แสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นจากเข็มกลัดในมือของวิชญ์ มันแผ่กระจายไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว ดุจเปลวเพลิงที่กำลังจะเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่าง "อ๊ากกกกก!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอันแสนสาหัสของวิชญ์ดังขึ้น มันดังกว่าครั้งก่อนๆ หลายเท่าตัว "วิชญ์!" คุณธรรมร้องด้วยความเป็นห่วง "พลัง... มันบ้าคลั่งเกินไป!" วิชญ์ตะโกน พลางพยายามสะบัดมือที่กำเข็มกลัดอยู่ออกไป แต่ก็ไม่สำเร็จ ราวกับว่าเข็มกลัดกำลังดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างจากตัวเขา "เขาพยายามจะใช้พลังที่เกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าวอย่างใจเย็น แต่ก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง "ดูนั่นสิ" ร.ต.อ. พิสุทธิ์ชี้ไปที่ผนังด้านหนึ่งของห้องทรงพระอักษร ทันใดนั้นเอง ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็ปรากฏขึ้นบนผนัง ราวกับเป็นภาพยนตร์ฉายย้อนหลัง! ภาพแรกที่ปรากฏคือภาพของท่านหญิงวรนุช กำลังนั่งประดิษฐ์เข็มกลัดอย่างตั้งใจ โดยมี 'รากต้นแสงจันทร์' และ 'ละอองเกล็ดมังกร' วางอยู่ใกล้ๆ "นั่นคือท่านหญิง..." คุณธรรมพึมพำด้วยความประหลาดใจ "ท่านหญิงไม่ได้สร้าง 'เกราะป้องกัน' อย่างที่เราคิด" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าว "แต่ท่านกำลังสร้าง 'เครื่องบันทึก' แห่งความจริงต่างหาก" ภาพถัดมาคือภาพของ 'คุณลุง' ของขุนณรงค์ กำลังยืนเฝ้าเข็มกลัดอย่างแข็งขัน แล้วภาพของวิชญ์ก็ปรากฏขึ้น เขากำลังแอบมองคุณลุงอยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาและความโลภ "คุณลุงของผม..." ขุนณรงค์พึมพำ "วิชญ์ต้องการเข็มกลัด เพื่อเสริมสร้างพลังที่เขาเชื่อว่าตนเองคู่ควร" ร.ต.อ. พิสุทธิ์อธิบาย "และคุณลุงของคุณ... คืออุปสรรคของเขา" ภาพบนผนังเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว แสดงให้เห็นการเผชิญหน้ากันระหว่างวิชญ์และคุณลุงของขุนณรงค์ การต่อสู้ที่ดุเดือดจบลงด้วยการที่คุณลุงเสียชีวิต "ผมเห็นแล้ว... ผมเห็นทุกอย่างแล้ว" ขุนณรงค์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เข็มกลัดนี้... ไม่ได้มีเจตนาจะมอบพลังให้ใคร" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าว "แต่มันจะบันทึกทุกการกระทำที่เกิดขึ้นต่อหน้ามัน และเปิดเผยความจริงเมื่อถึงเวลาอันสมควร" ภาพบนผนังเปลี่ยนไปอีกครั้ง แสดงให้เห็นเหตุการณ์ที่วิชญ์พยายามจะขโมยเข็มกลัดจากคุณลุง แต่ก็ไม่สำเร็จ "วิชญ์ไม่ได้เป็นคนขโมยเข็มกลัดไป" คุณธรรมอุทาน "เขาเพียงแค่... ต้องการมัน" "เข็มกลัดถูกเก็บไว้ในที่ที่ปลอดภัย" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าว "จนกระทั่ง 'คุณสมชาย' ผู้ที่ได้รับคำสั่งจากวิชญ์ เป็นคนลักลอบนำมันออกมา" ภาพบนผนังแสดงให้เห็นคุณสมชายกำลังขโมยเข็มกลัดไปอย่างลับๆ "แล้ว... ท่านหญิงวรนุชเสียชีวิตได้อย่างไรครับ" ขุนณรงค์ถาม ภาพสุดท้ายปรากฏขึ้น แสดงให้เห็นวิชญ์กำลังเผชิญหน้ากับท่านหญิงวรนุช วิชญ์พยายามจะแย่งเข็มกลัด แต่ท่านหญิงพยายามจะปกป้องมัน "วิชญ์ไม่ใช่คนทำร้ายท่านหญิงโดยตรง" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าว "แต่การที่เขาพยายามจะแย่งชิงเข็มกลัด ทำให้ท่านหญิงเสียหลัก และ... เกิดอุบัติเหตุ" ท่านหญิงวรนุชล้มลงศีรษะกระแทกกับขอบโต๊ะอย่างแรง ภาพสุดท้ายที่เห็นคือร่างของท่านหญิงที่นอนแน่นิ่ง "ท่านหญิง..." คุณธรรมเอ่ยชื่อด้วยความเสียใจ ในขณะที่ภาพบนผนังกำลังฉายเรื่องราวทั้งหมด ร่างของวิชญ์ก็เริ่มสลายไป! "ไม่! ไม่นะ! ข้าพเจ้า... ข้าพเจ้าไม่ยอม!" วิชญ์ตะโกนดิ้นรน แต่ก็ไร้ประโยชน์ แสงสีแดงฉานจากเข็มกลัดค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับร่างของวิชญ์ ในที่สุด ทุกอย่างก็สงบลง เหลือเพียงความเงียบและเข็มกลัดโบราณที่วางอยู่บนพื้น ร.ต.อ. พิสุทธิ์เดินเข้าไปหยิบเข็มกลัดนั้นขึ้นมา เข็มกลัดส่องประกายสีทองอำพันอีกครั้ง ราวกับว่ามันได้ชำระล้างพลังอันชั่วร้ายออกไปแล้ว "ความจริง... ถูกเปิดเผยแล้ว" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าวเบาๆ คุณธรรมและขุนณรงค์มองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจ เสียใจ และยังคงตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น "อย่างน้อย... คุณลุงของผมก็ได้รับความยุติธรรม" ขุนณรงค์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความสะเทือนใจ "และเข็มกลัดโบราณนี้... จะถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าวพลางมองไปยังเข็มกลัดในมือ "มันจะไม่มีวันถูกนำไปใช้ในทางที่ผิดอีกต่อไป" ปริศนาทั้งหมดคลี่คลายลงแล้ว แต่ร่องรอยของโศกนาฏกรรมและความทะเยอทะยานอันมืดมิด จะยังคงเป็นบทเรียนที่เตือนใจไปตลอดกาล