แสงจันทร์สาดส่องลงมายัง ‘ศาลาร้าง’ อย่างเยือกเย็น ท่ามกลางความมืดมิดของป่า เสียงแมลงร้องระงมเป็นเสียงเดียวที่ดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่วังเวงและน่าขนลุก ชานนท์จอดรถไว้ห่างจากศาลาร้างพอสมควร เขาค่อยๆ ก้าวลงจากรถอย่างเงียบเชียบ ดวงตาของเขาสำรวจไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง เขาจำได้ดีถึงความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นเมื่อมาที่นี่ครั้งแรก ความรู้สึกอันตรายที่มองไม่เห็น “‘ผู้เก็บรักษา’… คุณอยู่ที่ไหน?” เขาพึมพำ เขาเดินอย่างช้าๆ มุ่งหน้าไปยังศาลาร้าง สายตาของเขากวาดไปทั่วทุกซอกมุม บนพื้นหินของศาลาร้าง ไม่มีวี่แววของใครเลย มีเพียงหยดน้ำค้างที่เกาะอยู่ตามใบไม้ และรอยเท้าเล็กๆ ของสัตว์ป่า “นี่มัน… เหมือนถูกทิ้งให้รอ” เขาคิด เขาก้าวเข้าไปในศาลาร้างอย่างช้าๆ ปืนพกอยู่ในมือที่เตรียมพร้อม “ผมมาแล้วครับ… ‘ผู้เก็บรักษา’” เขาตะโกนออกไป เสียงของเขาก้องกังวานในความเงียบ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านซากอาคารเก่า ชานนท์เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง “นี่มันกับดัก… หรือเปล่า?” ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เขาหันขวับไปทันที ภาพที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ร่างของ ‘เงาทมิฬ’ หกคน ปรากฏตัวขึ้นรอบๆ ศาลาร้าง พวกเขาสวมชุดสีดำสนิท หน้ากากปิดบังใบหน้าทั้งหมด “แย่แล้ว…!” เขาคิด “ในที่สุด… แกก็มา” เสียงทุ้มต่ำที่เขาได้ยินทางโทรศัพท์ดังขึ้น แต่ครั้งนี้ มันดังมาจากร่างหนึ่งในกลุ่ม ‘เงาทมิฬ’ ที่ดูโดดเด่นกว่าคนอื่นๆ “คุณ… ‘ผู้เก็บรักษา’?” ชานนท์ถามด้วยความไม่แน่ใจ ชายในกลุ่ม ‘เงาทมิฬ’ นั้นถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย… ใบหน้าของ ‘คุณอนันต์’ นักธุรกิจคู่แข่งของคุณภัทร “เป็นไปไม่ได้!” ชานนท์อุทาน “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ ชานนท์?” คุณอนันต์หัวเราะ “ฉันคือ ‘ผู้เก็บรักษา’… และฉันคือคนที่ควบคุม ‘เงาทมิฬ’ ทั้งหมด” “คุณ… เป็นคนฆ่าคุณภัทร?” ชานนท์ถามด้วยความโกรธ “แน่นอน” คุณอนันต์ตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “เขาขวางทางฉัน… เขาไม่ยอมมอบ ‘ดวงตาแห่งอมร’ ให้กับฉัน… เขาคิดว่าเขากำลังปกป้องโลก… แต่จริงๆ แล้ว เขาแค่โง่เขลา” “คุณต้องการ ‘แก่นแท้แห่งพลัง’… หรือไม่?” ชานนท์ถาม พยายามดึงเวลา “ใช่… และฉันจะได้รับมัน” คุณอนันต์ตอบ “‘ดวงตาแห่งอมร’ ไม่ใช่แค่เครื่องมือ… แต่มันคือ ‘แผนที่’ ที่จะนำทางไปสู่ ‘แก่นแท้แห่งพลัง’… และ ‘ศาลาร้าง’ แห่งนี้… คือ ‘ประตู’ ที่แท้จริง!” “ประตู?” ชานนท์ถาม “ใช่… คุณภัทรโง่เขลาเกินไปที่จะเข้าใจ… เขาคิดว่าแท่นหินโบราณนั่นคือทุกสิ่ง… แต่จริงๆ แล้ว… ‘ศาลาร้าง’ แห่งนี้คือ ‘สัญลักษณ์’ ที่จะเปิดใช้งาน ‘ตราแห่งการก้าวข้าม’!” คุณอนันต์อธิบายอย่างภาคภูมิใจ “คุณภัทรได้ทิ้ง ‘แผนที่สู่ความเป็นนิรันดร์’ ไว้… ซึ่งก็คือ ‘กลุ่มดาวนักรบ’… แต่เขาไม่รู้ว่า ‘ประตู’ ที่แท้จริงอยู่ที่ไหน… เขาจึงถูกฉันฆ่า… เพื่อเอา ‘ดวงตาแห่งอมร’ มาใช้ค้นหา ‘ประตู’ แห่งนี้” ชานนท์เริ่มเข้าใจทุกอย่าง ‘คุณอนันต์’ หลอกล่อเขามาที่นี่ เพื่อใช้เขาเป็นเครื่องมือในการเปิด ‘ประตู’ “คุณใช้ผม… คุณหลอกให้ผมหาข้อมูลทั้งหมด” ชานนท์พูดเสียงเย็น “แน่นอน” คุณอนันต์ยิ้ม “เธอเก่งกว่าที่ฉันคิด… แต่เธอก็ยังเด็กเกินไป” “และ ‘ผู้พิทักษ์’… คุณสายน้ำ… เธอเกี่ยวอะไร?” ชานนท์ถาม “เธอ… คืออุปสรรค” คุณอนันต์ตอบ “เธอเป็นคนสุดท้ายที่รู้ความลับของ ‘ดวงตาแห่งอมร’… และเธอต้องถูกกำจัด… ก่อนที่เธอจะเปิดเผยความลับทั้งหมด” “คุณไม่มีวันทำสำเร็จ!” ชานนท์ตะโกน “จริงหรือ?” คุณอนันต์หัวเราะ “ดูนั่นสิ…” เขาชี้ไปยังกึ่งกลางของศาลาร้าง ทันใดนั้น แสงไฟสีเขียวสว่างวาบขึ้นมาจากพื้นดินรอบๆ ตัวชานนท์ เป็นสัญลักษณ์ ‘ตราแห่งการก้าวข้าม’ ที่ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน “นี่คือ ‘พลัง’ ที่แท้จริง!” คุณอนันต์กล่าว “‘พลัง’ ที่จะนำพาฉันไปสู่ ‘ความเป็นนิรันดร์’!” ชานนท์รู้ดีว่าเขาไม่มีเวลาจะเสียอีกต่อไป เขาต้องหยุดคุณอนันต์ให้ได้ “ผมจะไม่ยอมให้คุณทำสำเร็จ!” ชานนท์ประกาศ เขาชักปืนพกออกมา และเล็งไปยังคุณอนันต์ “คิดว่าเธอจะทำได้เหรอ?” คุณอนันต์ยิ้มเยาะ “พวกมันอยู่รอบตัวเธอแล้ว!” ทันใดนั้น ‘เงาทมิฬ’ ทั้งหกคนก็พุ่งเข้ามาหาชานนท์ การต่อสู้ครั้งสุดท้ายได้เริ่มต้นขึ้น… ภายใต้แสงจันทร์อันเยือกเย็น ณ ศาลาร้างแห่งความลับ… ที่ซึ่งเงาสะท้อนของเลือดกำลังจะถูกปลดปล่อยออกมา