผ่ออกมารอบตัวเซี่ยงอี้ ทำให้เหล่าองครักษ์ที่เหลือต้องถอยห่างออกไปเล็กน้อย "พลังอะไรกันนี่?" องครักษ์คนหนึ่งอุทานด้วยความตกตะลึง "อย่าเสียสมาธิ!" หัวหน้าองครักษ์แผดเสียงพลางออกแรงดันดาบของเซี่ยงอี้ "ข้าไม่เชื่อว่าเด็กอย่างเจ้าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้!" "พลังที่แท้จริง... ไม่ได้อยู่ที่ความแข็งแกร่งภายนอก" เซี่ยงอี้กล่าวเสียงเรียบ "แต่อยู่ที่ความตั้งมั่นภายในจิตใจ" เขาพลิกข้อมืออย่างรวดเร็ว ดาบแห่งความสงบพลิ้วไหวราวกับสายน้ำ ก่อนจะปัดดาบของหัวหน้าองครักษ์ออกไปอย่างง่ายดาย แล้วใช้ด้ามดาบฟาดเข้าที่กลางหน้าอกของมันอย่างแม่นยำ ทำให้หัวหน้าองครักษ์กระเด็นไปชนกับกำแพง สลบไปในทันที เมื่อเห็นหัวหน้าของตนเองพ่ายแพ้ไปอย่างง่ายดาย เหล่าองครักษ์ที่เหลือก็เริ่มหวาดกลัว พวกมันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก บางคนเริ่มถอยหนี "พวกเจ้า... จะหนีไปไหน?" เซี่ยงอี้ถามเสียงเย็น "พวกเจ้าทำผิด ข่มเหงผู้อื่น ถึงเวลาที่ต้องรับผิดชอบแล้ว" "เรา... พวกเราแค่ทำตามคำสั่ง!" องครักษ์คนหนึ่งอ้อนวอน "ท่านอย่าทำอะไรพวกเราเลย!" "คำสั่งที่ผิด... ก็คือคำสั่งที่ผิด" เซี่ยงอี้กล่าว "ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป... แต่พวกเจ้าต้องไปบอกนายของพวกเจ้า ว่าการกดขี่ข่มเหงประชาชน... มันถึงจุดจบแล้ว" เซี่ยงอี้ไม่ได้ทำร้ายเหล่าองครักษ์จนบาดเจ็บสาหัส เขาเพียงแค่จัดการให้พวกมันสลบหรือหมดสภาพที่จะต่อสู้เท่านั้น เขาเชื่อว่าการใช้ความรุนแรงเกินกว่าเหตุไม่ใช่หนทางที่จะนำมาซึ่งความสงบสุขที่แท้จริง เมื่อจัดการกับเหล่าองครักษ์แล้ว เซี่ยงอี้ก็หันไปมองเหล่าพ่อค้าที่ยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว "ท่าน... ท่านเป็นใครกันแน่?" พ่อค้าคนหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้าคือเซี่ยงอี้" เขาตอบ "ข้ามาที่นี่เพื่อค้นหาความหมายของความยุติธรรม" "ความยุติธรรม... พวกเราไม่เคยได้สัมผัสความยุติธรรมเลย" พ่อค้าอีกคนกล่าวด้วยน้ำตาคลอ "ท่านขุนนาง... พวกมันเอาเปรียบเราทุกอย่าง! ภาษีก็สูงลิบลิ่ว! สินค้าของเราก็ถูกกดราคา! พวกเราแทบจะไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้ว" เซี่ยงอี้มองเห็นความทุกข์ยากที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเหล่าพ่อค้า ความไม่ยุติธรรมที่เกิดขึ้นในนครแห่งมายานี้ มันรุนแรงกว่าที่เขาเคยคาดคิดไว้มาก "ข้าเข้าใจ" เซี่ยงอี้กล่าว "ข้าจะช่วยพวกเจ้า" "ท่านจะช่วยพวกเราได้อย่างไร?" พ่อค้าคนหนึ่งถามด้วยความหวัง "ข้าจะไปพบท่านขุนนางผู้นั้น" เซี่ยงอี้ตอบ "และจะพูดคุยกับเขาถึงเรื่องนี้" "แต่... ท่านขุนนาง... พวกมันมีอำนาจมากนัก!" พ่อค้าคนหนึ่งท้วง "แล้วยังมีองครักษ์ของมันอีก... หากท่านไปคนเดียว..." "อย่าห่วงเลย" เซี่ยงอี้กล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ "ข้าไม่ได้มาคนเดียว" เขาไม่ได้บอกว่าเขาไม่ได้มาคนเดียวในความหมายที่พวกพ่อค้ากำลังคิด เขามีดาบแห่งความสงบเป็นเพื่อนคู่กาย และมีเจตจำนงอันแน่วแน่ที่จะปกป้องผู้บริสุทธิ์ เซี่ยงอี้เดินออกจากย่านการค้า มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของท่านขุนนางที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาใจกลางนครแห่งมายา ระหว่างทางที่เขาเดินผ่าน ผู้คนต่างก็มองเขาด้วยความหวังระคนความหวาดกลัว พวกเขารู้ดีว่าเซี่ยงอี้กำลังจะเผชิญหน้ากับอะไร เมื่อเขาเดินมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ ก็พบกับองครักษ์อีกชุดหนึ่งที่ยืนเฝ้าอยู่ พวกมันมีท่าทางเย่อหยิ่งและแข็งแกร่งกว่ากลุ่มแรกที่เขาเผชิญหน้ามา "หยุดอยู่ตรงนั้น!" องครักษ์คนหนึ่งตะโกน "นี่คือเขตหวงห้าม! ผู้ใดไม่ได้รับอนุญาต ห้ามเข้า!" "ข้ามาพบท่านขุนนาง" เซี่ยงอี้กล่าว "ข้ามีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ทราบ" "ท่านขุนนางไม่ว่างพบคนอย่างเจ้า!" องครักษ์อีกคนกล่าวอย่างดูถูก "ไสหัวไปซะ!" "ข้าไม่ไป จนกว่าจะได้พบเขา" เซี่ยงอี้กล่าว น้ำเสียงเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "บังอาจ!" องครักษ์เหล่านั้นชักอาวุธออกมา "เจ้ากล้าดียังไงมาท้าทายอำนาจของท่านขุนนาง!" "อำนาจที่มาจากการกดขี่... มันไม่ใช่ของจริง" เซี่ยงอี้กล่าว "ถึงเวลาแล้วที่พวกเจ้าจะต้องเลือกว่าจะยืนอยู่ข้างความถูกต้อง หรือจะรับใช้คนชั่วต่อไป" "เหลวไหล!" หัวหน้าองครักษ์กลุ่มนี้ตะโกน "พวกเราจะสั่งสอนเจ้าให้หลาบจำ!" เหล่าองครักษ์พุ่งเข้าใส่เซี่ยงอี้ทันที การต่อสู้ครั้งใหม่จึงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ดาบแห่งความสงบวาดลวดลายไปมาอย่างรวดเร็ว เซี่ยงอี้ใช้ทักษะการต่อสู้ที่เหนือชั้นจัดการกับเหล่าองครักษ์ได้อย่างเด็ดขาด แต่ละการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยประสิทธิภาพ เขาไม่ได้ใช้พลังทำลายล้างอย่างรุนแรง แต่ใช้ความแม่นยำและรวดเร็วในการหยุดคู่ต่อสู้ "พวกเจ้า... ทำผิดแล้ว" เซี่ยงอี้กล่าวกับองครักษ์ที่กำลังจะล้มลง "การรับใช้คนชั่ว... จะมีแต่หายนะ" เขาจัดการกับองครักษ์ทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว โดยไม่ทำให้ใครถึงแก่ชีวิต เพียงแค่ทำให้หมดสภาพที่จะต่อสู้เท่านั้น เมื่อประตูคฤหาสน์เปิดออก เซี่ยงอี้ก็เดินเข้าไปภายในอย่างไม่ลังเล