ประกายวิ่งสุดชีวิตตามเสียงเรียกของอัคคี เธอเห็นร่างของอัคคียืนรออยู่ใกล้กับประตูเหล็กบานเดิมที่พวกเขาเพิ่งเปิดออก แสงไฟจากตะเกียงนับร้อยที่อยู่ภายในห้องโถงใหญ่สาดส่องมาสะท้อนเงาของพวกเขาให้ยาวเหยียดไปบนพื้นหินอ่อน "เร็วเข้า!" อัคคีตะโกนพลางดึงแขนของประกายให้วิ่งตามเขาเข้าไปในความมืดมิดของทางเดินใต้ดิน "เกิดอะไรขึ้นคะ?" ประกายหอบหายใจ แรงของเธอเริ่มหมดลงจากการวิ่ง "ทหารยามคนสุดท้ายเพิ่งจะรู้ตัว" อัคคีตอบขณะที่เขาออกแรงปิดประตูเหล็กด้านหลังให้สนิทที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาปิดประตูอย่างเงียบเชียบ แต่เสียงสะท้อนจากภายนอกก็ยังคงดังลอดเข้ามาเป็นระยะ เสียงฝีเท้า เสียงตะโกนที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ "พวกเขาจะเข้ามาไม่นานนี้" "แล้วเงากับภูผาล่ะคะ?" ประกายถามอย่างร้อนรน "พวกเขาจัดการทหารยามสองนายที่เหลือได้แล้ว" อัคคีบอก "แต่ก็ต้องใช้เวลาไปพอสมควร ฉันได้ยินเสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นแล้ว" ประกายมองไปรอบๆ ทางเดินใต้ดินที่ตอนนี้มืดสนิทจนแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย นอกเสียจากแสงสลัวๆ ที่ลอดมาจากทางเข้าที่พวกเขาเพิ่งเข้ามา "เราจะไปต่อยังไงคะ?" "เงานำทาง" อัคคีตอบ "เขามีแผนผังที่ละเอียดที่สุด เขาบอกว่าเราอยู่ห่างจากห้องเก็บสมบัติหลักไม่ถึงร้อยเมตร" เงาที่ยืนรออยู่ข้างหน้า กวักมือเรียก "ทางนี้ครับท่านผู้นำ" เขาเดินนำเข้าไปในทางเดินที่แคบลงเรื่อยๆ ผนังทั้งสองข้างเป็นหินขัดมันเย็นเฉียบ แสงจากตะเกียงที่เขาถือส่องไปเพียงไม่กี่เมตร ทำให้บรรยากาศยิ่งดูน่าขนลุก "สัญญาณเตือนภัยดังไปทั่วทั้งป้อมแล้ว" เงากล่าว "เราต้องรีบ" "ภูผา เจ้าได้ยินไหม?" อัคคีถามผ่านเครื่องสื่อสาร "ได้ยินชัดเจนครับท่านผู้นำ" เสียงของภูผาตอบกลับมา "ผมกำลังตามมา ผมจัดการกับทหารยามสองนายที่เหลือได้แล้ว แต่ต้องยอมรับว่าพวกเขาแข็งแรงกว่าที่คิด" "ดีมาก" อัคคีกล่าว "ระวังตัวด้วย" พวกเขาเดินตามเงาไปอย่างเงียบเชียบ เสียงฝีเท้าของพวกเขากระทบกับพื้นหินเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ความลึกของทางเดินใต้ดินทำให้บรรยากาศยิ่งหนาวเย็นขึ้น อากาศเริ่มมีกลิ่นอายของความเก่าแก่ที่ผสมปนเปกับกลิ่นของโลหะและฝุ่นผง "เราใกล้จะถึงแล้ว" เงาบอก "ตรงหน้าเราคือประตูบานสุดท้าย ก่อนจะถึงห้องเก็บสมบัติหลัก" เมื่อพวกเขาเดินมาถึงจุดที่เงาบอก ทุกคนก็ชะงักเท้า ประตูบานนั้นแตกต่างจากประตูบานที่ผ่านๆ มาอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ประตูเหล็กที่ผุพัง แต่เป็นประตูหินแกรนิตสีดำสนิทขนาดมหึมา สลักเสลาด้วยลวดลายโบราณที่ซับซ้อน ตรงกลางประตูมีสัญลักษณ์รูปมังกรเกลียวเกล็ดที่ดูทรงพลังแกะสลักไว้อย่างงดงาม "นี่คือประตูสู่ห้องเก็บสมบัติหลัก" เงาอธิบาย "ตามแผนที่ มันไม่มีกลอนหรือลูกบิดใดๆ" "แล้วเราจะเปิดมันได้ยังไง?" ประกายถาม พลางมองไปที่บานประตูหินที่ดูเหมือนจะหนักอึ้งเกินกว่าที่มนุษย์จะเคลื่อนย้ายได้ "มันเป็นกลไกที่ซับซ้อน" อัคคีกล่าว "เราต้องปลดล็อกมันด้วยลำดับที่ถูกต้อง" เขามองไปที่สัญลักษณ์รูปมังกร "เงา เจ้าแน่ใจนะว่าลำดับที่ได้มาน่ะถูกต้อง?" "แผนผังที่ได้มาละเอียดมากครับท่านผู้นำ" เงายืนยัน "มันบอกว่าเราต้องสัมผัสที่ส่วนต่างๆ ของสัญลักษณ์มังกรตามลำดับที่กำหนด" "ถ้าผิดพลาดล่ะ?" ประกายถามด้วยความเป็นห่วง "มันจะทำให้ระบบรักษาความปลอดภัยขั้นสูงสุดทำงาน" เงาตอบ "และเราจะติดอยู่ที่นี่" "เอาล่ะ" อัคคีสูดหายใจเข้าลึกๆ "เราไม่มีเวลามากนัก เสียงสัญญาณเตือนภัยดังใกล้เข้ามาแล้ว ภูผา เจ้าได้ยินเสียงฝีเท้าของทหารที่กำลังตามมาไหม?" "ได้ยินครับท่านผู้นำ" เสียงของภูผาดังมาจากด้านหลัง "พวกเขาอยู่ไม่ไกลแล้ว" "เงา เริ่มได้" อัคคีออกคำสั่ง เงาก้าวเข้าไปด้านหน้า เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นไปสัมผัสที่ปลายจมูกของมังกร สัญลักษณ์นั้นเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ ขึ้นมาทันที "หนึ่ง" เขาพึมพำ หลังจากนั้น เขาเลื่อนมือไปยังดวงตาข้างหนึ่งของมังกร เสียง "คลิก" เบาๆ ดังขึ้น "สอง" ประกายยืนมองอย่างใจจดใจจ่อ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก "จะสำเร็จไหมนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง เงาเลื่อนมือไปยังเกล็ดบริเวณลำคอของมังกร แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง "สาม" "ใกล้แล้ว!" อัคคีเร่ง เงาเคลื่อนไหวมือไปยังส่วนหางของมังกรอย่างแผ่วเบา ทันใดนั้น แสงสีฟ้าทั้งหมดก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกันทั่วทั้งสัญลักษณ์มังกร เสียง "ครืดดดด" ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งทางเดิน บานประตูหินแกรนิตสีดำมหึมาค่อยๆ เลื่อนเปิดออกด้านข้าง เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง