แสงสีแดงฉานยังคงสว่างวาบไม่หยุดหย่อนจากเข็มกลัดโบราณในมือของวิชญ์ พลังงานที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมพวยพุ่งออกมา ราวกับจะกลืนกินร่างของเขาไปทั้งร่าง วิชญ์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เขาพยายามดิ้นรนสะบัดมือออกจากการกำเข็มกลัด แต่ราวกับถูกตรึงเอาไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรง ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬที่ไหลโซมราวกับถูกฉีดออกมาจากรูขุมขน "วิชญ์! ทนหน่อย!" คุณธรรมร้องตะโกน พยายามจะเข้าไปคว้าแขนเขา แต่ก็ถูกพลังงานประหลาดที่แผ่ออกมารอบตัววิชญ์ปัดออกไปอย่างแรง "พิสุทธิ์! เราต้องช่วยเขา!" ร.ต.อ. พิสุทธิ์ยืนนิ่ง จ้องมองภาพที่ปรากฏบนผนังห้องทรงพระอักษรอย่างพิจารณา ภาพเหล่านั้นยังคงฉายย้อนอดีตอย่างต่อเนื่อง แสดงให้เห็นถึงเบื้องหลังอันดำมืดที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้เจตนาอันบริสุทธิ์ของการสร้างสรรค์ "ใจเย็นๆ คุณธรรม" เขากล่าว "ตอนนี้เราต้องเข้าใจกลไกที่แท้จริงของมันก่อน" ภาพบนผนังเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้ปรากฏเป็นภาพของคุณสมชายกำลังเปิดหีบไม้ใบเก่าอย่างระมัดระวัง เขาหยิบเอาบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในออกมา ก่อนจะรีบร้อนปิดหีบและเดินออกไป ภาพตัดไปอีกครั้งแสดงให้เห็นวิชญ์กำลังรอคอยอยู่ที่ทางเดิน เขาได้รับสิ่งของบางอย่างจากคุณสมชายด้วยท่าทางกระหาย "ผมเข้าใจแล้ว" ร.ต.อ. พิสุทธิ์พูดขึ้น เสียงของเขาหนักแน่น "คุณสมชายไม่ได้ลักลอบเอาเข็มกลัดออกมา แต่เขาเอา 'รากต้นแสงจันทร์' และ 'ละอองเกล็ดมังกร' ออกมาตามคำสั่งของวิชญ์" "แล้วเข็มกลัดล่ะครับ?" ขุนณรงค์ถาม เสียงของเขายังคงสั่นเครือด้วยความตกใจกับภาพการตายของคุณลุงของเขาที่เพิ่งได้เห็น "เข็มกลัดยังคงอยู่ที่เดิม" ร.ต.อ. พิสุทธิ์ตอบ "แต่เมื่อวิชญ์ได้รับส่วนผสมเหล่านั้นมา เขาก็นำมันไปผสมกับ 'สิ่งอื่นๆ' ที่เขาเตรียมไว้" "สิ่งอื่นๆ?" คุณธรรมทวนคำ "ใช่" ร.ต.อ. พิสุทธิ์พยักหน้า "ตามที่ผมได้สืบค้นมา ท่านหญิงวรนุชไม่ได้สร้างแค่ส่วนผสมสองอย่างนั้น แต่ท่านยังมี 'ส่วนผสมลับ' อีกชิ้นหนึ่งที่ถูกเก็บซ่อนไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้พลังของเข็มกลัดถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด" ภาพบนผนังค่อยๆ เปลี่ยนไป เผยให้เห็นภาพของท่านหญิงวรนุชกำลังนำวัตถุคล้ายเม็ดทรายสีทองเม็ดเล็กๆ ใส่ลงไปในภาชนะที่มีส่วนผสมอื่นๆ อยู่ ร.ต.อ. พิสุทธิ์ชี้ไปยังเม็ดทรายนั้น "นั่นคือ 'ผงแห่งแสงทิพย์' มันเป็นสิ่งที่ทำให้เข็มกลัดมีคุณสมบัติในการ 'ตัดสิน' ความจริง" "แต่... ในเมื่อท่านหญิงใส่ไว้แล้ว ทำไมวิชญ์ถึงยัง...?" คุณธรรมเริ่มงง "วิชญ์อาจจะไม่รู้ถึงการมีอยู่ของมัน" ร.ต.อ. พิสุทธิ์คาดเดา "หรือเขาอาจจะคิดว่าส่วนผสมสองอย่างที่เขามีนั้น เพียงพอแล้วที่จะปลดปล่อยพลังที่เขาต้องการ" ภาพบนผนังฉายให้เห็นวิชญ์กำลังนำส่วนผสมที่ได้จากคุณสมชายมาผสมกับสิ่งที่เขาเตรียมไว้ ในถ้วยทองคำใบหนึ่ง เขามองดูส่วนผสมที่กำลังเดือดปุดๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง ก่อนจะรินส่วนผสมนั้นลงไปบนแผ่นทองคำเปลวบางๆ ที่ถูกจัดเตรียมไว้ "แล้ว... เขาทำอะไรกับแผ่นทองคำเปลวพวกนั้น?" ขุนณรงค์ถาม "เขาไม่ได้ทำอะไรกับแผ่นทองคำเปลวโดยตรง" ร.ต.อ. พิสุทธิ์อธิบาย "แต่เขาใช้มันเป็น 'ภาชนะ' ในการนำ 'น้ำยา' ที่ได้จากการผสมนั้น ไปแต้มลงบน 'เข็มกลัด' ที่เขาขโมยมา" ภาพบนผนังฉายให้เห็นภาพของวิชญ์กำลังค่อยๆ ใช้พู่กันแต้มน้ำยาลงบนเข็มกลัดอย่างเบามือ เข็มกลัดดูเหมือนจะส่องประกายเรืองรองขึ้นเล็กน้อยในแต่ละครั้งที่น้ำยาถูกแต้ม "นี่คือสิ่งที่ทำให้วิชญ์คิดว่าเขาจะควบคุมพลังของเข็มกลัดได้" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าว "เขาพยายามจะ 'ย้อมสี' คุณสมบัติของเข็มกลัด ด้วยสิ่งที่เขาคิดว่าสำคัญที่สุด นั่นคือ 'พลัง' ที่จะทำให้เขากลายเป็นผู้ที่เหนือกว่า" "แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ..." คุณธรรมพูดเสริม "ผงแห่งแสงทิพย์ที่ท่านหญิงใส่ไว้ เป็นตัว 'แกนกลาง' ที่จะทำให้เข็มกลัดแสดงผลตาม 'เจตนาที่แท้จริง' ของสิ่งที่มันบันทึกไว้" "ใช่แล้ว" ร.ต.อ. พิสุทธิ์เห็นด้วย "เมื่อวิชญ์พยายามจะใช้พลังที่เกินกว่าที่เขามี โดยมีเจตนาแอบแฝง วิชญ์ก็กำลังบังคับให้เข็มกลัดแสดง 'ความจริง' ของการกระทำที่ผ่านมาทั้งหมดที่เกิดขึ้นรอบตัวมัน" "แล้วที่วิชญ์เจ็บปวดตอนนี้... มันคืออะไรครับ?" ขุนณรงค์ถามอีกครั้ง "เขาได้รับ 'ผลสะท้อน' จากเจตนาของตัวเอง" ร.ต.อ. พิสุทธิ์ตอบ "เข็มกลัดไม่ได้ให้พลังแก่เขา แต่มันกำลัง 'ชำระล้าง' สิ่งที่เขาได้กระทำลงไป ความโลภ ความอิจฉา และความกระหายในอำนาจที่เขาครอบงำอยู่ กำลังถูกเปิดเผย และมันกำลังทำลายตัวตนของเขาจากภายใน" ทันใดนั้นเอง ร่างของวิชญ์ก็เริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรงกว่าเดิม แสงสีแดงฉานรอบตัวเขาก็สว่างวาบขึ้นเป็นจังหวะถี่ๆ ราวกับหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเจ็บปวด "ไม่! ไม่นะ! ข้าไม่ต้องการพลังแบบนี้!" วิชญ์ตะโกน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว "เขาไม่สามารถรับมือกับ 'ความจริง' ที่เข็มกลัดกำลังเปิดเผยได้" ร.ต.อ. พิสุทธิ์กล่าว "พลังที่เขาเห็นว่าเป็น 'พลัง' ที่แท้จริง คือพลังในการ 'ตัดสิน' และ 'ชำระล้าง' สิ่งที่ไม่บริสุทธิ์" "เหมือนที่คุณสมชาย... ที่หายไป" คุณธรรมพูดขึ้น เสียงของเขาสะท้อนความรู้สึกเสียใจ "ใช่" ร.ต.อ. พิสุทธิ์พยักหน้า "คุณสมชายอาจจะมีความลับบางอย่างที่เข็มกลัดรับรู้ได้ และเมื่อวิชญ์พยายามจะใช้พลังของเข็มกลัดในการ 'ควบคุม' ความจริง การกระทำนั้นก็ยิ่งเป็นการเร่งให้เกิดการเปิดเผย" ภาพสุดท้ายบนผนังคือภาพของวิชญ์ที่ยืนอยู่หน้าหลุมฝังศพของคุณลุงของขุนณรงค์ เขากำลังใช้เครื่องมือบางอย่างขุดดินอย่างบ้าคลั่ง ราวกับจะหาอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ "นั่นมัน...?" ขุนณรงค์อุทาน "วิชญ์กำลังตามหา 'บางสิ่ง' ที่เขาเชื่อว่าคุณลุงของคุณซ่อนไว้" ร.ต.อ. พิสุทธิ์อธิบาย "เขาคิดว่าสิ่งที่เขาตามหา คือ 'กุญแจ' ในการไขความลับของเข็มกลัด" "แต่แท้จริงแล้ว... สิ่งที่เขากำลังขุดหา อาจจะเป็นเพียง 'ความลับ' ของตัวเขาเอง" คุณธรรมกล่าวเสริม "ความลับที่เขาพยายามจะลบล้าง หรือปกปิดมาตลอด" แสงสีแดงฉานจากเข็มกลัดในมือของวิชญ์สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีความรุนแรงจนทำให้ทั้งสามคนต้องรีบยกมือขึ้นป้องตา