ใบหน้าของแม่ที่ปรากฏขึ้นบนผนังอุโมงค์แห่งความทรงจำนั้น เต็มไปด้วยความรักและความเสียสละ ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาที่ชานนท์ ราวกับจะสื่อสารบางสิ่งบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำพูดใดๆ ชานนท์รู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่ภวังค์ ภาพของแม่ที่เขารักและคิดถึงมาตลอดชีวิต กำลังปรากฏต่อหน้าเขาอย่างชัดเจน เสียงของชายชราดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ฟังดูนุ่มนวลลง ราวกับจะปลอบประโลม "เธอ… ได้… สละ… ทุกสิ่ง… เพื่อ… ปกป้อง… เธอ… ชานนท์… " ชายชรากล่าว "เพื่อ… ให้… เธอ… ได้… เติบโต… และ… ใช้ชีวิต… อย่าง… ปลอดภัย… โดย… ไม่ต้อง… รับรู้… ถึง… ภาระ… อัน… หนักอึ้ง… ที่… แม่… ของเธอ… แบกรับ… ไว้…" ภาพบนผนังอุโมงค์เปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของแม่ของชานนท์กำลังนั่งอยู่หน้าเปียโนเก่าแก่ในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ เธอกำลังบรรเลงเพลงที่ไพเราะจับใจ เสียงเพลงนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าโศก แต่ก็แฝงไปด้วยความหวังและความเข้มแข็ง ชานนท์จำเพลงนี้ได้ทันที มันเป็นเพลงที่แม่ของเขามักจะเปิดให้ฟังเมื่อเขายังเด็ก เพลงที่ปลอบประโลมหัวใจที่อ่อนไหวของเขาให้สงบลง "นั่นคือ… 'เพลงแห่งกาลเวลา'… " ชายชราอธิบาย "มันคือ… พลัง… อัน… ยิ่งใหญ่… ที่… สามารถ… ควบคุม… และ… รักษา… สมดุล… ของ… ห้วง… อดีต… ปัจจุบัน… และ… อนาคต… ได้… พลัง… นี้… ถูก… ถ่ายทอด… ต่อกัน… มา… หลาย… ชั่วอายุคน… ใน… ตระกูล… ของ… แม่… ของเธอ…" กวินทร์มองภาพนั้นด้วยความทึ่ง เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากภาพเหล่านั้น มันไม่ใช่แค่ภาพธรรมดา แต่เป็นเหมือนการรื้อฟื้นความทรงจำอันเก่าแก่ที่ถูกหลงลืมไปนาน "แต่… เมื่อ… พลัง… นี้… ตกอยู่ใน… มือ… ของ… คน… ที่… ไม่… ประสงค์… ดี… มัน… ก็… จะ… นำพา… หายนะ… มา… สู่… โลก… ได้…" ชายชรากล่าวเสียงเคร่งขรึม "กลุ่มคน… ที่… พยายาม… บังคับ… แม่… ของเธอ… ก็คือ… พวกเขา… ที่… หลงใหล… ใน… อำนาจ… และ… ต้องการ… จะ… ควบคุม… กาลเวลา… เพื่อ… ผลประโยชน์… ส่วนตน…" ชานนท์มองภาพแม่ของเขาที่กำลังบรรเลงเพลงด้วยความรู้สึกท่วมท้น เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์แห่งนี้ ตั้งแต่การตายของลุงสมชาย การหายตัวไปของญาดา และเหตุการณ์ประหลาดอื่นๆ อีกมากมาย เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ แม้ว่ามันจะยังไม่สมบูรณ์ก็ตาม "แล้ว… ทำไม… แม่… ของผม… ถึง… ทิ้ง… ผม… ไป…" ชานนท์ถามเสียงสั่นเครือ "ทำไม… ถึง… ไม่… บอก… ความจริง… กับผม…" "เธอ… ไม่ได้… ทิ้ง… เธอ… ไป… ชานนท์…" ชายชราตอบ "เธอ… เพียงแต่… ป้องกัน… เธอ… ด้วย… วิธี… ที่… ดีที่สุด… ที่… เธอ… คิดว่า… สามารถ… ทำได้… ใน… สถานการณ์… นั้น… เธอ… รู้ดี… ว่า… หาก… ใครรู้… ว่า… เธอ… คือ… ผู้สืบทอด… 'เพลงแห่งกาลเวลา'… ชีวิต… ของเธอ… และ… ชีวิต… ของเธอ… จะ… ตกอยู่ใน… อันตราย… อย่าง… ยิ่งยวด…" ภาพบนผนังอุโมงค์เปลี่ยนไปอีกครั้ง เป็นภาพของแม่ของชานนท์กำลังทำพิธีบางอย่างท่ามกลางแสงจันทร์สว่างไสว เธอสวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ และมีสร้อยคอรูปดวงจันทร์ส่องประกายอยู่บนคอ ชานนท์จำสร้อยคอนั้นได้ เขาเคยเห็นมันในรูปถ่ายเก่าๆ ของแม่ "นั่นคือ… พิธี… 'ผูกพัน… สู่… กาลเวลา'…" ชายชราอธิบาย "มันคือ… พิธี… ที่… ยืนยัน… ถึง… การ… เป็น… ผู้สืบทอด… 'เพลงแห่งกาลเวลา'… และ… เป็น… การ… ซ่อน… พลัง… ของ… เพลง… ไว้… ภายใน… จิตวิญญาณ… ของ… ผู้สืบทอด… อย่าง… ปลอดภัย…" "แต่… มี… บางสิ่ง… ผิดพลาด… ไป… ใน… พิธี… นั้น…" ชายชรากล่าวต่อ "มี… บางคน… เข้ามา… ขัดขวาง… และ… พยายาม… จะ… ขโมย… พลัง… ไป… ทำให้… พิธี… ไม่สมบูรณ์… ส่งผล… ให้… พลัง… ของ… 'เพลงแห่งกาลเวลา'… กระจัดกระจาย… และ… บางส่วน… ถูก… ซ่อน… ไว้… ใน… สถานที่… ที่… ยากจะ… ค้นหา… ได้…" ชานนท์รู้สึกสับสน ภาพต่างๆ ที่ปรากฏขึ้น ราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวที่ซับซ้อนและน่าเหลือเชื่อเกินกว่าที่เขาจะทำความเข้าใจได้ เขาพยายามรวบรวมสติและตั้งคำถาม "แล้ว… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… คืออะไร… ครับ? มัน… เกี่ยวข้อง… กับ… แม่… ของผม… อย่างไร?" ชานนท์ถาม " 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… คือ… ศูนย์กลาง… ของ… พลัง… แห่ง… กาลเวลา… ทั้งหมด… " ชายชราตอบ "มันคือ… หัวใจ… ของ… โลก… ที่… เชื่อมโยง… กับ… ทุกสิ่ง… ทุกอย่าง… ที่… เคย… เกิดขึ้น… กำลัง… เกิดขึ้น… และ… จะ… เกิดขึ้น… แม่… ของเธอ… คือ… ผู้พิทักษ์… ของ… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… มา… ตั้งแต่… สมัย… โบราณ… " ภาพบนผนังอุโมงค์ปรากฏเป็นแผนที่โบราณ แสดงถึงจุดต่างๆ ที่เชื่อมโยงกันเป็นใยแมงมุม ชานนท์สังเกตเห็นสัญลักษณ์บางอย่างที่คุ้นตา มันคือสัญลักษณ์เดียวกันกับที่อยู่บนกุญแจโบราณที่เขาถืออยู่ "สัญลักษณ์… นั้น… คือ… 'กุญแจ'… สู่… การ… ค้นพบ… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… " ชายชราอธิบาย "กุญแจ… นี้… ไม่ใช่… กุญแจ… ที่… ใช้… เปิด… ประตู… แต่… เป็น… กุญแจ… ที่… จะ… เปิด… ความทรงจำ… ที่… ถูก… ปิดกั้น… ไว้… และ… นำพา… เธอ… ไปสู่… ความจริง… ที่… ถูก… ซ่อน… ไว้…" ชานนท์กำกุญแจในมือแน่น เขารู้สึกถึงน้ำหนักของมันที่เพิ่มขึ้น ไม่ใช่แค่น้ำหนักทางกายภาพ แต่เป็นน้ำหนักของความรับผิดชอบและอดีตที่รอคอยการค้นพบ "แล้ว… ทำไม… ผม… ถึง… ต้อง… มา… อยู่… ที่นี่… ด้วย… ครับ?" ชานนท์ถาม "เพราะ… เธอ… คือ… ผู้สืบทอด… โดย… ตรง… ของ… พลัง… 'เพลงแห่งกาลเวลา'… " ชายชราตอบ "และ… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… กำลัง… อ่อนแอลง… จำเป็นต้อง… มี… ผู้พิทักษ์… คนใหม่… เพื่อ… รักษา… สมดุล… ของ… โลก…" ทันใดนั้นเอง เสียงเพลงบรรเลงที่ดังมาจากไหนสักแห่ง ก็เริ่มดังขึ้นอย่างชัดเจน มันคือเพลงเดียวกับที่แม่ของชานนท์กำลังบรรเลงอยู่บนเปียโนในภาพก่อนหน้านี้ แต่คราวนี้ เสียงเพลงนั้นดังมาจากภายในตัวของชานนท์เอง ราวกับว่ามันกำลังปลุกพลังที่หลับใหลมานานให้ตื่นขึ้น "นั่น… เสียง… เพลง… ของผม… " ชานนท์อุทานด้วยความตกใจ "ใช่… ชานนท์… มันคือ… 'เพลงแห่งกาลเวลา'… ที่… กำลัง… ตอบสนอง… ต่อ… การ… ค้นพบ… ความจริง… ของเธอ… " ชายชรากล่าว "มันคือ… สัญญาณ… ว่า… เธอ… พร้อมแล้ว… ที่จะ… รับรู้… ถึง… พลัง… ที่… อยู่… ใน… ตัวเธอ… " ภาพบนผนังอุโมงค์ค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยแสงสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามา ชานนท์และกวินทร์ต้องยกมือขึ้นบังตา รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในร่างกาย "ตอนนี้… พวกเธอ… ต้อง… ออกไป… จาก… ที่นี่… " ชายชรากล่าว "และ… จง… ใช้… ความรู้… ที่… ได้รับ… ใน… อุโมงค์… นี้… เพื่อ… หา… 'แก่นแท้แห่งกาลเวลา'… และ… ปกป้อง… มัน… จาก… อันตราย…" เมื่อแสงสว่างจางลง ชานนท์และกวินทร์พบว่าตัวเองกลับมายืนอยู่หน้าแท่นหินในห้องใต้ดินอีกครั้ง ประตูที่นำไปสู่ "อุโมงค์แห่งความทรงจำ" ได้ปิดลงแล้ว เหลือเพียงความเงียบสงัดและกลิ่นอายของอดีตที่ยังคงอบอวลอยู่