ชานนท์นั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกของสำนักงาน มองดูเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเก็บหลักฐาน และสอบปากคำชายชุดดำทั้งสองคนที่ถูกจับกุม มนต์ เลขานุการของเขา นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางที่ยังคงหวาดกลัวเล็กน้อย “พวกมันให้การอะไรบ้าง?” ชานนท์ถามมนต์ “ก็… ไม่ได้เรื่องเลยค่ะ” มนต์ตอบ “พวกมันปากแข็งมาก ไม่ยอมบอกอะไรเลย นอกจากบอกว่ากำลังทำตามคำสั่งของ ‘ท่านผู้นำ’ แค่นั้น” “ท่านผู้นำ… ชื่ออะไร?” ชานนท์ถาม “ไม่บอกค่ะ” มนต์ส่ายหน้า “พวกมันเอาแต่บอกว่า ‘ความลับของเงาทมิฬ’ ห้ามเปิดเผย” ชานนท์พยักหน้า เขาคาดไว้อยู่แล้วว่าคงจะไม่ได้ข้อมูลอะไรจากพวกมันง่ายๆ “แล้ว ‘ดวงตาแห่งอมร’ ล่ะ? พวกมันพูดถึงไหม?” ชานนท์ถามต่อ “พูดค่ะ” มนต์กล่าว “พวกมันบอกว่า… ‘ดวงตาแห่งอมร’ เป็นเพียงแค่เครื่องมือ… ที่จะนำไปสู่ ‘แก่นแท้แห่งพลัง’ ” “แก่นแท้แห่งพลัง…” ชานนท์ทวนคำพูดนั้น ชื่อนี้ไม่เคยปรากฏในข้อมูลที่เขาค้นคว้ามาก่อน “พวกมันพูดต่ออีกว่า… ‘ดวงตาแห่งอมร’ จะช่วยเปิดเผย ‘แผนที่สู่ความเป็นนิรันดร์’ ” มนต์เล่าต่อ “แผนที่สู่ความเป็นนิรันดร์…” ชานนท์รู้สึกถึงความน่าสงสัยที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เรื่องราวนี้เริ่มซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะคาดเดาได้ “แล้วก็… พวกมันพูดถึง ‘ผู้พิทักษ์’ ด้วยค่ะ” มนต์กล่าวต่อ “พวกมันบอกว่า… ‘ผู้พิทักษ์’ คืออุปสรรคสำคัญ… ที่ต้องถูกกำจัด” “ผู้พิทักษ์…” ชานนท์นึกถึง ‘สายน้ำ’ และพลังงานที่เขาสัมผัสได้ที่แท่นหินโบราณ “แสดงว่า… พวกมันก็รู้เรื่อง ‘ผู้พิทักษ์’ เหมือนกัน” “ใช่ค่ะ” มนต์พยักหน้า “พวกมันดูเหมือนจะรู้เยอะกว่าที่เราคิด” ชานนท์ครุ่นคิดถึงคำพูดของชายชุดดำ เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน ‘ดวงตาแห่งอมร’ ไม่ใช่เป้าหมายสุดท้าย แต่เป็นเพียงเครื่องมือที่จะนำไปสู่ ‘แก่นแท้แห่งพลัง’ และ ‘แผนที่สู่ความเป็นนิรันดร์’ และ ‘ผู้พิทักษ์’ คืออุปสรรคที่ ‘เงาทมิฬ’ ต้องการกำจัด “เราต้องรีบไปบอกคุณสายน้ำ” ชานนท์พูดขึ้น “พวกเขาอาจจะกำลังตกอยู่ในอันตราย” “คุณคิดว่า… พวกมันจะรู้ที่อยู่ของคุณสายน้ำเหรอคะ?” มนต์ถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่แน่… แต่ถ้าพวกมันรู้เรื่อง ‘ผู้พิทักษ์’ พวกมันก็อาจจะรู้ว่า ‘ผู้พิทักษ์’ คือใคร” ชานนท์ตอบ เขาลุกขึ้นยืน เตรียมพร้อมที่จะออกเดินทาง “ส่วนเรื่องสัญลักษณ์ ‘ตราแห่งการก้าวข้าม’… ฉันได้ข้อมูลมาเพิ่ม” ชานนท์กล่าว “มันไม่ได้เป็นเพียงกุญแจเปิดทาง แต่ยังเป็น ‘รหัส’ ที่ใช้ในการระบุตัวตนของผู้ที่จะได้รับมอบ ‘ดวงตาแห่งอมร’ ด้วย” “หมายความว่ายังไงคะ?” มนต์ถาม “หมายความว่า… ใครก็ตามที่สามารถถอดรหัสสัญลักษณ์นี้ได้… ก็จะสามารถระบุตำแหน่งที่แท้จริงของ ‘ดวงตาแห่งอมร’ และผู้ที่มีสิทธิ์ครอบครองมันได้” ชานนท์อธิบาย “คุณแน่ใจเหรอคะ?” มนต์ถาม “ฉันมั่นใจ” ชานนท์ตอบ “คุณภัทรทิ้ง ‘ดวงตาแห่งอมร’ ไว้ให้คนที่คู่ควร และ ‘ตราแห่งการก้าวข้าม’ นี้… คือบททดสอบสุดท้าย” ชานนท์หยิบสมุดบันทึกขึ้นมาอีกครั้ง เขาเริ่มลงรายละเอียดเกี่ยวกับ ‘ตราแห่งการก้าวข้าม’ และข้อมูลใหม่ที่เขาได้มา “ฉันต้องรีบไปหาคุณสายน้ำ” ชานนท์กล่าว “และเราต้องหาทางถอดรหัส ‘ตราแห่งการก้าวข้าม’ ให้ได้โดยเร็วที่สุด” “ฉันจะไปด้วยค่ะ” มนต์กล่าวอย่างแน่วแน่ “ไม่ได้นะมนต์” ชานนท์ปฏิเสธ “ที่นี่อันตรายเกินไป เธอควรจะอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัย” “แต่… ฉันอยากช่วยคุณค่ะ” มนต์ยืนกราน “ฉันรู้” ชานนท์กล่าวพร้อมกับยิ้มบางๆ “แต่หน้าที่ของเธอคือการดูแลสำนักงาน และคอยเป็นหูเป็นตาให้ฉัน ถ้ามีอะไรผิดปกติ เธอต้องแจ้งตำรวจทันที เข้าใจไหม?” มนต์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ายอมรับ “ค่ะ… เข้าใจแล้วค่ะ” “ดีมาก” ชานนท์กล่าว “ฉันไปก่อนนะ” เขาเดินออกจากสำนักงานไปอีกครั้ง ครั้งนี้เป้าหมายของเขาคือการปกป้อง ‘สายน้ำ’ และการค้นหาความจริงเบื้องหลัง ‘แก่นแท้แห่งพลัง’ ชานนท์ขับรถไปยังบ้านของสายน้ำด้วยความเร็ว ชายชุดดำสองคนที่ถูกจับกุมอาจเป็นเพียงส่วนหนึ่งของ ‘เงาทมิฬ’ และการต่อสู้ที่แท้จริง… กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เขาไม่รู้ว่า ‘แก่นแท้แห่งพลัง’ คืออะไร หรือ ‘แผนที่สู่ความเป็นนิรันดร์’ จะนำพาไปที่ไหน แต่เขารู้เพียงว่า เขาต้องหยุดยั้ง ‘เงาทมิฬ’ ให้ได้ ก่อนที่พวกเขาจะค้นพบสิ่งที่พวกเขาตามหา และนำมาซึ่งความหายนะ เงาแห่งอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา และชานนท์ก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน แม้ว่าเขาจะรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้… อาจจะยากลำบากกว่าที่เคยเป็นมาก็ตาม.