“สถานที่ศักดิ์สิทธิ์… ที่ซ่อน ‘ดวงตาแห่งอมร’ อยู่” ชานนท์ทวนคำพูดของสายน้ำ เขารู้สึกถึงกระแสแห่งความตื่นเต้นที่แล่นผ่านร่าง “ถ้าเป็นอย่างที่คุณพูดจริงๆ แสดงว่า ‘ดวงตาแห่งอมร’ ไม่ได้ถูกปล้นไป แต่ถูกนำไปเก็บรักษาไว้ในที่ที่ปลอดภัยยิ่งกว่า” สายน้ำพยักหน้าช้าๆ ดวงตาของเขายังคงฉายแววครุ่นคิด “ตามตำราโบราณของตระกูลเรา การปกป้อง ‘ดวงตาแห่งอมร’ ไม่ใช่แค่การซ่อนเร้น แต่คือการทำให้มันเข้าถึงได้เฉพาะผู้ที่มีคุณสมบัติคู่ควรเท่านั้น และสัญลักษณ์ที่คุณเห็น… อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่ ‘คุณภัทร’ ได้เตรียมไว้ให้คุณ” “แต่ผมยังสงสัยอยู่ครับ” ชานนท์กล่าว “ชายชุดดำพวกนั้น… พวกเขามาจากไหน? และทำไมพวกเขาถึงต้องการ ‘ดวงตาแห่งอมร’ ขนาดนั้น?” “กลุ่มชายชุดดำที่ตามล่า ‘ดวงตาแห่งอมร’ เป็นกลุ่มที่ถูกเรียกว่า ‘เงาทมิฬ’ ครับ” สายน้ำอธิบาย “พวกเขาเป็นองค์กรลับที่อยู่เบื้องหลังการสูญหายของวัตถุโบราณล้ำค่ามาหลายครั้ง และเป้าหมายของพวกเขามักจะเป็นวัตถุที่มีพลังอำนาจเหนือธรรมชาติ” “เงาทมิฬ…” ชานนท์พึมพำชื่อนั้น เขาเคยได้ยินชื่อนี้แว่วๆ มาบ้างในวงการนักสืบ แต่ไม่เคยคิดว่าจะเกี่ยวข้องกับคดีนี้โดยตรง “พวกเขาต้องการ ‘ดวงตาแห่งอมร’ ไปทำไม?” “ผมไม่แน่ใจครับ” สายน้ำยอมรับ “แต่ตามที่ผมสังเกตจากตำราโบราณ ‘ดวงตาแห่งอมร’ มีพลังในการมองเห็นความจริงทั้งหมด ไม่ว่าจะซ่อนเร้นแค่ไหน หากตกอยู่ในมือของคนชั่วร้าย อาจนำมาซึ่งหายนะครั้งใหญ่” “ถ้าอย่างนั้น… เราต้องรีบหา ‘ดวงตาแห่งอมร’ ให้เจอก่อนที่พวกเขาจะไปถึง” ชานนท์พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “คุณพอจะจำได้ไหมครับว่าสัญลักษณ์ที่ว่านั้น… มีลักษณะอย่างไร?” สายน้ำหลับตาลงครู่หนึ่ง พยายามนึกถึงภาพในตำราเก่าแก่ “มันเป็นสัญลักษณ์ที่ประกอบด้วยวงกลมซ้อนกันสามวง และมีเส้นสายที่ไขว้กันอยู่ภายใน… คล้ายกับใยแมงมุม แต่มีความสมมาตรมากกว่า” ชานนท์หยิบสมุดบันทึกและปากกาออกมาจากกระเป๋า “เหมือนกับที่ผมเห็นเลยครับ” เขารีบวาดภาพสัญลักษณ์นั้นลงในสมุด “ผมจะลองนำสัญลักษณ์นี้ไปเปรียบเทียบกับแผนที่โบราณที่คุณภัทรทิ้งไว้ และข้อมูลอื่นๆ ที่ผมมี อาจจะทำให้เรามองเห็นเบาะแสใหม่ๆ” “ดีครับ” สายน้ำกล่าว “ผมจะไปค้นตำราของตระกูลอีกครั้ง เพื่อดูว่ามีข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสัญลักษณ์นี้หรือไม่ บางที… ตำราเก่าแก่ของเรา อาจจะเก็บงำความลับบางอย่างที่เรายังไม่เคยรู้มาก่อน” ทั้งสองคนใช้เวลาอีกครู่หนึ่งในการพูดคุยถึงรายละเอียดต่างๆ ชานนท์รู้สึกถึงความหวังที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาเชื่อว่าการเผชิญหน้ากับ ‘ผู้พิทักษ์’ และการค้นพบสัญลักษณ์โบราณนี้ กำลังจะนำพาเขาไปสู่คำตอบที่ตามหามาตลอด “ผมขอตัวก่อนนะครับ” ชานนท์ลุกขึ้นยืน “ผมจะรีบกลับไปวิเคราะห์ข้อมูล และถ้ามีอะไรคืบหน้า จะรีบมาแจ้งให้คุณทราบทันที” “เดินทางปลอดภัยนะครับ นักสืบ” สายน้ำกล่าว “และหากคุณต้องการความช่วยเหลือ… อย่าลังเลที่จะบอกผม” ชานนท์พยักหน้า เขาก้าวลงจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้สายน้ำยืนมองตามไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวลปะปนกัน ขณะที่ชานนท์เดินกลับไปยังรถของเขา เขายังคงครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของเขาจะผูกพันกับเรื่องราวเหนือธรรมชาติและวัตถุโบราณล้ำค่าเช่นนี้ อดีตอันขมขื่นของเขากำลังจะถูกเปิดเผยผ่านการไขปริศนาของ ‘ดวงตาแห่งอมร’ และเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เขาสตาร์ทรถและขับออกไป ทิ้งภาพบ้านริมน้ำอันเงียบสงบไว้เบื้องหลัง ความคิดของเขามุ่งมั่นอยู่กับการถอดรหัสสัญลักษณ์โบราณ และการตามหา ‘ดวงตาแห่งอมร’ ให้พบ ก่อนที่ ‘เงาทมิฬ’ จะมาถึง ยิ่งเขาเข้าใกล้ความจริงมากเท่าไหร่ อันตรายก็ยิ่งคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นเท่านั้น ชานนท์ตระหนักดีว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาไม่มีทางเลือก เขาต้องทำมันให้สำเร็จ เพื่อตัวเขาเอง และเพื่อความสงบสุขของทุกสรรพสิ่ง