รินก้าวเท้าลงสู่ช่องทางลับนั้นอย่างระมัดระวัง พื้นที่เบื้องล่างนั้นมืดมิดกว่าที่เขาคิดไว้มาก แสงจากดาบอัคคีแทบจะส่องสว่างไปไม่ถึง ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ราวกับว่าเขาได้ก้าวเข้าไปในใจกลางของน้ำแข็ง "ที่นี่… เย็นกว่าที่คิดไว้เยอะเลย" รินพึมพำ เขาเดินต่อไปเรื่อยๆ ผนังสองข้างทางเป็นหินสีขาวขุ่น ที่ดูเหมือนจะเปล่งแสงอ่อนๆ ออกมาเองได้เล็กน้อย "แต่… แสงนี้… มันดูไม่เป็นธรรมชาติเลย" รินรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากผนังเหล่านั้น มันไม่ใช่พลังงานที่ให้ความอบอุ่น หรือความสบายใจ แต่เป็นพลังงานที่ดูเหมือนจะสูบฉีดชีวิตชีวาออกจากทุกสิ่ง "นี่คือ… หัวใจของวิหารหรือ?" รินคิด "ทำไมถึงได้รู้สึก… ว่ามันกำลังจะสิ้นใจแบบนี้?" เขาเดินมาถึงบริเวณที่ช่องทางลับเปิดออกสู่ห้องโถงขนาดใหญ่ ตรงกลางห้องมีแท่นหินสีดำตั้งอยู่ บนแท่นหินนั้นมีวัตถุบางอย่างวางอยู่ มันเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง แสงนั้นดูเย็นยะเยือก และทรงพลัง "นั่น… คือสมบัติโบราณที่แท้จริงงั้นหรือ?" รินก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย วัตถุนั้นคือ… ดาบอีกเล่มหนึ่ง! แต่มันแตกต่างจากดาบอัคคีอย่างสิ้นเชิง ดาบเล่มนี้ทำจากโลหะสีเงินวาววับ สลักเสลาไปด้วยลวดลายรูปเกล็ดน้ำแข็ง และมีอัญมณีสีน้ำเงินเข้มประดับอยู่ที่ด้ามจับ แสงสีฟ้าอ่อนๆ แผ่ออกมาจากอัญมณีนั้น "ดาบแห่งน้ำแข็ง… หรือ?" รินอุทาน "ตำราโบราณเคยกล่าวถึง ดาบแห่งไฟ และดาบแห่งน้ำแข็ง… ที่เป็นสองขั้วแห่งพลัง… สมดุลระหว่างสองสิ่งนี้… คือกุญแจสำคัญ… ในการควบคุมแดนสนธยา…" ขณะที่รินกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบดาบเล่มนั้น เสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นรอบตัวเขา "ผู้ถือครองดาบเพลิง… เจ้ามาถึงแล้ว…" เสียงนั้นดังมาจากทุกทิศทาง "เจ้าได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว… ว่าคู่ควร… กับสมดุลแห่งพลัง…" "ใครน่ะ!" รินตะโกนพร้อมชักดาบอัคคีออกมา "ออกมาแสดงตัวเดี๋ยวนี้!" ทันใดนั้นเอง ร่างของสิ่งมีชีวิตประหลาดก็ปรากฏขึ้นรอบตัวเขา มันไม่ใช่เงาดำเหมือนที่เจอในโถงทางเดินก่อนหน้า แต่เป็น… สิ่งมีชีวิตที่ประกอบขึ้นจากน้ำแข็ง! ร่างกายของมันดูโปร่งแสง เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว และมีดวงตาที่เย็นชา "เราคือ… ผู้พิทักษ์แห่งสมดุล" เสียงหนึ่งกล่าว "เราคือพลังงานที่คอยหล่อเลี้ยง… ดาบแห่งน้ำแข็ง… และเราจะทดสอบเจ้า… อีกครั้ง…" "ทดสอบ? ข้าเพิ่งจะผ่านบททดสอบมาหมาดๆ นะ!" รินโวยวาย "ข้าไม่ต้องการการทดสอบอีกแล้ว!" "การทดสอบนี้… จะแตกต่างออกไป" ผู้พิทักษ์น้ำแข็งกล่าว "มันไม่ใช่การทดสอบจิตใจ… แต่เป็นการทดสอบพลัง… เจ้าต้องแสดงให้เห็นว่า… เจ้าสามารถควบคุมพลังทั้งสองขั้วได้… โดยไม่ถูกมันกลืนกิน…" "หากเจ้าทำสำเร็จ… เจ้าจะสามารถนำดาบทั้งสองเล่ม… ไปยังโลกของเจ้า… และนำสมดุลกลับคืนมา…" "แต่ถ้าเจ้าล้มเหลว…" ผู้พิทักษ์น้ำแข็งกล่าว "เจ้าจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของความเย็นยะเยือกนี้… ตลอดกาล…" ร่างของน้ำแข็งเหล่านั้นพุ่งเข้าหา รินอย่างรวดเร็ว รินยกดาบอัคคีขึ้นปัดป้อง เกิดเสียงดังเหมือนแก้วกระทบกัน เสียงของเพลิงปะทะกับความเย็น ทำให้เกิดไอน้ำจำนวนมาก "ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น!" รินตะโกน "ข้าจะใช้พลังของข้า… เพื่อสร้างสมดุล!" เขาพยายามควบคุมพลังของดาบอัคคีให้เหมาะสม ไม่ให้รุนแรงเกินไปจนทำลายสิ่งแวดล้อม แต่ก็ไม่ให้เบาเกินไปจนไม่สามารถต่อกรกับผู้พิทักษ์น้ำแข็งได้ "ข้าต้องการพลัง… แต่ข้าไม่ต้องการความพินาศ!" รินคิด "ข้าต้องการความอบอุ่น… แต่ข้าก็ยอมรับความเย็น… ข้าจะหลอมรวมสองสิ่งนี้เข้าด้วยกัน!" เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และนึกถึงภาพของดาบอัคคี และดาบแห่งน้ำแข็งที่วางอยู่เคียงข้างกัน เปลวเพลิงที่โอบล้อมด้วยเกล็ดน้ำแข็ง "สมดุล… คือความเข้าใจ… ไม่ใช่การต่อต้าน!" รินตะโกน ทันใดนั้นเอง แสงจากดาบอัคคีก็เปลี่ยนไป มันไม่ได้มีเพียงสีแดงฉานอีกต่อไป แต่มีประกายสีฟ้าอ่อนๆ เจือปนอยู่ด้วย เปลวเพลิงที่ลุกโชนนั้นดูเหมือนจะมีความเย็นแฝงอยู่ ทำให้มันดูสง่างาม และทรงพลังยิ่งขึ้น "น่าทึ่ง!" ผู้พิทักษ์น้ำแข็งกล่าว "เจ้าสามารถหลอมรวมพลังทั้งสองขั้วได้…" เมื่อรินใช้พลังที่ผสมผสานกันนี้โจมตี พวกผู้พิทักษ์น้ำแข็งก็ดูเหมือนจะอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด พวกมันค่อยๆ สลายตัวไป กลายเป็นละอองน้ำที่ลอยฟุ้งในอากาศ "คำสาปแห่งแดนสนธยา… ได้ถูกคลายลงแล้ว" เสียงสุดท้ายของผู้พิทักษ์น้ำแข็งดังขึ้น "สมดุลได้กลับคืนมาแล้ว… จงนำดาบทั้งสองเล่ม… และนำทางกลับบ้าน…" ร่างของน้ำแข็งทั้งหมดสลายไป รินมองไปที่ดาบแห่งน้ำแข็ง มันยังคงวางอยู่บนแท่นหิน เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา "ข้าทำได้แล้วสินะ…" รินกล่าว เขาเดินเข้าไปหยิบดาบแห่งน้ำแข็งขึ้นมา มันเย็นยะเยือกเมื่อสัมผัส แต่ไม่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด เมื่อเขากำดาบทั้งสองเล่มอยู่ในมือ – ดาบอัคคีในมือข้างหนึ่ง และดาบแห่งน้ำแข็งในอีกข้างหนึ่ง – พลังงานอันมหาศาลก็ไหลเวียนไปทั่วร่างของเขา เขารู้สึกถึงความร้อนระอุจากดาบอัคคี และความเย็นยะเยือกจากดาบแห่งน้ำแข็ง ที่กำลังประสานกันอย่างลงตัว "ถึงเวลา… ที่จะกลับบ้านแล้ว" รินกล่าว เขารู้สึกว่าเส้นทางกลับสู่โลกภายนอกได้เปิดออกแล้ว…