เซี่ยงอี้กลับมายังห้องเช่าเล็กๆ ที่เขาเคยพักเมื่อครั้งที่แล้วในนครแห่งมายา เขาต้องการเวลาเพื่อคิดทบทวนและวางแผน เขาถอดชุดนักเดินทางที่เปื้อนฝุ่นออก และหยิบดาบของเขาขึ้นมาพิจารณา "ผู้นำแห่งเงา...เจิ้นอี้...และ 'สิ่งนั้น'" เขาพึมพำกับตัวเอง "ทุกอย่างเชื่อมโยงกันหมด" เขาจำคำพูดของหัวหน้ากลุ่มเงาทมิฬได้ "สมบัติล้ำค่า เป็นสิ่งที่ทำให้ผู้ครอบครองมีอำนาจเหนือทุกสิ่ง" เซี่ยงอี้เชื่อว่า "สิ่งนั้น" ไม่ใช่แค่สมบัติธรรมดา แต่เป็นสิ่งที่ทรงพลังอย่างยิ่ง และหากตกไปอยู่ในมือของคนชั่วร้าย ก็จะนำมาซึ่งหายนะ เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ของนครแห่งมายาที่กำลังจะถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด เขารู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาท้อถอย "หากข้าเข้าไปในห้องสมุดหลวงไม่ได้ ข้าก็ต้องหาทางอื่น" เขาตัดสินใจ เขาคิดถึงตำนานเก่าแก่ที่เขาเคยได้ยินมาเกี่ยวกับนครแห่งมายา ว่ากันว่ามีอุโมงค์ลับและทางลับใต้ดินมากมายที่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยโบราณ ซึ่งอาจจะเชื่อมต่อกับส่วนต่างๆ ของเมือง รวมถึงห้องสมุดหลวงด้วย เขาตัดสินใจที่จะออกสำรวจ ค้นหาทางลับเหล่านั้น เซี่ยงอี้รู้ว่านี่เป็นความเสี่ยง แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น เขาเตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็น เช่น เชือกและคบเพลิง จากนั้นก็ออกเดินทางในยามค่ำคืน เมื่อผู้คนส่วนใหญ่หลับใหล เขาเริ่มการค้นหาจากบริเวณที่ใกล้เคียงกับห้องสมุดหลวงที่สุด เขาเดินไปตามตรอกซอกซอยที่มืดมิด สังเกตหาร่องรอยที่ผิดปกติ หลังจากเดินสำรวจอยู่นาน เขาก็สังเกตเห็นแผ่นหินขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะถูกวางไว้ผิดที่ผิดทาง บริเวณมุมของกำแพงเก่าแก่แห่งหนึ่ง "นี่มัน...อะไรกัน?" เขาพึมพำ เขาใช้แรงทั้งหมดที่มี ดันแผ่นหินนั้นออกไป เผยให้เห็นปากอุโมงค์มืดสนิทที่ทอดลงไปเบื้องล่าง "เจอแล้ว!" เซี่ยงอี้อุทานด้วยความตื่นเต้น เขาจุดคบเพลิง และค่อยๆ หย่อนตัวลงไปในอุโมงค์นั้น อากาศภายในอุโมงค์เย็นชื้น และมีกลิ่นอับของดิน เขาเดินลึกลงไปเรื่อยๆ ตามทางเดินที่คดเคี้ยว บางช่วงก็แคบจนแทบจะคลานผ่าน บางช่วงก็กว้างพอให้เดินได้สะดวก หลังจากเดินไปได้สักพัก เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหน้า "ใครอยู่ตรงนั้น?" เสียงหนึ่งดังขึ้น เซี่ยงอี้ชะงัก เขาไม่คิดว่าจะมีใครอื่นอยู่ในอุโมงค์แห่งนี้ เขาแอบอยู่หลังเสาหินขนาดใหญ่ และมองออกไป เขาเห็นร่างของคนสองคนกำลังเดินเข้ามา คนหนึ่งคือเจิ้นอี้ ที่เขาเพิ่งเผชิญหน้าไปเมื่อไม่นานมานี้ ส่วนอีกคนหนึ่ง...เป็นหญิงสาว รูปร่างบอบบาง สวมชุดเรียบง่าย แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "แน่ใจนะว่าปลอดภัย?" เจิ้นอี้ถามหญิงสาว "ปลอดภัยที่สุด" หญิงสาวตอบ "ไม่มีใครสามารถเข้ามาถึงที่นี่ได้ นอกจากเราสองคน" "ดีมาก" เจิ้นอี้กล่าว "ตอนนี้เราต้องรีบไปนำ 'สิ่งนั้น' ออกมา ก่อนที่ใครจะล่วงรู้" เซี่ยงอี้ประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าเจิ้นอี้จะมาที่นี่ เขาจึงตัดสินใจเดินออกไปเผชิญหน้า "หยุดเดี๋ยวนี้นะ เจิ้นอี้!" เซี่ยงอี้ตะโกน เจิ้นอี้และหญิงสาวหันมามองเขาด้วยความตกใจ "เจ้า!?" เจิ้นอี้อุทาน "เข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?" "ข้ามีวิธีของข้า" เซี่ยงอี้ตอบ "และข้าไม่คิดว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่" หญิงสาวมองเซี่ยงอี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย "ท่านคือใคร?" เธอถาม "ข้าคือเซี่ยงอี้" เขาตอบ "และข้ากำลังจะหยุดยั้งแผนการของเจ้า" "แผนการของข้า?" หญิงสาวหัวเราะเบาๆ "เจ้าคิดว่าเจ้าจะหยุดยั้งข้าได้งั้นหรือ?" เซี่ยงอี้รู้สึกประหลาดใจกับท่าทีของหญิงสาว "เจ้าคือผู้นำแห่งเงาอย่างนั้นหรือ?" "ข้าคือผู้นำแห่งเงา" หญิงสาวตอบ "และข้าคือผู้ที่จะนำพานครแห่งมายากลับสู่ยุคสมัยที่แท้จริง" "ยุคสมัยแห่งความมืดมนอย่างนั้นหรือ?" เซี่ยงอี้ถามด้วยความไม่เชื่อ "ยุคสมัยแห่งอำนาจ" หญิงสาวกล่าว "อำนาจที่แท้จริง ที่จะทำให้เราอยู่เหนือกฎเกณฑ์ทั้งปวง" เจิ้นอี้รีบพูดเสริม "เจ้าไม่เข้าใจหรอก เซี่ยงอี้ พวกเราทำเพื่ออนาคตที่ดีกว่า" "อนาคตที่สร้างขึ้นจากการทำร้ายผู้บริสุทธิ์?" เซี่ยงอี้ถามอย่างตัดพ้อ "บางครั้ง การเสียสละเล็กๆ น้อยๆ ก็จำเป็น" หญิงสาวกล่าว "เพื่อเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่า" เซี่ยงอี้มองหญิงสาวอย่างพิจารณา เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้นำแห่งเงาจะเป็นผู้หญิงที่ดูบอบบางเช่นนี้ แต่แววตาของเธอฉายแววอำมหิตที่น่ากลัว "ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าทำสำเร็จ" เซี่ยงอี้กล่าว "ไม่ว่า 'สิ่งนั้น' จะสำคัญเพียงใดก็ตาม" "เจ้าจะทำอะไรได้?" หญิงสาวถาม "เจิ้นอี้จะจัดการเจ้าเอง" "ข้าไม่จำเป็นต้องทำอะไร" จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลังของเซี่ยงอี้ ทั้งเซี่ยงอี้และเจิ้นอี้ หันไปมองพร้อมกัน ชายชราในชุดนักบวชปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยย่น แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววแห่งปัญญาและความแข็งแกร่ง "ท่านอาจารย์?" เซี่ยงอี้อุทานด้วยความตกใจ "ท่านอาจารย์แห่งพายุ?" หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงตกตะลึง "ข้าคือผู้เฝ้ามองความสมดุลของนครแห่งมายามานานหลายศตวรรษ" ชายชรากล่าว "และข้าไม่สามารถปล่อยให้แผนการร้ายของพวกเจ้าดำเนินต่อไปได้" เซี่ยงอี้รู้สึกตื้นตันใจที่ได้พบอาจารย์ของเขาอีกครั้ง และเขาดีใจที่อาจารย์ของเขาก็อยู่ที่นี่ เพื่อช่วยเขาต่อสู้ การต่อสู้ครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และคราวนี้ เซี่ยงอี้จะไม่ต้องต่อสู้เพียงลำพังอีกต่อไป