เซี่ยงอี้ถือหยาดน้ำค้างนิรันดร์ไว้ในฝ่ามือ ความเย็นของมันแผ่ซ่านเข้ามาในร่างกาย ทำให้เขารู้สึกสดชื่นและมีพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผู้เฒ่าเมฆามองดูเขาด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น "ขอบคุณท่านผู้เฒ่า" เซี่ยงอี้กล่าว "ข้าไม่เคยคิดว่าการทดสอบของท่านจะลึกซึ้งเช่นนี้" "ความรู้ที่แท้จริงมักจะซ่อนอยู่ในสิ่งที่เรียบง่ายที่สุด" ผู้เฒ่าเมฆากล่าว "หยาดน้ำค้างนี้คือตัวแทนของธรรมชาติ มันมีความสดใสของยามเช้าและความสงบของยามราตรี การที่เจ้าสามารถสัมผัสและเข้าใจมันได้ หมายความว่าเจ้าได้เริ่มเข้าใจถึงความสมดุลของชีวิตแล้ว" "ความสมดุล..." เซี่ยงอี้ทวนคำ เขาเริ่มเข้าใจความหมายที่ผู้เฒ่าเมฆาต้องการจะสื่อ "ที่ผ่านมา ข้าอาจจะมุ่งเน้นไปที่พลังการต่อสู้มากเกินไป จนละเลยจิตใจที่สงบภายใน" "ถูกต้อง" ผู้เฒ่าเมฆาพยักหน้า "พลังดาบที่ไร้ขอบเขตนั้นสำคัญ แต่หากปราศจากจิตใจที่มั่นคง มันก็อาจกลายเป็นดาบที่ทำลายล้างตนเองได้เช่นกัน 'สุดยอด' ที่แท้จริง คือการบรรลุถึงความสมดุลนั้น" ขณะที่เซี่ยงอี้กำลังใคร่ครวญถึงคำพูดของผู้เฒ่าเมฆา เขาก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างภายในหยาดน้ำค้างนั้น แสงสว่างสีทองอ่อนๆ เริ่มปรากฏขึ้น และค่อยๆ ก่อตัวเป็นภาพรางๆ "นี่มันอะไรกัน?" เซี่ยงอี้อุทาน "มันคือภาพสะท้อนของความทรงจำ" ผู้เฒ่าเมฆาอธิบาย "หยาดน้ำค้างนี้ได้ดูดซับเอาพลังงานและเรื่องราวต่างๆ มานานนับศตวรรษ สิ่งที่เจ้าเห็นคือบางส่วนของอดีต" ภาพรางๆ นั้นค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เซี่ยงอี้เห็นภาพของชายคนหนึ่งกำลังฝึกฝนวิชาดาบอย่างหนักภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และท่ารำดาบของเขานั้นรวดเร็วและแม่นยำ จนดูเหมือนจะไร้ที่ติ "เขาคือใคร?" เซี่ยงอี้ถาม "เขาคือปรมาจารย์ดาบผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตกาล" ผู้เฒ่าเมฆากล่าว "ผู้ที่ถูกกล่าวขานว่าเป็น 'ผู้ไร้เทียมทาน' เขาได้บรรลุถึงระดับสูงสุดของวิชาดาบ แต่... เขากลับเลือกที่จะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย" เซี่ยงอี้จ้องมองภาพนั้นอย่างตะลึง เขาไม่เคยเห็นวิชาดาบใดที่รวดเร็วและทรงพลังถึงเพียงนี้ ท่ารำทุกท่วงท่าดูเหมือนจะสอดคล้องกับธรรมชาติอย่างสมบูรณ์แบบ "เหตุใดท่านจึงหายตัวไป?" เซี่ยงอี้ถาม "เพราะเขาตระหนักถึงความผิดพลาดของตนเอง" ผู้เฒ่าเมฆาตอบเสียงเศร้า "เขาได้ใช้พลังดาบของตนเองไปในทางที่ผิด เขาหลงใหลในอำนาจ จนลืมเป้าหมายที่แท้จริงของการฝึกฝน" ภาพในหยาดน้ำค้างเปลี่ยนไปอีกครั้ง เซี่ยงอี้เห็นปรมาจารย์ผู้นั้นกำลังใช้ดาบของตนเองทำร้ายผู้คน เขากำลังแสดงความเกรี้ยวกราดและไร้ความปรานี "พลังที่ยิ่งใหญ่... มาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่" ผู้เฒ่าเมฆากล่าว "เขาได้เห็นถึงผลกระทบจากการกระทำของตนเอง และเลือกที่จะปลีกวิเวกเพื่อชดใช้ความผิดนั้น" "แต่... ถ้าเช่นนั้น 'สุดยอด' ที่แท้จริง คืออะไรกันแน่?" เซี่ยงอี้เริ่มสับสน "หากแม้แต่ผู้ที่เก่งกาจที่สุดก็ยังทำผิดพลาดได้" "สุดยอดที่แท้จริง ไม่ใช่การไม่มีข้อผิดพลาด" ผู้เฒ่าเมฆาตอบ "แต่คือการเรียนรู้จากข้อผิดพลาดนั้นต่างหาก คือการใช้พลังที่เจ้ามีเพื่อสร้างสรรค์สิ่งที่ดีงาม เพื่อปกป้องผู้ที่อ่อนแอ และเพื่อนำพาซึ่งความสงบสุข" เซี่ยงอี้มองไปยังหยาดน้ำค้างในมือของเขาอีกครั้ง ภาพรางๆ จางหายไป เหลือเพียงหยดน้ำใสที่เปล่งประกายอ่อนๆ "ท่านผู้เฒ่า ข้าขอถามอีกครั้ง" เซี่ยงอี้กล่าว "ท่านต้องการสิ่งใดจากข้า? เหตุใดท่านจึงมอบสิ่งล้ำค่านี้ให้กับข้า?" "ข้าเพียงต้องการเห็นอนาคตที่ดีกว่า" ผู้เฒ่าเมฆากล่าว "โลกนี้ต้องการผู้กล้าหาญที่มีจิตใจบริสุทธิ์ ผู้ที่สามารถใช้พลังของตนเองเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น ข้าได้เฝ้ามองการเดินทางของเจ้ามาตลอด และข้าเชื่อว่าเจ้ามีคุณสมบัติเหล่านั้น" "แต่ข้ายังไม่สมบูรณ์แบบ" เซี่ยงอี้กล่าว "ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก" ผู้เฒ่าเมฆาตอบ "แม้แต่ข้าเองก็ยังต้องเรียนรู้ทุกวัน การเดินทางของเจ้ายังอีกยาวไกล แต่จงจำไว้ว่า สิ่งที่สำคัญที่สุด ไม่ใช่การเอาชนะผู้อื่น แต่คือการเอาชนะตนเองต่างหาก" ขณะที่พวกเขากำลังสนทนา เสียงลมก็พลันเปลี่ยนทิศทางอย่างรุนแรง ก้อนเมฆสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเหนือหัวของพวกเขา "เกิดอะไรขึ้น?" เซี่ยงอี้ถาม "มีบางอย่างกำลังมา" ผู้เฒ่าเมฆาตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "บางสิ่งที่ไม่ใช่ธรรมชาติ" ทันใดนั้น ร่างเงาสีดำขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นจากกลุ่มเมฆ มันมีปีกขนาดใหญ่ และดวงตาสีแดงฉานที่ลุกโชนไปด้วยความโกรธแค้น "ปีศาจ!" ผู้เฒ่าเมฆาอุทาน "มันคืออสูรกายแห่งเงา" เซี่ยงอี้จำได้ถึงรูปร่างของมัน เขาเคยเห็นภาพวาดของมันในตำราโบราณ "มันถูกปลุกขึ้นมาได้อย่างไร?" "อาจเป็นเพราะพลังงานที่ปั่นป่วนในอาณาจักรอัสดง" ผู้เฒ่าเมฆาคาดเดา "การต่อสู้เพื่ออำนาจและการคดโกง ได้เปิดประตูให้กับความมืด" อสูรกายแห่งเงาคำรามเสียงดัง มันกางปีกออก และพุ่งเข้าใส่พวกเขาทั้งสองอย่างรวดเร็ว "รีบหลบ!" ผู้เฒ่าเมฆาตะโกน เซี่ยงอี้รีบชักดาบแห่งความสงบออกมา เขายืนประจันหน้ากับอสูรกาย โดยมีผู้เฒ่าเมฆายืนอยู่ด้านหลัง "ข้าจะจัดการมันเอง" เซี่ยงอี้กล่าว "ท่านผู้เฒ่า รีบพาหยาดน้ำค้างนี้ไปซ่อนที่ที่ปลอดภัย" "เจ้าแน่ใจนะ?" ผู้เฒ่าเมฆาถาม "ข้าแน่ใจ" เซี่ยงอี้ตอบ "นี่คือบททดสอบที่แท้จริงของข้า" ผู้เฒ่าเมฆามองเซี่ยงอี้ด้วยแววตาที่ซาบซึ้ง เขาพยักหน้า ก่อนจะค่อยๆ ถอยห่างออกไป "ข้าจะรอเจ้าที่นี่" ผู้เฒ่าเมฆากล่าว "อย่าให้ความมืดครอบงำจิตใจของเจ้าได้" เซี่ยงอี้หันกลับไปเผชิญหน้ากับอสูรกายแห่งเงา ดวงตาของเขามุ่งมั่น เขาไม่กลัวอีกต่อไป เขารู้แล้วว่า 'สุดยอด' ที่แท้จริงคืออะไร