การค้นพบข้อความลับในเอกสารของภัทร ทำให้ชานนท์กลับมามีความหวังอีกครั้ง เขาเชื่อว่านี่คือเบาะแสสำคัญที่จะนำพาเขาไปสู่ความจริงที่ซ่อนอยู่ลึกกว่าเดิม “ผู้พิทักษ์จะปรากฏ… เพื่อปกป้อง…” ชานนท์ทบทวนประโยคสำคัญ “หมายความว่า… ผู้พิทักษ์มีหน้าที่ปกป้องบางสิ่งบางอย่าง… และเขาปรากฏตัวขึ้นเมื่อสิ่งนั้นตกอยู่ในอันตราย” “แล้ว ‘สายน้ำ’ ล่ะ… เขาเป็นใครกันแน่?” ชานนท์นึกถึงชายหนุ่มที่เขาได้พบที่ริมน้ำตก ชายผู้ซึ่งดูเหมือนจะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับดวงตาแห่งอมรเป็นอย่างดี “ผมควรจะกลับไปหาเขาอีกครั้ง” ชานนท์ตัดสินใจ “เขาอาจจะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับ ‘ผู้พิทักษ์’ และ ‘ความจริงแห่งกาลเวลา’ ก็เป็นได้” ชานนท์ขับรถไปยังที่อยู่ของ ‘สายน้ำ’ ที่เขาได้บันทึกไว้ เขาเดินทางไปยังหมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้กับแม่น้ำสายใหญ่ บรรยากาศของหมู่บ้านนั้นเงียบสงบ ผู้คนดูเรียบง่าย และมีวิถีชีวิตที่ผูกพันกับธรรมชาติ เมื่อชานนท์ไปถึงบ้านของสายน้ำ เขาพบชายหนุ่มคนเดิมนั่งอยู่ริมระเบียงบ้าน กำลังมองดูสายน้ำที่ไหลเอื่อย “สวัสดีครับคุณสายน้ำ” ชานนท์กล่าวทักทาย สายน้ำหันมามองชานนท์ด้วยแววตาที่ฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย “คุณ… นักสืบ? ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณอีก” “ผมมีเรื่องสำคัญที่อยากจะรบกวนปรึกษาครับ” ชานนท์กล่าว “ผมพบข้อความบางอย่างที่อาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องราวที่เราเคยคุยกัน” ชานนท์ยื่นกระดาษที่มีข้อความลับให้สายน้ำดู สายน้ำรับไปอ่านอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ “‘เมื่อเงาเริ่มเลือนราง… แสงสว่างจะนำทาง… ผู้พิทักษ์จะปรากฏ… เพื่อปกป้อง… สายน้ำจะไหล… นำพาสู่… ความจริง… แห่งกาลเวลา…’” สายน้ำอ่านข้อความนั้นออกมาเสียงเบา “นี่มัน… เป็นรหัสโบราณที่ใช้สื่อสารกันในกลุ่มผู้ดูแลสถานที่ศักดิ์สิทธิ์” “กลุ่มผู้ดูแลสถานที่ศักดิ์สิทธิ์? หมายความว่าอย่างไรครับ?” ชานนท์ถามอย่างสนใจ “สถานที่โบราณที่เราไปกัน… ที่ศาลาร้างนั่น… ที่แท่นหิน… มันคือหนึ่งในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักเก็บพลังงานบางอย่าง” สายน้ำอธิบาย “และ ‘ผู้พิทักษ์’ ก็คือผู้ที่ถูกเลือกให้มาดูแลสถานที่แห่งนั้น” “แล้ว ‘สายน้ำ’ ที่อยู่ในข้อความนี้… หมายถึงตัวผมเองใช่ไหมครับ?” ชานนท์ถาม “ใช่… หมายถึงตัวฉัน… และหมายถึงผู้ที่เกี่ยวข้องกับสายน้ำ… ในที่นี้… น่าจะหมายถึงผู้ที่รับผิดชอบในการส่งมอบ ‘ดวงตาแห่งอมร’ ให้กับผู้ที่เหมาะสม” สายน้ำตอบ “ซึ่งก็คือคุณ… นักสืบ” “แล้ว ‘ความจริงแห่งกาลเวลา’ ล่ะครับ?” ชานนท์ถามต่อ “นั่นคือเป้าหมายสูงสุด… คือการค้นพบต้นกำเนิดของพลังงานนั้น… และทำความเข้าใจถึงที่มาของมัน” สายน้ำกล่าว “มันเป็นความรู้ที่ถูกเก็บงำมานานแสนนาน และมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะเข้าถึงได้” “แล้ว… ผู้พิทักษ์… เขาอยู่ที่ไหนครับตอนนี้?” ชานนท์ถามด้วยความหวัง “เขาได้ทำหน้าที่ของเขาแล้ว… เขาได้นำดวงตาแห่งอมรกลับไปสู่สถานที่ที่ควรอยู่” สายน้ำตอบ “แต่… หน้าที่ของผู้ดูแลสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้จบเพียงแค่นั้น… มันยังมีความลับอีกมากมายที่ถูกซ่อนไว้… และการค้นพบ ‘ความจริงแห่งกาลเวลา’ อาจจะเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า” “ผมไม่เข้าใจครับ… คุณหมายความว่าอย่างไร?” ชานนท์รู้สึกสับสน “ดวงตาแห่งอมร… มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของพลังงานที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น” สายน้ำอธิบาย “มันเป็นเหมือนกุญแจ… ที่ไขไปสู่ความรู้ที่ถูกเก็บซ่อนไว้” “แล้วผม… จะต้องทำอย่างไรต่อไปครับ?” ชานนท์ถาม “คุณได้ทำหน้าที่ของคุณแล้ว… นักสืบ” สายน้ำมองหน้าชานนท์ “คุณได้ช่วยปกป้องไม่ให้พลังงานนั้นตกไปอยู่ในมือของผู้ที่ประสงค์ร้าย… และคุณได้ช่วยส่งมอบมันให้กับผู้ที่เหมาะสม” “แต่… ผมยังอยากรู้ความจริงทั้งหมดครับ” ชานนท์ยืนกราน “บางครั้ง… ความจริงก็ไม่ได้มีเพียงด้านเดียว… และบางครั้ง… การรู้ความจริงทั้งหมด… ก็อาจนำมาซึ่งอันตรายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม” สายน้ำกล่าว “แต่ถ้าคุณยังยืนยัน… ฉันจะบอกคุณว่า… เบาะแสต่อไป… อยู่ที่ ‘สุสานโบราณ’ ที่ซ่อนอยู่ในป่าลึก… สถานที่แห่งนั้น… คือที่ที่ ‘ผู้พิทักษ์’ คนก่อนๆ ได้ฝากความรู้และคำเตือนไว้” “สุสานโบราณ… ในป่าลึก?” ชานนท์นึกย้อนไปถึงการเดินทางที่ผ่านมา “ผมเคยไปที่นั่นแล้วนี่ครับ!” “ใช่… แต่คุณยังไม่ได้ค้นพบความลับที่แท้จริงของมัน” สายน้ำกล่าว “คุณต้องกลับไปที่นั่นอีกครั้ง… และมองให้ลึกกว่าเดิม… มองในสิ่งที่ตาเห็น… และมองในสิ่งที่ใจรู้สึก…” ชานนท์นิ่งคิด เขารู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดกำลังจะเชื่อมโยงกันเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นเรื่อยๆ การเดินทางครั้งนี้อาจจะอันตรายกว่าที่คิด แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน “ขอบคุณมากครับคุณสายน้ำ” ชานนท์กล่าว “ผมจะกลับไปที่สุสานโบราณอีกครั้ง” “ขอให้โชคดี… นักสืบ” สายน้ำกล่าว “จำไว้ว่า… บางครั้ง… สิ่งที่มองเห็น… ก็ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด…” ชานนท์เดินทางออกจากหมู่บ้านด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขากลับไปที่สำนักงานของตนเอง และเริ่มเตรียมตัวสำหรับการเดินทางครั้งใหม่ การกลับไปที่สุสานโบราณไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาเชื่อว่าคำตอบที่เขากำลังมองหา… รออยู่ที่นั่น เขานั่งมองแผนที่ป่าอีกครั้ง และเลือกเส้นทางที่จะนำพาเขาไปยังจุดที่ลึกที่สุดของสุสานโบราณ ที่ซึ่งเขาเชื่อว่าจะมีบางสิ่งบางอย่างที่เขาพลาดไป “สุสานโบราณ… ดูเหมือนว่าผมจะต้องกลับไปเยี่ยมคุณอีกครั้ง” ชานนท์พึมพำพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก “หวังว่าคราวนี้… คุณคงจะยอมเปิดเผยความลับทั้งหมดให้กับผมนะครับ”