ทันใดนั้น ผู้พิทักษ์ทั้งสามก็พุ่งเข้ามาหา รินตั้งรับ ดาบอัคคีและดาบน้ำแข็งในมือเปล่งประกายพร้อมรับมือ การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ผู้พิทักษ์แต่ละคนเคลื่อนไหวราวกับสายลม ดาบสีทองของพวกเขากวัดแกว่งด้วยความเร็วที่แทบมองตามไม่ทัน การโจมตีแต่ละครั้งเต็มไปด้วยพลังที่หนักหน่วง รินต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่มีในการป้องกันและตอบโต้ เขารับรู้ได้ถึงความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของผู้พิทักษ์เหล่านี้ พวกเขาไม่ได้ต่อสู้ด้วยความเกลียดชัง แต่เป็นการทดสอบเจตนาที่แท้จริงของเขา "เจ้ายังมีพลังที่ซ่อนเร้นอยู่… ริน" ผู้พิทักษ์คนหนึ่งกล่าวขณะที่ดาบของเขาเฉียดผ่านร่างของรินไปเพียงเล็กน้อย "แต่พลังนั้น… จะมีค่า… หากใช้เพื่อเป้าหมายที่ถูกต้อง…" รินปัดป้องการโจมตีอย่างต่อเนื่อง เขาเห็นโอกาสและสวนกลับด้วยคมดาบที่ผสมผสานความร้อนแรงจากดาบอัคคีและความเย็นเยือกจากดาบน้ำแข็ง ผู้พิทักษ์ทั้งสามหลบหลีกได้อย่างว่องไว พวกเขาไม่ได้แสดงอาการบาดเจ็บใดๆ ราวกับว่าการโจมตีของรินนั้นเบาบางเกินไป "ท่านบอกว่าข้าคู่ควร… แต่กลับไม่ยอมรับการโจมตีของข้าเช่นนั้นหรือ?" รินเอ่ยถามขณะหลบการฟันที่คมกริบ เสียงของเขากลับสงบนิ่ง แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ "เรากำลังทดสอบ… จิตวิญญาณของเจ้า… ริน" ผู้พิทักษ์อีกคนตอบ "พลังแห่งดาบ… อาจถูกใช้… เพื่อการทำลายล้าง… ได้เช่นกัน… เราต้องการเห็น… ความมั่นคง… ในเจตนา… ของเจ้า…" รินเข้าใจในสิ่งที่ผู้พิทักษ์กำลังสื่อสาร เขาตระหนักว่าการต่อสู้ทางกายภาพเพียงอย่างเดียวอาจไม่ใช่หนทางสู่ชัยชนะที่แท้จริง เขาต้องแสดงให้เห็นถึงความศรัทธาในอุดมการณ์ของตนเองอย่างแท้จริง "ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อแสวงหาอำนาจ" รินกล่าวเสียงดังฟังชัด "ข้ามาเพื่อนำความสมดุลกลับคืนมาสู่แดนสนธยา ข้ามาเพื่อปกป้องผู้บริสุทธิ์จากความมืดที่กำลังแผ่ขยาย หากสมบัติโบราณที่ท่านพิทักษ์รักษานั้นมีพลังที่จะช่วยให้ข้าบรรลุเป้าหมายนี้ได้ ข้าก็พร้อมที่จะพิสูจน์ตนเองด้วยชีวิต" เขาเงื้อดาบขึ้นในท่าเตรียมพร้อม แต่แทนที่จะพุ่งเข้าโจมตี รินกลับหลับตาลง เขาเพ่งสมาธิไปยังพลังแห่งสมดุลที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา ความร้อนจากดาบอัคคีและความเย็นจากดาบน้ำแข็งผสานรวมกันอย่างกลมกลืน เกิดเป็นพลังงานอันบริสุทธิ์ที่แผ่กระจายออกมา ร่างกายของเขาเริ่มเปล่งแสงสีขาวนวล เป็นแสงแห่งความหวังและความสงบ ผู้พิทักษ์ทั้งสามหยุดชะงัก พวกเขามองดูรินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความกังขาในแววตาค่อยๆ จางลง แทนที่ด้วยความเข้าใจและความเคารพ "แสงที่เจ้า… ปลดปล่อย… คือแสงแห่ง… ความหวังที่แท้จริง…" ผู้พิทักษ์คนหนึ่งเอ่ยเสียงแผ่วเบา "เจตนาของเจ้า… ได้รับการพิสูจน์แล้ว… ริน…" "พันธสัญญา… แห่งเหล่าอัศวินแห่งแสง… จะได้รับการสืบทอด… ต่อไป…" ผู้พิทักษ์อีกคนกล่าวเสริม ร่างของพวกเขาเริ่มเลือนลางไปในอากาศธาตุ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของริน "ประตู… แห่งสมบัติ… เปิดออก… แล้ว…" เมื่อลืมตาขึ้น รินพบว่าตัวเองยืนอยู่เพียงลำพังหน้าประตูหินขนาดมหึมาที่บัดนี้เปิดอ้าออก เผยให้เห็นทางเดินที่ทอดลึกเข้าไปในความมืด แสงสลัวที่ลอดออกมาจากภายในดูราวกับเชื้อเชิญให้เขาเข้าไปค้นหา "ดูเหมือนว่า… การทดสอบ… จะสิ้นสุดลงแล้ว… ริน" ผู้เฝ้าแห่งวิญญาณกล่าว เขายืนอยู่ข้างๆ รินมาตลอดการต่อสู้โดยที่รินไม่ทันสังเกต รินหันไปมองผู้เฝ้าแห่งวิญญาณ "ขอบคุณ… สำหรับทุกสิ่ง… ท่านผู้เฝ้า… ข้าคงทำไม่ได้… หากไม่มีท่าน…" "เจ้า… ได้พิสูจน์แล้ว… ว่าเจ้า… คู่ควร… ริน" ผู้เฝ้าแห่งวิญญาณตอบ "แต่เส้นทางข้างหน้า… อาจไม่ง่ายดาย… อย่างที่เจ้า… คิด… สมบัติโบราณ… คือพลังอันมหาศาล… ที่อาจ… นำพา… ทั้งความหวัง… และ… หายนะ… มาสู่… แดนสนธยา…" "ข้าเข้าใจดี… ข้าจะใช้พลังนั้น… เพื่อประโยชน์สูงสุด… อย่างแน่นอน" รินกล่าวด้วยความมุ่งมั่น เขาจ้องมองไปยังประตูที่เปิดออก ความรู้สึกตื่นเต้นผสมผสานกับความกังวลเล็กน้อยถาโถมเข้ามา เขาพร้อมแล้วที่จะก้าวข้ามผ่านม่านแห่งความลึกลับนี้ เพื่อค้นหาสมบัติในตำนาน ที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของแดนสนธยาตลอดไป