ชานนท์ขับรถออกจากบ้านของคุณสายน้ำด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง เขาขับรถมุ่งหน้าสู่ป่าลึก ที่ซึ่งแท่นหินโบราณตั้งตระหง่านอยู่ ความคิดของเขายังคงวนเวียนอยู่กับคำพูดของคุณสายน้ำ และข้อมูลใหม่เกี่ยวกับ ‘ตราแห่งการก้าวข้าม’ “‘โลกอีกใบ’… ‘การเปลี่ยนแปลง’… ‘การเดินทางข้ามผ่านมิติ’…” เขาพึมพำกับตัวเอง “มันฟังดูเหมือนเรื่องในนิยายมากกว่าความเป็นจริง แต่ถ้า ‘เงาทมิฬ’ เชื่อในสิ่งเหล่านี้ และกำลังตามหามัน… ก็แสดงว่ามันต้องมีอยู่จริง” เขานึกถึง ‘คุณภัทร’ อีกครั้ง “คุณภัทร… คุณรู้เรื่อง ‘แก่นแท้แห่งพลัง’ หรือไม่? คุณสร้าง ‘ดวงตาแห่งอมร’ ขึ้นมาทำไม? หรือว่าทั้งหมดนี้… มันคือมรดกที่คุณตั้งใจจะทิ้งไว้ให้โลก?” ระหว่างทาง เขาตัดสินใจที่จะแวะเข้าไปที่บ้านพักเก่าของคุณภัทรอีกครั้ง เขาเชื่อว่าอาจจะมีเบาะแสเพิ่มเติมซ่อนอยู่ที่นั่น เมื่อรถจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ ชานนท์ก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกคุ้นเคย “หวังว่าที่นี่คงจะยังไม่ถูกรื้อค้นไปมากกว่านี้” เขาพึมพำ เขาเปิดประตูเข้าไปในบ้านที่ยังคงเงียบสงัด บรรยากาศภายในยังคงเหมือนเดิม ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ราวกับว่าเจ้าของบ้านจะกลับมาได้ทุกเมื่อ ชานนท์เดินตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวของคุณภัทร ห้องนี้คือหัวใจของการค้นหาของเขา เขาเริ่มค้นหาอย่างละเอียดอีกครั้ง โดยเฉพาะในลิ้นชักลับ หรือใต้พื้นห้องที่อาจจะถูกซ่อนไว้ “ต้องมีอะไรสักอย่าง… ที่คุณภัทรอยากจะบอกผม” เขาพูดกับตัวเอง เขาสังเกตเห็นภาพถ่ายเก่าๆ วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ภาพนั้นเป็นภาพคุณภัทรในวัยหนุ่ม กำลังยืนอยู่ข้างแท่นหินโบราณแห่งนั้น “นี่มัน…!” เขาอุทาน เขาหยิบภาพถ่ายนั้นขึ้นมาดูอย่างตั้งใจ บริเวณรอบแท่นหินดูแตกต่างจากที่เขาเห็นในปัจจุบัน มีบางอย่างที่ถูกล้อมรอบด้วยสัญลักษณ์บางอย่างที่ไม่ชัดเจนนัก “สัญลักษณ์อะไรนะ?” เขามองดูอย่างพิจารณา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปภาพนั้น และส่งไปให้มนต์ทันที “มนต์… ช่วยดูภาพนี้หน่อยสิ มีสัญลักษณ์อะไรแปลกๆ อยู่รอบแท่นหินในภาพนี้หรือเปล่า?” ไม่นานนัก มนต์ก็ตอบกลับมา “ค่ะคุณชานนท์… ฉันว่ามันเป็นสัญลักษณ์ ‘อักษรโบราณ’ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยค่ะ แต่… ฉันลองเอาไปเปรียบเทียบกับข้อมูลบางอย่างในฐานข้อมูลเก่าของคุณภัทร… มันดูเหมือนจะมีความเชื่อมโยงกับ ‘ตำนานแห่งดวงดาว’ บางอย่างนะคะ” “ตำนานแห่งดวงดาว?” ชานนท์ทวนคำ “ใช่ค่ะ… เป็นตำนานเกี่ยวกับอารยธรรมโบราณที่เชื่อว่าพลังงานบางอย่างมาจากดวงดาว และถูกเก็บซ่อนไว้บนโลกของเรา… โดยใช้สัญลักษณ์เหล่านี้เป็น ‘รหัส’ ในการเข้าถึง” มนต์อธิบาย “รหัส… แสดงว่ามันไม่ใช่แค่ภาพถ่ายเฉยๆ” ชานนท์ครุ่นคิด “คุณภัทรทิ้งเบาะแสนี้ไว้ให้ผม… เขาต้องการให้ผมรู้ว่าแท่นหินนั้นมีความหมายมากกว่าที่เห็น” เขาเริ่มรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดกำลังค่อยๆ ปะติดปะต่อกัน ‘ตราแห่งการก้าวข้าม’ คือกุญแจเปิดทาง ‘ตำนานแห่งดวงดาว’ คือรหัสที่ใช้ในการเดินทาง และ ‘แก่นแท้แห่งพลัง’ อาจจะเป็นพลังงานที่มาจากนอกโลก… ที่ถูกซ่อนไว้บนโลกนี้ “แล้ว ‘แผนที่สู่ความเป็นนิรันดร์’ ล่ะ? มันคืออะไร?” ชานนท์ถามมนต์ต่อ “ฉันกำลังหาข้อมูลอยู่ค่ะ… แต่ดูเหมือนตำนานนี้จะค่อนข้างลึกลับ และมีข้อมูลน้อยมาก” มนต์ตอบ ชานนท์วางโทรศัพท์ลง เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก “คุณภัทร… คุณวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้วจริงๆ” เขาพึมพำ เขาเดินสำรวจห้องทำงานอีกครั้ง และสายตาของเขาก็ไปสะดุดกับหนังสือปกแข็งเล่มเก่าที่วางอยู่บนชั้นหนังสือ มันเป็นหนังสือเกี่ยวกับดาราศาสตร์ แต่มีลักษณะเก่าแก่มาก เขาหยิบมันขึ้นมาเปิดอย่างระมัดระวัง กลิ่นอายของกระดาษเก่าลอยฟุ้ง หน้ากระดาษเต็มไปด้วยภาพวาดกลุ่มดาว และคำอธิบายภาษาโบราณ เขาสังเกตเห็นว่ามีหน้าหนึ่งที่ถูกเน้นเป็นพิเศษ มีสัญลักษณ์ ‘ตราแห่งการก้าวข้าม’ ถูกวาดไว้ด้วยปากกาหมึกสีแดง “นี่มัน…!” เขาอุทาน ข้างๆ สัญลักษณ์นั้น มีแผนภาพของกลุ่มดาวกลุ่มหนึ่งที่คุ้นตา… กลุ่มดาวที่เขามักจะเห็นบ่อยๆ บนท้องฟ้า “กลุ่มดาวนั้น… ‘กลุ่มดาวนักรบ’…” เขาจำได้ เขาเปรียบเทียบภาพกลุ่มดาวในหนังสือกับภาพถ่ายเก่าที่คุณภัทรทิ้งไว้ให้ “ภาพถ่ายนั้น… กลุ่มดาวที่เห็นในภาพถ่าย… มันตรงกับกลุ่มดาวนี้!” เขาตื่นเต้น เขาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และเริ่มจดบันทึกข้อมูลทั้งหมด “‘ตราแห่งการก้าวข้าม’… ‘ตำนานแห่งดวงดาว’… ‘กลุ่มดาวนักรบ’…” เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน “ที่แท้… ‘แผนที่สู่ความเป็นนิรันดร์’ ไม่ใช่แผนที่บนโลก… แต่มันคือ ‘แผนที่บนท้องฟ้า’!” “สัญลักษณ์ ‘ตราแห่งการก้าวข้าม’ จะนำทางผมไปยังแท่นหินโบราณ… ที่นั่นคือ ‘ประตู’…” “และ ‘กลุ่มดาวนักรบ’ คือ ‘รหัส’ ที่จะใช้ในการเปิดประตูนั้น… หรืออาจจะเป็น ‘เส้นทาง’ ในการเดินทาง…?” ความรู้สึกของการค้นพบยิ่งใหญ่ถาโถมเข้ามา “คุณภัทร… คุณฉลาดจริงๆ” เขาพึมพำ เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะได้คำตอบของปริศนาทั้งหมดแล้ว แต่ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย “ครับ… ชานนท์พูดครับ” เขาตอบรับ “นี่คุณชานนท์ใช่ไหม?” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย “ผมมีเรื่องจะแจ้งให้คุณทราบ… เกี่ยวกับ ‘ดวงตาแห่งอมร’” ชานนท์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “คุณเป็นใคร? และคุณรู้เรื่อง ‘ดวงตาแห่งอมร’ ได้อย่างไร?” “ผมคือ ‘ผู้เก็บรักษา’ ครับ” เสียงนั้นตอบ “และผมรู้ว่าคุณกำลังตามหาความจริง… ผมมีข้อมูลสำคัญที่จะมอบให้คุณ… แต่คุณต้องมาพบผม… ที่ ‘ศาลาร้าง’… คืนนี้” ชานนท์นิ่งอึ้งไป เขาจำได้ทันทีว่า ‘ศาลาร้าง’ คือที่ที่ ‘คุณภัทร’ ถูกพบเป็นศพ… สถานที่ที่เริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมด “ศาลาร้าง?” เขาถามย้ำ “ทำไมต้องที่นั่น?” “เพราะที่นั่น… คือจุดเริ่มต้น… และเป็นจุดจบ… ของเรื่องราวทั้งหมด” เสียงนั้นตอบกลับมา “ผมจะรอคุณ… แต่รีบหน่อย… เพราะเวลาของคุณกำลังจะหมดลง” เสียงตัดสายไป เหลือเพียงความเงียบงัน และคำถามมากมายที่ผุดขึ้นในใจของชานนท์ ‘ผู้เก็บรักษา’… ใครคือเขา? ทำไมเขาถึงเลือก ‘ศาลาร้าง’ เป็นสถานที่นัดพบ? และข้อมูลที่เขามี… มันจะนำไปสู่ ‘แก่นแท้แห่งพลัง’ จริงหรือไม่? ชานนท์รู้ดีว่า นี่อาจจะเป็นกับดัก… แต่อีกใจหนึ่ง เขาก็รู้สึกว่านี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่เขาจะได้คำตอบทั้งหมด เขาตัดสินใจที่จะไป… แต่เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อม เขาหยิบปืนพกคู่ใจออกมาตรวจสอบ และเก็บไว้ในซองปืนอย่างแน่นหนา “ศาลาร้าง… คืนนี้… เจอกัน” เขาพึมพำ