ชานนท์กลับมายังสำนักงานนักสืบของเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความตื่นเต้นจากความคืบหน้า และความกังวลเกี่ยวกับอันตรายที่กำลังจะมาถึง เขาตรงไปที่ห้องทำงานส่วนตัว ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยอ่อน “เอาล่ะ… มาดูกันว่าไอ้สัญลักษณ์บ้านี่มันจะบอกอะไรเราได้บ้าง” เขาพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับหยิบแผนที่โบราณที่คุณภัทรทิ้งไว้ขึ้นมาดู แผนที่นั้นเต็มไปด้วยตัวอักษรและสัญลักษณ์โบราณที่ยากจะเข้าใจ แต่สิ่งที่ทำให้ชานนท์สนใจเป็นพิเศษ คือจุดที่ทำเครื่องหมายไว้ด้วยหมึกสีแดง และมีสัญลักษณ์เล็กๆ อยู่ใกล้ๆ ซึ่งคล้ายคลึงกับสัญลักษณ์ที่เขาเห็นใต้แท่นหินโบราณ เขาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา เปรียบเทียบสัญลักษณ์ที่วาดไว้กับสัญลักษณ์บนแผนที่ “เหมือนกันเป๊ะ!” เขาอุทานด้วยความยินดี “นี่แหละ… เบาะแสแรกที่แท้จริง” เขาเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับสัญลักษณ์นั้นในฐานข้อมูลของเขา เขาใช้เวลาหลายชั่วโมง จมอยู่กับการค้นคว้าเอกสารโบราณ ตำนาน และประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับสัญลักษณ์ต่างๆ “สัญลักษณ์นี้… มันถูกเรียกว่า ‘ตราแห่งการก้าวข้าม’ ในตำราบางเล่ม” ชานนท์อ่านออกเสียง “ใช้เพื่อเปิดเส้นทางไปยังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ หรือห้องเก็บสมบัติที่ถูกผนึกไว้” “ห้องเก็บสมบัติที่ถูกผนึกไว้…” ชานนท์ครุ่นคิด “ก็อาจจะเป็นที่ซ่อนของ ‘ดวงตาแห่งอมร’ ก็ได้” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเขา “สำนักงานนักสืบชานนท์ครับ” เขาตอบรับ “ชานนท์! นี่ฉันเอง… ฉันมีข่าวสำคัญ” เสียงของ ‘มนต์’ เลขานุการคู่ใจดังขึ้นมาอย่างเร่งรีบ “ข่าวอะไรเหรอมนต์?” ชานนท์ถามด้วยความสงสัย “มีคนพยายามจะเข้ามาที่นี่… พวกเขาดูไม่น่าไว้ใจเลย” มนต์ตอบเสียงสั่น “ฉันเห็นพวกเขากำลังพยายามงัดแงะประตูหลัง” “อะไรนะ!” ชานนท์ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ “พวกนั้น… พวกมันคือ ‘เงาทมิฬ’ แน่ๆ!” “ฉันควรจะทำยังไงดีคะ?” มนต์ถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “ฟังนะมนต์” ชานนท์พูดเสียงหนักแน่น “เธอต้องหาทางหนีออกไปทางประตูหน้า และตรงไปที่สถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุด แจ้งเจ้าหน้าที่ให้มาที่นี่โดยเร็วที่สุด แล้วก็… อย่าให้ใครเห็นเธอ” “แต่… คุณล่ะคะ?” มนต์ถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่ต้องห่วงฉัน” ชานนท์ตอบ “ฉันจะจัดการเอง” เขาวางสายโทรศัพท์ พร้อมกับคว้าปืนพกที่พกติดตัวไว้เสมอ เขารู้ดีว่า ‘เงาทมิฬ’ มาถึงตัวเขาแล้ว “ไม่คิดว่าพวกแกจะตามมาเร็วขนาดนี้” เขาพึมพำ “แต่ก็ดี… จะได้จบๆ กันไปซะที” เขาเดินออกจากห้องทำงาน มุ่งหน้าไปยังทางเข้าหลักของสำนักงาน เมื่อเขาไปถึง เขาเห็นชายชุดดำสองคนกำลังพยายามพังประตูเข้ามา ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และท่าทางที่แข็งกร้าว “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ชานนท์ตะโกนลั่น ชายชุดดำทั้งสองหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะยกปืนขึ้นเล็งมาที่เขา “นักสืบ… แกขัดขวางพวกเรามากเกินไปแล้ว” ชายชุดดำคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ถึงเวลาที่แกจะต้องชดใช้” “พวกแกต่างหากที่ต้องชดใช้” ชานนท์สวนกลับ “ในสิ่งที่พวกแกทำกับหลายๆ คน” การยิงต่อสู้เริ่มต้นขึ้น เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วสำนักงาน ชานนท์อาศัยสิ่งกีดขวางต่างๆ ในห้องรับแขก เพื่อหลบหลีกกระสุน เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถสู้กับคนพวกนี้ได้นาน การมีปืนพกเพียงกระบอกเดียว และมีเพียงเขาคนเดียว เป็นเปรียบที่เสียเปรียบอย่างมาก “มีคนอื่นอยู่ที่นี่อีกไหม?” ชายชุดดำอีกคนตะโกนถาม “ไม่มี! มีแค่ฉันคนเดียว!” ชานนท์ตะโกนตอบกลับ พยายามล่อให้พวกมันเข้ามาหาเขา เขาเห็นจังหวะที่ชายชุดดำคนหนึ่งกำลังจะก้าวเข้ามาในระยะที่เขาเล็งได้ เขาจึงตัดสินใจเสี่ยง “เอาไปซะ!” เขากระโดดออกมาจากที่กำบัง และยิงสวนออกไป กระสุนของชานนท์เข้าที่ไหล่ของชายชุดดำคนนั้น ทำให้เขาเซถอยหลังไปพร้อมกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกัน ชายชุดดำอีกคนก็ใช้จังหวะนั้นยิงสวนกลับมา กระสุนเฉียดใบหน้าของชานนท์ไปอย่างหวุดหวิด “ให้ตายสิ… เกือบไปแล้ว” ชานนท์กัดฟัน เขารู้สึกถึงลมหายใจที่ติดขัด เขากำลังคิดหาทางหนีทีไล่ แต่ทันใดนั้น ประตูสำนักงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง “อยู่นิ่งๆ นะ!” เสียงตะโกนดังขึ้น ชานนท์หันไปมองด้วยความตกใจ เขาเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายพร้อมอาวุธครบมือ บุกเข้ามาในสำนักงาน “ตำรวจ!” ชายชุดดำทั้งสองคนอุทานออกมาด้วยความตกใจ พวกเขาพยายามจะยิงต่อสู้ แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่ควบคุมตัวไว้ได้อย่างรวดเร็ว ชานนท์ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเดินเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ “คุณคือ… นักสืบชานนท์ ใช่ไหมครับ?” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถาม “ใช่ครับ” ชานนท์ตอบ “เลขานุการของคุณแจ้งเรามา” เจ้าหน้าที่กล่าว “โชคดีที่พวกเรามาทัน” “ขอบคุณมากครับ” ชานนท์กล่าว “แต่ผมคิดว่า… นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น” เขาหันกลับไปมองที่ประตูกระจกของสำนักงาน ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยกระสุน เขาเริ่มตระหนักว่า ‘เงาทมิฬ’ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดา และการตามหา ‘ดวงตาแห่งอมร’ จะต้องอันตรายกว่าที่เขาคิดไว้มาก