"เตรียมตัวให้พร้อม!" อัคคีตะโกน พลางตั้งดาบสั้นของเขาขึ้น "เราจะสู้เพื่อเอาชีวิตรอด!" ประกายยืนเคียงข้างเขา ในมือถือมีดสั้นที่ส่องประกายวับแวมท่ามกลางแสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้ลงมา เสียงฝีเท้าของทหารยามดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกเขามากันสิบกว่านาย แต่ละนายถืออาวุธครบมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะจับกุมคนร้ายให้ได้ "ยอมแพ้เสียเถอะ!" หัวหน้าหน่วยทหารตะโกนขึ้น "พวกแกหนีไม่พ้นไปไหนหรอก!" "พวกเราไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก!" อัคคีตะโกนตอบ "เราจะสู้จนกว่าจะถึงที่สุด!" ทหารยามนายแรกพุ่งเข้ามาด้วยดาบในมือ อัคคีหลบหลีกอย่างรวดเร็ว ใช้ดาบสั้นปัดป้องการโจมตี ก่อนจะสวนกลับด้วยการฟันที่สีข้างของทหารนายนั้น ทหารนายนั้นร้องโหยหวนล้มลงไปกองกับพื้น ประกายก็ไม่รอช้า เธอใช้ความคล่องแคล่วของเธอ หลบหลีกการโจมตีของทหารอีกนายหนึ่ง ก่อนจะใช้มีดสั้นแทงเข้าที่ต้นขาของเขา ทหารนายนั้นทรุดตัวลงไปร้องด้วยความเจ็บปวด การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด อัคคีและประกายต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ พวกเขารู้จักการเคลื่อนไหวของกันและกันเป็นอย่างดี และคอยช่วยเหลือกันในยามคับขัน อัคคีอาศัยความแข็งแกร่งและประสบการณ์ในการต่อสู้ระยะประชิด ส่วนประกายใช้ความว่องไวและความแม่นยำในการโจมตีจากระยะใกล้ "ระวัง!" อัคคีตะโกน เมื่อเห็นทหารยามนายหนึ่งกำลังจะใช้ธนูยิงไปที่ประกาย เขารีบผลักประกายหลบไปด้านข้าง ทำให้ลูกธนูพลาดเป้าหมายไปอย่างหวุดหวิด "ขอบคุณค่ะ!" ประกายกล่าว เธอรีบตอบโต้ด้วยการพุ่งเข้าใส่ทหารนายนั้น ใช้มีดสั้นจ้วงแทงอย่างรวดเร็ว ทหารยามเริ่มเสียเปรียบ พวกเขาไม่คาดคิดว่าคนร้ายเพียงสองคนจะมีความสามารถในการต่อสู้สูงถึงเพียงนี้ หลายคนเริ่มได้รับบาดเจ็บและล้มลงไปในสนามรบที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง "พวกแกมันพวกนอกกฎหมาย!" หัวหน้าหน่วยทหารตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด "จับเป็นให้ได้! ข้าจะเอาพวกแกไปประหาร!" "ฝันไปเถอะ!" อัคคีตอบ "เราไม่มีวันยอมให้พวกแกจับเราได้" อัคคีเห็นโอกาส เขาเหลือบมองไปที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล "ประกาย! ไปทางนั้น!" เขาตะโกน "เราจะใช้ต้นไม้เป็นที่กำบัง!" ทั้งสองคนรีบวิ่งไปยังต้นไม้ใหญ่ ประกายเห็นทหารยามนายหนึ่งกำลังจะพุ่งเข้ามา เธอรีบใช้เท้าถีบเขาให้เสียหลัก ก่อนจะวิ่งตามอัคคีไป เมื่อไปถึงต้นไม้ใหญ่ อัคคีปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้ที่แข็งแรง ขณะที่ประกายปีนตามขึ้นไปยืนบนกิ่งที่ต่ำลงมา "พวกมันปีนตามเราไม่ไหวแน่" อัคคีกล่าว "แต่พวกมันก็คงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ" ประกายตอบ ทหารยามที่เหลือพยายามปีนป่ายต้นไม้ แต่กิ่งไม้ที่แข็งแรงของต้นไม้ใหญ่ทำให้พวกเขาปีนขึ้นไปได้ยากลำบาก บางคนปีนขึ้นไปได้บ้าง แต่ก็ไม่สามารถเข้าถึงตัวอัคคีและประกายได้ "เราต้องหาทางไปต่อ" อัคคีกล่าว "พวกมันคงไปตามกำลังเสริมมาอีก" "แล้วเราจะไปทางไหน?" ประกายถาม อัคคีชะโงกหน้ามองลงไป เห็นทหารยามบางส่วนกำลังพยายามล้อมต้นไม้อยู่ "พวกมันคงจะรอให้เราลงมาเอง" เขาพูด "เราต้องหาทางอื่น" เขาเหลือบไปเห็นกิ่งไม้ที่ทอดออกไปอีกทางหนึ่ง "ประกาย! เจ้าพร้อมไหม?" "พร้อมเสมอค่ะ" ประกายตอบ "ดี!" อัคคีกล่าว "เราจะกระโดดข้ามไปอีกต้นหนึ่ง" ทั้งสองคนเตรียมตัว กระโดดข้ามจากกิ่งหนึ่งไปยังอีกกิ่งหนึ่งของต้นไม้ที่อยู่ติดกันอย่างคล่องแคล่ว พวกเขาเคลื่อนไหวไปตามแนวต้นไม้ที่ทอดตัวยาวออกไป ห่างจากจุดที่ทหารยามล้อมอยู่ "เร็วเข้า! พวกมันหนีไปแล้ว!" หัวหน้าหน่วยทหารตะโกน แต่เมื่อมองขึ้นไปบนต้นไม้ ก็เห็นเพียงใบไม้ไหวไปตามลม "ตามหาให้เจอ! อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้!" อัคคีและประกายปีนป่ายไปตามแนวต้นไม้ จนกระทั่งแน่ใจว่าทหารยามไม่สามารถมองเห็นพวกเขาได้แล้ว "เราต้องลงไปข้างล่างแล้ว" อัคคีกล่าว "แต่ต้องหาที่ที่ปลอดภัยกว่านี้" ทั้งสองคนค่อยๆ โรยตัวลงมาจากต้นไม้ เมื่อลงถึงพื้น ก็รีบวิ่งเข้าไปในส่วนที่ลึกกว่าของป่า ที่ซึ่งต้นไม้ขึ้นหนาทึบจนแสงแดดส่องลงมาได้ยาก "เราหนีมาได้แล้ว" ประกายถอนหายใจอย่างโล่งอก "แต่ยังไม่ปลอดภัย" อัคคีเตือน "เรายังไม่รู้ว่าพวกมันจะตามมาอีกหรือไม่" "แล้วเราจะไปที่ไหนต่อคะ?" ประกายถาม "เราต้องหาทางไปรวมตัวกับภูผาและเงา" อัคคีตอบ "ที่จุดนัดพบของเรา" "แต่เราจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาก็ปลอดภัยเหมือนกัน?" ประกายถาม "เราต้องเชื่อมั่น" อัคคีกล่าว "และหวังว่าพวกเขาจะสามารถไปถึงจุดหมายได้" ทั้งสองคนเดินต่อไปท่ามกลางความมืดสลัวของป่า พวกเขาต้องระมัดระวังทุกย่างก้าว ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครสะกดรอยตามมา "เราเหนื่อยมากเลยค่ะ" ประกายกล่าว "ฉันรู้" อัคคีตอบ "แต่เราต้องอดทนอีกหน่อย" เขาหยุดเดิน แล้วหันไปมองประกาย "เธอพร้อมจะไปต่อไหม?" ประกายพยักหน้า "พร้อมค่ะ" "ดี" อัคคีกล่าว "เราจะเดินทางต่อไป จนกว่าจะถึงที่ปลอดภัย" เขาทั้งสองคนเดินลึกเข้าไปในป่า เสียงร้องของสัตว์ป่าดังมาจากที่ไกลๆ ทำให้บรรยากาศดูน่ากลัวยิ่งขึ้น แต่ทั้งสองก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะเดินต่อไป "คุณคิดว่าเราจะเจอภูผาแล้วก็เงาไหมคะ?" ประกายถาม "ฉันหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" อัคคีตอบ "พวกเขาต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อไปให้ถึงจุดนัดพบเหมือนกัน" "แล้วสมบัติที่พวกเราทิ้งไว้ล่ะคะ?" ประกายถาม "เราเสียดายแย่เลย" "บางทีอาจจะดีกว่าที่เราจะเก็บมันไว้" อัคคีตอบ "ชีวิตของเราสำคัญกว่าสมบัติ" "แต่สมบัติชิ้นนั้น..." ประกายเริ่มพูด "ชิ้นนั้นเป็นเพียงชิ้นเดียวที่สำคัญจริงๆ" อัคคีพูด "และเราก็ยังเก็บมันไว้" เขาหยิบเอาอัญมณีเม็ดเล็กๆ ที่ส่องประกายสีเขียวอมฟ้าออกมาจากกระเป๋า "เราจะใช้มันเป็นทุนในการเริ่มต้นชีวิตใหม่" ประกายมองอัญมณีในมือของอัคคี เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย "มันสวยมากจริงๆ ค่ะ" "ใช่" อัคคีกล่าว "มันเป็นสัญลักษณ์ของการผจญภัยของเรา" ทั้งสองคนเดินต่อไปในความมืดของป่า แต่ละก้าวที่เดินไป คือการก้าวเข้าใกล้เสรีภาพและความหวัง