"นั่นมันตัวอะไรกันแน่?" ภูผาถามด้วยความหวาดกลัว เขากำดาบแน่นพร้อมที่จะสู้ "ข้าไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตแบบนี้มาก่อน" เงากล่าว พลางกำกุญแจแสงไว้แน่น "แต่ข้าสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาล... และความชั่วร้ายที่ยากจะหยั่งถึง" ร่างเงาขนาดมหึมานั้นมีรูปร่างคล้ายอสูรกายโบราณ มันมีปีกที่กางออกราวกับจะบดบังแสงสว่างทั้งหมด และกรงเล็บแหลมคมที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งที่ขวางหน้า ดวงตาสีแดงฉานหลายดวงบนใบหน้าของมันจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยความอาฆาตแค้น "เจ้า... พวกเจ้ากล้าดียังไง... มาปลุกข้าจากการหลับใหลอันยาวนาน!" เสียงทุ้มต่ำของอสูรกายดังสะท้อนไปทั่ว วิหารแห่งแสงที่เคยสงบเงียบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความหวาดหวั่น "เจ้าคือใคร?" อัคคีตะโกนถาม เขาก้าวออกมาเผชิญหน้ากับอสูรกาย พยายามปกป้องเพื่อนๆ ที่อยู่ด้านหลัง "ข้าคือ 'เงาอสูร' ผู้พิทักษ์แห่งห้วงรัตติกาล!" อสูรกายประกาศเสียงกึกก้อง "ข้าคือผู้ที่จักรพรรดิสุริยะได้ผนึกไว้ พร้อมกับพี่ชายของมัน! พวกเจ้าได้ปลดปล่อยพวกเราทั้งสอง! และบัดนี้... โลกนี้จะต้องตกอยู่ภายใต้เงาของข้า!" "เงาอสูร?" ประกายอุทาน "ข้าเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับมัน... ในตำนานโบราณ มันถูกกล่าวขานว่าเป็นอสูรกายที่แข็งแกร่งที่สุด... และมีพลังอำนาจในการควบคุมความมืด!" "ถูกต้อง! เจ้ามนุษย์น้อย!" เงาอสูรหัวเราะเสียงดัง "พลังของข้าคือความมืด! ข้าจะกลืนกินแสงสว่างทั้งหมดในโลกนี้! และพวกเจ้า... จะเป็นสิ่งแรกที่ข้าจะทำลาย!" ว่าแล้ว เงาอสูรก็ปล่อยพลังงานสีดำทะมึนพุ่งเข้าใส่อัคคีอย่างรวดเร็ว อัคคีต้องใช้ดาบของเขาปัดป้องการโจมตีนั้นอย่างยากลำบาก "มันแข็งแกร่งเกินไป!" อัคคีตะโกน "พวกเราต้องหาทางสู้กับมัน!" "ข้าคิดว่า... กุญแจแสงของเราอาจจะใช้ได้ผล!" เงากล่าว เขากำกุญแจแสงไว้แน่น "พลังของแสงสว่างควรจะสามารถต่อต้านพลังแห่งความมืดได้!" "แต่พลังของมันดูเหมือนจะมหาศาลกว่าจักรพรรดิอัสนีมากนัก" ภูผากล่าวอย่างกังวล "เราจะสู้กับมันได้อย่างไร?" "เราต้องลอง!" อัคคีตอบ "ถ้าเราไม่สู้... เราก็จะแพ้โดยไม่ต้องสู้เลย" เงาพยักหน้า เขาตั้งกุญแจแสงไว้ตรงหน้า และค่อยๆ ปล่อยพลังงานสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา พลังงานนั้นค่อยๆ ส่องสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะขับไล่ความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา "เจ้าคิดว่าแสงจอมปลอมนั่นจะทำอะไรข้าได้งั้นหรือ?" เงาอสูรเย้ยหยัน "ความมืดคืออำนาจที่แท้จริง! และข้าคือผู้ควบคุมมัน!" เงาอสูรปล่อยคลื่นพลังงานสีดำทะมึนลูกใหญ่เข้าใส่เงา พลังงานนั้นรุนแรงจนทำให้อัคคี ภูผา และประกาย ต้องถอยร่นไป "อ๊ากกก!" เงาตะโกนด้วยความเจ็บปวด กุญแจแสงในมือของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีฟ้าอ่อนๆ เริ่มริบหรี่ลง "เงา!" อัคคีตะโกนด้วยความตกใจ "ข้า... ข้าไม่ไหวแล้ว!" เงากล่าว เสียงของเขาอ่อนแรงลงเรื่อยๆ "พลังของมัน... มันมากเกินไป!" "อย่าเพิ่งยอมแพ้!" ประกายตะโกน "เราต้องหาทางช่วยเขา!" "เราจะทำยังไงดี?" ภูผาถาม ดวงตาของเขาส่อแววสิ้นหวัง อัคคีมองไปที่มงกุฎแห่งจักรพรรดิในมือของเงา "มงกุฎนั่น..." เขาครุ่นคิด "ถ้ามันคือสมบัติที่แท้จริง... มันน่าจะต้องมีพลังบางอย่างซ่อนอยู่" "แล้วเราจะใช้พลังของมันได้อย่างไร?" เงาถาม "บางที... เราอาจจะต้องใช้พลังของพวกเราทั้งหมด... รวมเข้ากับพลังของมงกุฎ!" อัคคีเสนอ "หมายความว่ายังไง?" ประกายถาม "หมายความว่า... เราต้องร่วมใจกัน! เราต้องเชื่อมั่นในความดีงามที่เรามี! แล้วถ่ายทอดพลังนั้นไปยังมงกุฎ!" อัคคีอธิบาย "ถ้าเราทำสำเร็จ... เราอาจจะสามารถเอาชนะเงาอสูรได้!" "ข้า... ข้าเชื่อในตัวพวกท่าน!" เงากล่าว เขามองไปที่อัคคี ภูผา และประกาย "ถ้าพวกท่านทำได้... ข้าก็จะสู้จนถึงที่สุด!" "พวกเราจะทำ!" อัคคีตอบ เขาหันไปมองภูผาและประกาย "พวกเจ้าพร้อมนะ?" "พร้อม!" ภูผาและประกายตอบรับอย่างหนักแน่น ทั้งสี่คนยืนล้อมรอบเงาที่กำลังอ่อนแรงลง เงาค่อยๆ ยื่นมงกุฎแห่งจักรพรรดิที่เขาถืออยู่ ออกมาให้ อัคคี ภูผา และประกาย วางมือลงบนมงกุฎนั้นพร้อมกัน "ขอพลังแห่งแสงสว่างจงสถิตอยู่กับพวกเรา!" อัคคีตะโกน "ขอพลังแห่งความดีงาม จงขับไล่ความมืด!" ภูผาเสริม "ขอให้เราสามารถปกป้องทุกสรรพสิ่ง!" ประกายกล่าว ทันใดนั้นเอง! แสงสีทองอร่ามจากมงกุฎก็พลันสว่างวาบขึ้น แสงนั้นเจิดจ้ากว่าเดิมหลายเท่า สาดส่องไปทั่วทั้งวิหารแห่งแสง และผลักดันเงาอสูรให้ต้องถอยร่นไป "ไม่นะ! เป็นไปไม่ได้!" เงาอสูรตะโกนด้วยความตกใจ "พลังแบบนี้... มันคือพลังที่แท้จริงของจักรพรรดิสุริยะ!" แสงสีทองจากมงกุฎแผ่ขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง มันค่อยๆ กัดกินพลังงานสีดำของเงาอสูร ทำให้ร่างของมันเริ่มสลายตัวไปทีละน้อย "พวกเจ้า... จะต้องชดใช้! ความผิดครั้งนี้!" เงาอสูรตะโกนเสียงสุดท้าย ก่อนที่ร่างของมันจะสลายตัวไปทั้งหมด เหลือเพียงกลุ่มหมอกสีดำที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ เมื่อเงาอสูรสลายไป ความมืดที่ปกคลุมวิหารก็พลันสลายไปด้วย เหลือเพียงแสงสว่างอันอบอุ่นที่ส่องสว่างอีกครั้ง "เรา... เราทำสำเร็จแล้ว!" ประกายอุทานด้วยความดีใจ "เยี่ยมมาก!" อัคคีกล่าว พลางตบไหล่เงาเบาๆ "พวกเราทำได้!" เงาค่อยๆ ปล่อยมือออกจากมงกุฎ เขามองดูมงกุฎด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "นี่คือสมบัติที่แท้จริง... สมบัติที่ต้องใช้พลังของทุกคนในการครอบครอง" "แล้วตอนนี้... เราจะทำอย่างไรต่อไป?" ภูผาถาม อัคคีมองไปรอบๆ วิหารที่กลับมาสู่ความสงบอีกครั้ง "เราได้สมบัติที่แท้จริงมาแล้ว... และเราได้พิสูจน์แล้วว่า... ความสามัคคีและพลังแห่งความดีงาม... คือสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุด" เขาหันไปมองเพื่อนๆ "ภารกิจของเรา... อาจจะยังไม่จบสิ้น... แต่เราก็ได้เรียนรู้บทเรียนที่สำคัญที่สุดแล้ว"