อสูรกายแห่งเงาพุ่งเข้าใส่เซี่ยงอี้ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ กรงเล็บแหลมคมของมันฉายแวววับวับในความมืด เซี่ยงอี้ตั้งดาบขึ้นรับ การปะทะกันของดาบและความโกรธแค้นดังสนั่นไปทั่วทั้งภูเขา "เจ้าคิดว่าเจ้าจะหยุดข้าได้งั้นหรือ เจ้ามนุษย์ตัวกระจ้อย!" เสียงคำรามของอสูรกายก้องกังวาน ราวกับมาจากขุมนรก "ข้าคือผู้ที่ถูกขับไล่จากโลกมนุษย์ ข้าจะแก้แค้นทุกคนที่ทำให้ข้าต้องทนทุกข์!" "เจ้าถูกสร้างขึ้นจากความเกลียดชังและความเจ็บปวด" เซี่ยงอี้กล่าวขณะปัดป้องการโจมตีของอสูรกาย "พลังของเจ้าคือการทำลายล้าง มันไม่มีวันชนะพลังแห่งความสงบได้" "ฮ่าๆๆๆ! พูดจาเหลวไหล!" อสูรกายเย้ยหยัน "ความสงบงั้นหรือ? มันคือความอ่อนแอ! ความอ่อนแอที่ทำให้พวกมนุษย์ต้องถูกข้าเหยียบย่ำ!" อสูรกายพ่นลมหายใจสีดำออกมาเป็นลำแสงพลังงานพุ่งตรงมายังเซี่ยงอี้ เซี่ยงอี้รีบหลบไปด้านข้าง แต่พลังงานนั้นก็ยังปะทะเข้ากับไหล่ของเขา ทำให้รู้สึกแสบร้อนไปทั่ว "เจ้าบาดเจ็บ" ผู้เฒ่าเมฆาตะโกนเตือน "อย่าประมาทมัน!" "ข้าไม่ประมาท" เซี่ยงอี้ตอบ "ข้าแค่กำลังหาวิธีที่จะเอาชนะมัน" เขาเริ่มใช้ทักษะดาบแห่งความสงบอย่างเต็มที่ เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หลบหลีกการโจมตีของอสูรกายไปมา แต่ละครั้งที่ดาบของเขากระทบเข้ากับร่างของอสูรกาย มันก็ดูเหมือนจะอ่อนแอลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความแข็งแกร่งอยู่มาก "เจ้าคิดว่าเจ้าทำอะไรข้าได้?" อสูรกายคำราม "พลังแห่งความมืดของข้าไม่มีวันหมดสิ้น!" "พลังของเจ้าอาจไม่มีวันหมด" เซี่ยงอี้กล่าว "แต่ความเกลียดชังของเจ้า... มันจะกัดกินตัวเจ้าเอง" เซี่ยงอี้สังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่อสูรกายโกรธเกรี้ยว พลังงานสีดำรอบตัวมันก็จะทวีความรุนแรงขึ้น แต่ก็มีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนร่างของมันเช่นกัน "ถ้าเช่นนั้น... ข้าจะทำให้เจ้าโกรธยิ่งกว่าเดิม!" อสูรกายตะโกน และพุ่งเข้าใส่เซี่ยงอี้ด้วยความเร็วที่สูงกว่าเดิม เซี่ยงอี้รู้ดีว่านี่คือโอกาสของเขา เขาตั้งสมาธิ ปล่อยวางความกลัวทั้งหมด และนึกถึงคำสอนของผู้เฒ่าเมฆา "มองด้วยใจ" เขาไม่ได้มองที่การโจมตีของอสูรกาย แต่เขามองไปยังแก่นแท้ของมัน มองไปยังความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความโกรธแค้น "เจ้าไม่จำเป็นต้องเกลียดชัง" เซี่ยงอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบ "ความเจ็บปวดของเจ้า... ข้าเข้าใจ" ทันใดนั้น แสงสีทองอ่อนๆ ก็เริ่มแผ่ออกมาจากตัวเซี่ยงอี้ มันค่อยๆ โอบล้อมร่างของอสูรกายแห่งเงา "แสงอะไรกัน?!" อสูรกายร้องเสียงหลง "มันคืออะไร!?" "นี่คือพลังแห่งความเข้าใจ... พลังแห่งการให้อภัย" เซี่ยงอี้กล่าว แสงสีทองนั้นค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในร่างของอสูรกาย ทำให้พลังงานสีดำรอบตัวมันเริ่มอ่อนแรงลง รอยร้าวบนร่างของมันก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น "ไม่นะ! ข้าไม่ยอม!" อสูรกายดิ้นรนขัดขืน แต่มันก็ไร้ผล "เจ้าจะทำลายข้าไม่ได้! ข้าคือความมืด! ข้าคือความสิ้นหวัง!" "เจ้าไม่ใช่ความมืด" เซี่ยงอี้กล่าวอย่างอ่อนโยน "เจ้าเป็นเพียงสิ่งที่ถูกความมืดครอบงำ" แสงสีทองสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ร่างของอสูรกายแห่งเงาก็ค่อยๆ สลายไป กลายเป็นเพียงละอองแสงสีดำที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า และสลายไปในที่สุด เมื่ออสูรกายหายไป ความมืดที่ปกคลุมยอดเขาก็พลันจางหายไป เผยให้เห็นแสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องลงมา เซี่ยงอี้ทรุดตัวลงคุกเข่า เขารู้สึกเหนื่อยล้า แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความเบาและความสงบที่แผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจ "เจ้าทำได้แล้ว" ผู้เฒ่าเมฆาเดินเข้ามาหาเขา "เจ้าได้พิสูจน์แล้วว่า พลังที่แท้จริงนั้น ไม่ใช่การทำลายล้าง แต่คือการเยียวยา" เซี่ยงอี้เงยหน้ามองผู้เฒ่าเมฆา "ข้าเข้าใจแล้วครับ ท่านผู้เฒ่า 'สุดยอด' ที่แท้จริง คือการค้นพบความสมดุลระหว่างพลังภายนอกและจิตใจที่สงบภายใน การใช้พลังนั้นเพื่อปกป้อง และเพื่อสร้างสรรค์" "ถูกต้อง" ผู้เฒ่าเมฆากล่าว "การเดินทางของเจ้ายังไม่สิ้นสุด แต่เจ้าได้ก้าวผ่านบททดสอบที่สำคัญที่สุดแล้ว" ผู้เฒ่าเมฆาหยิบหยาดน้ำค้างนิรันดร์ที่เคยให้เซี่ยงอี้ขึ้นมา "จงเก็บสิ่งนี้ไว้ เป็นเครื่องเตือนใจถึงสิ่งที่เจ้าได้เรียนรู้ในวันนี้" เซี่ยงอี้รับหยาดน้ำค้างนั้นมาไว้ในมืออีกครั้ง มันยังคงเย็นและสดชื่น แต่ตอนนี้เขารู้สึกถึงความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเดิม "ข้าจะเดินทางต่อไป" เซี่ยงอี้กล่าว "เพื่อตามหาความหมายของคำว่า 'สุดยอด' ให้สมบูรณ์" "ไปเถิด" ผู้เฒ่าเมฆายิ้ม "ขอให้เส้นทางของเจ้าเต็มไปด้วยความสงบ และความสุข" เซี่ยงอี้คำนับผู้เฒ่าเมฆา ก่อนจะหันหลังให้กับยอดเขาเมฆาลอย เขาเดินลงจากเขาไปด้วยจิตใจที่เบาหวิว ราวกับว่าได้ปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้งออกไป ความรู้ที่ได้จากหยาดน้ำค้างนิรันดร์ และการต่อสู้กับอสูรกายแห่งเงา จะเป็นแสงนำทางให้กับเขาตลอดไป.