สารวัตรกานต์หยิบแปรงขนอ่อนที่ใช้ทำความสะอาดตัวหมากขึ้นมา เขากดมันเบาๆ สัมผัสถึงความนุ่มของขนแปรงที่เคยสัมผัสกับตัวหมากทุกตัวบนกระดาน "วิรัชบอกว่าเห็นรอยเปื้อนที่ตัวเบี้ยสีดำ" เขารำพึงกับตัวเอง "แล้วเขาก็พยายามปัดมันออกด้วยแปรงนี่" สมศักดิ์ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ พยักหน้า "ใช่ครับท่านสารวัตร ผมจำได้ว่าวิรัชบอกว่ารอยเปื้อนนั้นดูแปลกๆ เหมือนมันซึมเข้าไปในเนื้อไม้เล็กน้อย" "แปลกๆ..." สารวัตรกานต์ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น "ถ้าพิษไม่ได้อยู่ที่ตัวหมาก... แล้วมันไปอยู่ที่ไหน?" เขาพลิกแปรงในมือไปมา มองไปยังขนแปรงแต่ละเส้นอย่างละเอียด "ถ้าพิษมันไม่ได้อยู่ที่ตัวหมาก... และวิรัชพยายามปัดรอยเปื้อนนั้นออก... นั่นหมายความว่า... พิษอาจจะติดอยู่ที่ขนแปรง!" "ติดอยู่ที่ขนแปรง?" สมศักดิ์ทวนคำด้วยความประหลาดใจ "แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น... ทำไมท่านจอมพลถึงต้องขยับตัวเบี้ยสีดำตัวนั้นด้วยล่ะครับ?" "นั่นแหละคือคำถามที่ผมสงสัยมาตลอด" สารวัตรกานต์เดินไปกลับไปกลับมาในห้องทำงาน "ถ้าพิษอยู่ที่แปรง... คนที่ลงมือก็ต้องเป็นคนที่หยิบแปรงขึ้นมาทำความสะอาดตัวหมากหลังจากการแข่งขัน" "แล้วใครเป็นคนทำความสะอาดตัวหมากหลังจากที่ท่านจอมพลเสียชีวิตครับ?" "วิรัช..." สารวัตรกานต์พูดเสียงเบา "วิรัชเป็นคนสุดท้ายที่เห็นท่านจอมพลก่อนที่เขาจะเสียชีวิต และเขาก็เป็นคนแรกที่เข้าไปในห้องแข่งขันหลังจากที่พบศพ" "แต่คุณวิรัชก็ให้การว่าเขาแค่ปัดรอยเปื้อนที่ตัวหมากออกเฉยๆ นะครับ" สมศักดิ์แย้ง "ใช่ เขาบอกว่าเขาปัดรอยเปื้อน" สารวัตรกานต์เน้นคำว่า "ปัด" "แต่ถ้าพิษมันไม่ได้อยู่ที่ตัวหมาก แต่อยู่ที่แปรง... การที่เขาพยายามปัดรอยเปื้อนออก อาจจะเป็นการ 'ทำให้พิษกระจาย' หรือ 'ทำให้พิษสัมผัสกับผิวหนังของเขาเอง' เพื่อจะทำให้ดูเหมือนว่าเขาได้รับพิษจากตัวหมาก" "ถ้าเป็นอย่างนั้น... เป้าหมายของคนร้ายก็ไม่ใช่ท่านจอมพลตั้งแต่แรก?" สมศักดิ์เริ่มเห็นภาพ "อาจจะใช่" สารวัตรกานต์หยุดเดิน พลางมองไปยังกระดานหมากรุกจำลองอีกครั้ง "ลองคิดดูนะสมศักดิ์ ถ้าคนร้ายต้องการจะฆ่าวิรัช เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าวิรัชจะเข้าไปในห้องแข่งขัน และจะหยิบแปรงอันนั้นมาปัดตัวหมาก?" "หรือว่า... การตายของท่านจอมพลเป็นเรื่องบังเอิญ?" "เป็นไปไม่ได้" สารวัตรกานต์ส่ายหน้า "เจตนาในการฆ่ามันชัดเจนเกินไป ท่านจอมพลตายจากการกินอะไรเข้าไปบางอย่าง แต่วิรัชแค่มีอาการแพ้ หรือได้รับพิษในปริมาณน้อยกว่า" "แต่ถ้าคนร้ายต้องการจะฆ่าท่านจอมพลจริงๆ... แล้วทำไมถึงใช้แปรง?" "เพราะมันคือ 'หมากตัวสุดท้าย' ของเขา" สารวัตรกานต์พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ท่านจอมพลรู้ว่าเขากำลังจะถูกฆ่า เขาเห็นรอยเปื้อนที่ตัวเบี้ยสีดำ และรู้ว่ามันคือกลไกในการส่งพิษ" "เขาอาจจะไม่ได้ถูกวางยาพิษที่อาหาร หรือเครื่องดื่ม" "แต่ถูกวางพิษที่แปรงทำความสะอาดตัวหมาก!" "ดังนั้น... การที่เขาขยับตัวเบี้ยสีดำตัวนั้น... ไม่ใช่การพยายามจะปัดรอยเปื้อน หรือตรวจสอบตัวหมาก" "แต่เป็นการ 'พยายามที่จะเตือน' หรือ 'ส่งสัญญาณ' ว่าพิษอยู่ที่แปรง!" "เขาอาจจะรู้ว่าใครคือคนที่ใช้แปรงนี้... และเขากำลังจะบอกใบ้ให้เราเห็น" "ถ้าพิษอยู่ที่แปรง... ใครคือคนที่ใช้มัน?" สารวัตรกานต์ถาม "คนที่ดูแลเรื่องอุปกรณ์การแข่งขันทั้งหมด" สมศักดิ์ตอบทันที "คือคุณวิรัช" "แต่คุณวิรัชก็ดูเหมือนจะเป็นเหยื่อด้วย" สารวัตรกานต์ขมวดคิ้ว "เขาได้รับพิษในปริมาณน้อยกว่าท่านจอมพลมาก" "อาจจะเป็นเพราะเขาปัดรอยเปื้อนนั้นออกอย่างรวดเร็ว เลยได้รับพิษเข้าไปน้อยกว่า" สมศักดิ์สันนิษฐาน "แล้วถ้าวิรัชเป็นคนร้าย... ทำไมเขาถึงต้องฆ่าตัวเองด้วย?" "อาจจะไม่ใช่การฆ่าตัวตาย" สารวัตรกานต์ครุ่นคิด "อาจจะเป็นการ 'สร้างหลักฐาน' ให้เราเชื่อว่าเขาเป็นเหยื่อเหมือนกัน" "แต่... เขาจะทำแบบนั้นไปทำไม?" "เพื่อปกปิดความจริง" สารวัตรกานต์เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก "ท่านจอมพลเขียนจดหมายลับ เขาบอกว่าเขากำลังจะเปิดโปงใครบางคน และกำลังจะเริ่ม 'เกมสุดท้าย' ของเขา" "และในจดหมายฉบับนั้น เขาพูดถึง 'คนที่ไว้ใจที่สุด' และ 'คนที่ทรยศ' เขาหมายถึงดำรงค์ หรือว่าอรทัย?" "ถ้าดำรงค์คือคนที่ท่านจอมพลกำลังจะเปิดโปง... แล้วทำไมดำรงค์ถึงต้องฆ่าเขา?" "และถ้าอรทัยคือ 'ดวงใจ' ของท่านจอมพล... แล้วทำไมท่านจอมพลถึงต้องเขียนจดหมายลับถึงเธอด้วย?" "หรือว่า... 'ดวงใจ' ของท่านจอมพล... ไม่ใช่อรทัย?" "แต่ถ้าไม่ใช่... ใครกันแน่?" สารวัตรกานต์หันกลับมามองสมศักดิ์ "คุณวิรัชเป็นคนดูแลอุปกรณ์ทั้งหมด เขาต้องมีโอกาสที่จะนำยาพิษมาใส่ในแปรงได้" "แต่เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านจอมพลจะใช้แปรงนั้น?" "ท่านจอมพลไม่ได้ใช้แปรงนั้น" สารวัตรกานต์พูด "แต่คนร้ายอาจจะรู้ว่าท่านจอมพลจะ 'เห็น' หรือ 'สงสัย' ในตัวเบี้ยสีดำ" "และเมื่อท่านจอมพลพยายามจะตรวจสอบ... คนร้ายก็จะใช้จังหวะนี้ในการ 'ปัด' รอยเปื้อนนั้นออก เพื่อให้พิษกระจาย" "แต่ทำไมต้องเป็นตัวเบี้ยสีดำ?" "เพราะมันคือ 'หมากตัวสุดท้าย' ของท่านจอมพล" สารวัตรกานต์ย้ำ "เขาอาจจะเห็นว่าตัวเบี้ยสีดำตัวนั้นกำลังจะตกอยู่ในอันตราย หรือกำลังจะถูกใช้เป็นเครื่องมือในการทำร้ายใครบางคน" "และเมื่อเขาเห็นเช่นนั้น... เขาก็จะพยายามเข้าไปดู" "ดังนั้น... การขยับตัวเบี้ยสีดำ... เป็นการ 'ดึงความสนใจ' จากคนร้าย" "เพื่อให้คนร้ายลงมือ!" "แล้วพิษที่อยู่ในแปรง... มันคืออะไร?" "ผมเคยเห็นรายการยาพิษที่ใช้ในการแข่งขันปาเป้า..." สมศักดิ์เริ่มเล่า "มียาพิษบางชนิดที่ออกฤทธิ์เร็วมาก และหากโดนผิวหนังในปริมาณน้อย ก็อาจจะทำให้เกิดอาการคลื่นไส้ อาเจียน หรือเวียนหัวได้" "ยาพิษประเภทที่ว่านี้... มักจะมีลักษณะเป็นผงละเอียด สีเข้ม" "ผงละเอียด... สีเข้ม..." สารวัตรกานต์นึกถึงลูกปัดสีดำที่พบในกล่องหมาก "ลูกปัดสีดำ... มันอาจจะไม่ใช่แค่เครื่องราง หรืออุปกรณ์เสริม... แต่มันอาจจะเป็น 'ภาชนะ' ที่บรรจุยาพิษ" "หรืออาจจะเป็น 'ตัวนำพา' พิษ?" "ถ้าเป็นอย่างนั้น... หมายความว่าคนร้ายมีเจตนาที่จะให้ท่านจอมพลได้รับพิษจากตัวหมากจริงๆ" "แต่แล้ว... ทำไมเขาถึงต้องเอาพิษไปใส่ในแปรงด้วย?" "หรือว่า... แผนการเดิมของคนร้าย คือการวางยาพิษในอาหาร หรือเครื่องดื่มของท่านจอมพล?" "แต่เมื่อแผนนั้นไม่สำเร็จ... เขาเลยเปลี่ยนมาใช้วิธีอื่น?" "หรือว่า... การวางยาพิษที่แปรง... คือแผนสำรอง?" "แล้วลูกปัดสีดำ... มันเกี่ยวข้องกับอะไร?" สารวัตรกานต์หยิบรูปถ่ายของลูกปัดสีดำขึ้นมาดูอีกครั้ง เขาเพ่งมองไปยังพื้นผิวของลูกปัด "ลูกปัดพวกนี้... ทำจากอะไร?" "ผมไม่แน่ใจครับท่านสารวัตร" สมศักดิ์ตอบ "แต่ดูจากลักษณะแล้ว น่าจะเป็นวัสดุสังเคราะห์บางชนิด" "ถ้ามันคือภาชนะบรรจุยาพิษ... มันก็ต้องถูกออกแบบมาให้เปิดออกได้ง่าย" "แต่ทำไมท่านจอมพลถึงพยายามจะขยับตัวเบี้ยสีดำ? แทนที่จะพยายามแกะลูกปัดสีดำออก?" "หรือว่า... เขาไม่รู้ว่าลูกปัดคืออะไร?" "หรือว่า... เขาถูกทำให้หมดสติไปก่อนที่จะทันได้ทำอะไร?" "การตายของท่านจอมพล... มันซับซ้อนกว่าที่คิด" สารวัตรกานต์ถอนหายใจ "เราคิดว่าเราเห็นภาพรวมแล้ว แต่กลับมีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ยังคงหลุดหายไป" "เรารู้ว่ามีพิษเข้ามาเกี่ยวข้อง... เรารู้ว่ามีคนร้ายที่ต้องการฆ่าท่านจอมพล... และอาจจะรวมถึงวิรัชด้วย" "แต่เรายังไม่รู้ว่าใครคือคนร้ายตัวจริง... และแรงจูงใจที่แท้จริงคืออะไร" "แล้ว 'ดวงใจ' ของท่านจอมพล... คือใครกันแน่?" "ถ้าอรทัยไม่ใช่อย่างที่เธอพูด... แล้วใครกันแน่ที่ท่านจอมพลรักมากขนาดนั้น?" "และถ้าดำรงค์คือคนที่ท่านจอมพลต้องการเปิดโปง... แล้วทำไมเขาถึงต้องรอจนถึง 'เกมสุดท้าย'?" "หรือว่า... การตายของท่านจอมพล... คือการเปิดฉาก 'เกมสุดท้าย' นั้นจริงๆ?" สารวัตรกานต์เดินไปหยิบรูปถ่ายของท่านจอมพลในชุดแข่งหมากรุก เขามองเข้าไปในดวงตาของท่านจอมพล ราวกับว่ากำลังพยายามอ่านความนัยที่ซ่อนอยู่ "คุณกำลังบอกอะไรผมอยู่ ท่านจอมพล?" "ปริศนาของคุณ... มันกำลังจะถูกไข" "และผมจะทำให้ความจริงทั้งหมดปรากฏ" เขาเงยหน้ามองสมศักดิ์ "เราต้องกลับไปที่สนามแข่งขันอีกครั้ง" "ผมต้องการจะดูทุกอย่าง... ทุกซอกทุกมุม" "โดยเฉพาะ... กล่องหมากรุกของท่านจอมพล" "ผมรู้สึกว่า... คำตอบสุดท้าย... มันซ่อนอยู่ในนั้น"