เมื่อเดินมาถึงบริเวณสวนด้านทิศเหนือของคฤหาสน์ ท่ามกลางความร่มรื่นที่ถูกปกคลุมด้วยเงาของต้นไม้ใหญ่ อากาศเริ่มเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด กลิ่นอายของความเก่าแก่และลึกลับอบอวลอยู่ในอากาศ ชานนท์และกวินทร์เดินตามหลังชายชราอย่างเงียบๆ สายตาของพวกเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "ตรงนี้… คือ… จุดที่… ฉัน… เคย… บอก… พวกเธอ… ว่า… มี… รูปปั้น… โบราณ… อยู่…" ชายชราหยุดเดิน และผายมือไปยังมุมหนึ่งของสวน ที่ซึ่งเถาวัลย์เลื้อยปกคลุมจนแทบจะมองไม่เห็นรูปร่างที่แท้จริงของประติมากรรมหิน กวินทร์พยักหน้า "ใช่ครับ ผมจำได้ ผมเคยเห็นมันตอนมาสำรวจสวนครั้งแรกเมื่อหลายวันก่อน มันดูเก่าแก่มากจริงๆ" "มัน… ไม่ใช่… แค่… รูปปั้น… ธรรมดา… หรอกนะ…" ชายชรากล่าว "มันคือ… สัญลักษณ์… แห่ง… การปกป้อง… และ… มัน… ซ่อน… กลไก… ที่จะ… เปิด… ทางเข้า… สู่… ห้องใต้ดินลับ… ไว้…" เขาเดินตรงไปยังรูปปั้นนั้นอย่างช้าๆ มือเหี่ยวย่นของเขาสัมผัสกับก้อนหินที่เต็มไปด้วยมอสส์และตะไคร่ การกระทำนั้นเต็มไปด้วยความคุ้นเคย ราวกับว่าเขารู้จักรูปปั้นนี้ดีกว่าใคร "ที่นี่… คือ… จุดเริ่มต้น… ของ… ทุกสิ่ง… ที่… ซ่อน… อยู่… ใต้… คฤหาสน์… แห่งนี้…" ชายชราพูด พลางหมุนตัวไปมองชานนท์และกวินทร์ "ตอนนี้… ถึง… ตาของพวกเธอ… แล้ว… ชานนท์… กุญแจ… ที่เธอ… ถืออยู่… จง… นำมา… วาง… ไว้… บน… ฐาน… ของ… รูปปั้น… ใน… ตำแหน่ง… ที่… ตรงกับ… สัญลักษณ์… ที่… อยู่… บน… กุญแจ… พอดี…" ชานนท์หยิบกุญแจโบราณชิ้นนั้นออกมาจากกระเป๋า มันสลักเสลาด้วยลวดลายที่ซับซ้อนและดูน่าเกรงขาม เขามองกุญแจในมือ สลับกับรูปปั้นที่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์ พยายามหาตำแหน่งที่ถูกต้อง "สัญลักษณ์… ที่… อยู่… บน… กุญแจ… คือ… รูป… ดวงอาทิตย์… ที่มี… แสง… แผ่ออก… ไป… เจ็ด… แฉก…" ชายชราอธิบาย "จง… หา… แผ่นหิน… บน… ฐาน… ที่มี… รูปร่าง… เดียวกัน… และ… วาง… กุญแจ… ลงไป…" ชานนท์ก้มลงสำรวจฐานของรูปปั้นอย่างละเอียด เขาค่อยๆ ดึงเถาวัลย์บางส่วนออก เผยให้เห็นผิวหินที่สึกกร่อนไปตามกาลเวลา มีแผ่นหินหลายแผ่นเรียงตัวกันอยู่ เขาสังเกตสัญลักษณ์บนกุญแจอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ วางมันลงบนแผ่นหินแผ่นหนึ่งที่ดูเหมือนจะมีลักษณะคล้ายคลึงกัน ในชั่วพริบตาที่กุญแจสัมผัสกับแผ่นหิน เสียงครืดคราดเบาๆ ก็ดังขึ้นมาจากภายในพื้นดิน ใต้เท้าของพวกเขา "มัน… ได้ผล… แล้ว…" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงโล่งอก "ตอนนี้… พวกเธอ… ต้อง… ช่วยกัน… ดึง… แผ่นหิน… ก้อนนี้… ออกมา…" ชานนท์และกวินทร์ประจันหน้ากัน มองตากันด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งความคาดหวังและความกลัวปะปนกันไป พวกเขาทั้งคู่ใช้มือทั้งสองข้าง ประคองแผ่นหินที่ชานนท์วางกุญแจไว้ พลางออกแรงดึงพร้อมกัน แผ่นหินค่อยๆ ขยับ เลื่อนออกไปด้านข้าง เผยให้เห็นโพรงมืดมิดเบื้องล่าง มันเป็นบันไดหินที่ทอดยาวลงไปในความมืด กลิ่นอับชื้นของดินและหินลอยขึ้นมาปะทะจมูก "นี่คือ… ทางเข้า… สู่… ห้องใต้ดินลับ…" ชายชรากล่าว "แต่… จำไว้… นี่… คือ… จุดเริ่มต้น… ของ… บททดสอบ… ที่แท้จริง… อย่า… ประมาท… สิ่งใด… ที่… พวกเธอ… พบเจอ… ข้างล่าง… นั้น…" "แล้ว… คุณล่ะครับ? คุณจะไม่ลงไปด้วยเหรอครับ?" กวินทร์ถาม "ฉัน… ไม่สามารถ… ลงไป… ได้…" ชายชราตอบ "พลังของ… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… นั้น… รุนแรง… เกินกว่า… ที่… ร่างกาย… ของฉัน… จะ… รับไหว… อีกต่อไป… แต่… ฉัน… จะ… คอย… สังเกตการณ์… และ… นำทาง… จาก… ที่นี่… และ… ถ้า… มี… อันตราย… เกินกว่า… ที่… พวกเธอ… จะ… รับมือ… ได้… พวกเธอ… จะ… ได้ยิน… เสียง… ของฉัน…" ชานนท์มองลงไปในความมืดของบันได เขาตัดสินใจแน่วแน่ "เราพร้อมแล้วครับ" "ดี…" ชายชรากล่าว "เมื่อ… พวกเธอ… ลงไป… แล้ว… จง… มองหา… สัญลักษณ์… ของ… ดวงอาทิตย์… ที่… มี… แสง… เจ็ด… แฉก… อีกครั้ง… มัน… คือ… สัญลักษณ์… ที่จะ… นำทาง… พวกเธอ… ไป… สู่… ใจกลาง… ของ… ห้องใต้ดิน… ที่… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… ถูก… เก็บรักษา… ไว้…" ชานนท์สูดลมหายใจลึก ก่อนจะก้าวลงบันไดขั้นแรกตามด้วยกวินทร์ ชายชราเฝ้ามองทั้งสองจนลับสายตาไปในความมืด ก่อนจะหันกลับมามองกลุ่มเพื่อนที่ยังคงยืนรออยู่ข้างนอก "ตอนนี้… พวกเธอ… ต้อง… อยู่… ด้วยกัน… และ… เฝ้าระวัง… อย่าง… ใกล้ชิด…" ชายชรากล่าว พร้อมกับยื่นถุงผ้าสีแดงเข้มให้กับอธิปัตย์ "เครื่องราง… นี้… จะ… เป็น… สัญญาณ… เตือน… พวกเธอ… ถ้า… มี… สิ่งผิดปกติ… เกิดขึ้น…" ขณะเดียวกัน ในความมืดมิดของห้องใต้ดิน ชานนท์และกวินทร์เดินลงบันไดไปเรื่อยๆ อากาศยิ่งอับชื้นและเย็นยะเยือกมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นดังสะท้อนไปมา ก่อให้เกิดบรรยากาศที่วังเวงและน่าขนลุก "นี่มัน… ลึกกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ" กวินทร์กระซิบ "ใจเย็นๆ" ชานนท์ตอบ "เราต้องมีสติ" เมื่อลงมาถึงพื้นห้องใต้ดิน พวกเขาพบว่ามันเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและความมืด มีแท่นหินโบราณตั้งอยู่ใจกลางห้อง และรอบๆ เต็มไปด้วยชั้นวางที่เคยบรรจุสิ่งของบางอย่างเอาไว้ แต่ตอนนี้กลับว่างเปล่า มีเพียงร่องรอยของกาลเวลาเท่านั้นที่หลงเหลืออยู่ "สัญลักษณ์… ดวงอาทิตย์… เจ็ด… แฉก…" ชานนท์รำพึง พลางกวาดสายตาไปรอบๆ ทันใดนั้นเอง แสงสลัวๆ จากคบเพลิงที่ชายชราจุดไว้ก่อนหน้านี้ ซึ่งเขามอบให้ชานนท์ ถูงปะทะกับผนังด้านหนึ่ง เผยให้เห็นสัญลักษณ์ดวงอาทิตย์ที่มีแสงเจ็ดแฉก สลักอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ "ตรงนั้น!" กวินทร์ชี้ พวกเขาเดินเข้าไปใกล้ผนังนั้นมากขึ้น เมื่อเข้าไปใกล้ ชานนท์สังเกตเห็นว่าสัญลักษณ์ดวงอาทิตย์นั้น ไม่ได้เป็นเพียงภาพสลัก แต่เป็นกลไกบางอย่าง "เหมือนกับ… ที่ฐานรูปปั้นเลย" ชานนท์กล่าว "ดูเหมือนว่า… เราจะต้อง… ทำอะไรบางอย่าง… กับมัน…" กวินทร์มองไปที่สัญลักษณ์ดวงอาทิตย์บนผนัง และมองย้อนกลับไปที่กุญแจในมือของชานนท์ "ลอง… เอา… กุญแจ… มา… ทาบ… ดูอีกที… สิ" ชานนท์พยักหน้า เขาค่อยๆ นำกุญแจโบราณมาทาบกับสัญลักษณ์บนผนังอีกครั้ง ในตำแหน่งที่ดูเหมือนจะเข้ากันได้พอดี ทันใดนั้นเอง เสียงกึกก้องดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องใต้ดิน พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แท่นหินกลางห้องค่อยๆ เคลื่อนตัว แยกออก เผยให้เห็นหลุมลึกเบื้องล่าง "อะไร… กัน… นี่…?" กวินทร์อุทานด้วยความตกใจ "นี่… มัน… ต้อง… เป็น… 'บททดสอบ'… ของ… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… แน่ๆ…" ชานนท์กล่าว เสียงของเขาเครียดขึ้น "ดูเหมือนว่า… มัน… กำลัง… ทดสอบ… ความกล้าหาญ… และ… ความสามารถ… ในการ… รับมือ… กับ… พลัง… ของพวกเรา…" ทั้งสองยืนนิ่ง ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า พวกเขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่กำลังจะเผชิญหน้าต่อไปนั้น จะเป็นอันตรายถึงชีวิตหรือไม่ แต่เมื่อมองหน้ากัน ทั้งคู่ก็เห็นความมุ่งมั่นที่จะเดินหน้าต่อไป ไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคใดๆ ที่เข้ามา