"คุณหญิงครับ... จากคำอธิบายของท่านศาสตราจารย์... คุณพอจะนึกออกไหมครับว่า 'คำมั่นสัญญา' ที่คุณอัคนีและคุณบดินทร์อาจจะเคยทำร่วมกันนั้น เกี่ยวข้องกับอะไร" ชาคริตเอ่ยถามขณะมองใบหน้าของคุณหญิงสุภาภรณ์ที่กำลังขบคิดอย่างหนัก คุณหญิงสุภาภรณ์ถอนหายใจเบาๆ "เรื่องนี้มันนานมากแล้วค่ะสารวัตร... ฉันเองก็จำรายละเอียดได้ไม่หมด... แต่ฉันพอจะนึกออกว่า... ก่อนที่โรงงานจะสร้างขึ้น... คุณอัคนีเคยมีความคิดที่จะขยายกิจการ... และต้องการเงินทุนจำนวนมาก... ท่านได้ไปพูดคุยกับนักลงทุนหลายคน... และหนึ่งในนั้น... ที่ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดเป็นพิเศษ... ก็คือคุณบดินทร์ค่ะ" "นักลงทุน? แสดงว่า 'เหรียญทองคำแห่งคำมั่นสัญญา' อาจจะหมายถึงข้อตกลงทางธุรกิจ หรือการลงทุนร่วมกันใช่ไหมครับ" ชาคริตสันนิษฐาน "แล้วทำไมถึงต้องซ่อนเรื่องนี้ไว้เป็นความลับขนาดนั้น" "ฉันก็ไม่ทราบแน่ชัดค่ะ..." คุณหญิงสุภาภรณ์ตอบ "แต่ฉันจำได้ว่า... หลังจากที่โรงงานเริ่มก่อสร้าง... ก็มีข่าวลือแปลกๆ ออกมา... บางคนบอกว่า... การลงทุนครั้งนี้มันมีความเสี่ยงสูงกว่าที่คิด... และมีคนเคยพูดถึง 'หินศักดิ์สิทธิ์' ที่คุณอัคนีได้รับมา... ซึ่งเชื่อกันว่าจะนำพาความเจริญรุ่งเรืองมาให้... แต่ก็มีคำเตือนว่า... หากไม่รักษาให้ดี... อาจจะนำมาซึ่งความหายนะก็ได้" ชาคริตหันไปมอง 'หินแห่งกาลเวลา' ที่วางอยู่บนโต๊ะ "สัญลักษณ์ที่อยู่บนแผ่นจารึก... และที่อยู่บน 'หินแห่งกาลเวลา' มันอาจจะเป็นสัญลักษณ์ที่ใช้ในการทำข้อตกลงนี้ก็ได้นะครับ... เพื่อเป็นหลักประกัน หรือเพื่อแสดงถึงความเป็นเจ้าของร่วมกัน" "เป็นไปได้ค่ะ..." คุณหญิงสุภาภรณ์พยักหน้า "แต่ทำไมต้องให้ 'บด' ด้วยล่ะคะ... มันดูรุนแรงเกินไป" ศาสตราจารย์วิชัยก้มลงมองแผ่นจารึกทองแดงอีกครั้ง "ในอักษรโบราณบางยุคสมัย... คำว่า 'บด' ไม่ได้มีความหมายถึงการทำลายล้างเพียงอย่างเดียวครับ... บางครั้งอาจหมายถึงการ 'ผนึก' หรือ 'เก็บรักษา' ในรูปแบบที่ยากจะเข้าถึง... หรือยากจะถูกค้นพบ... โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกี่ยวข้องกับสิ่งที่มีพลังอำนาจ หรือมีความสำคัญมาก" "ผนึก... หรือเก็บรักษา..." ชาคริตทวนคำ "ถ้าเช่นนั้น... 'ห้องนิรภัยใต้ดิน' ที่คุณบดินทร์กล่าวถึงในแผนผัง... อาจจะไม่ใช่ห้องนิรภัยที่ใช้เก็บเงิน หรือทรัพย์สิน... แต่อาจจะเป็นห้องที่ใช้เก็บ 'เหรียญทองคำแห่งคำมั่นสัญญา' หรือสิ่งที่เกี่ยวข้องกับมัน... และคำสั่ง 'ให้บด' อาจหมายถึงให้เก็บรักษามันไว้อย่างดีที่สุด... ในสถานที่ที่ไม่มีใครสามารถเข้าถึงได้" "แต่โรงงานก็ถูกไฟไหม้ไปแล้วนี่คะ..." คุณหญิงสุภาภรณ์กล่าวเสียงแผ่วเบา "แล้วห้องนิรภัยใต้ดินจะเหลืออะไรอยู่" "นั่นคือประเด็นที่น่าสงสัยที่สุดครับ" ชาคริตกล่าว "หาก 'เหรียญทองคำแห่งคำมั่นสัญญา' คือสิ่งสำคัญ... และคุณบดินทร์รู้ดีว่าโรงงานจะถูกทำลาย... ทำไมเขาถึงไม่ย้ายมันออกมา... หรือบันทึกตำแหน่งที่ชัดเจนกว่านี้... หรืออย่างน้อยที่สุด... ก็น่าจะพยายามหาทางเก็บรักษาหลักฐานบางอย่างไว้" "บางที... เขาอาจจะคิดว่า... การบันทึกในบันทึกเก่าของคุณอัคนี... และการเก็บ 'หินแห่งกาลเวลา' พร้อมแผ่นจารึกไว้ที่นี่... ก็เพียงพอแล้ว" คุณหญิงสุภาภรณ์เสนอแนะ "แต่ใครล่ะครับที่จะรู้ว่า 'หินแห่งกาลเวลา' และแผ่นจารึกนี้... มีความสำคัญมากแค่ไหน... หรือจะเชื่อมโยงกับ 'เหรียญทองคำแห่งคำมั่นสัญญา' ได้อย่างไร" ชาคริตถาม "หากไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม... ใครๆ ก็อาจจะมองว่าเป็นแค่วัตถุโบราณธรรมดา" "หรือว่า... มีใครบางคน... ที่รู้ความลับนี้... และเป็นคนที่รู้ว่าโรงงานจะถูกไฟไหม้... และเป็นคนที่ลงมือเผาโรงงานเอง..." สิบเอกสมชายเอ่ยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ทุกคนหันไปมองสิบเอกสมชายด้วยความตกใจ "คุณสมชาย..." คุณหญิงสุภาภรณ์อุทาน "คุณพูดอะไรน่ะ" "ผม... ผมแค่คิดไปเรื่อยครับคุณหญิง" สิบเอกสมชายรีบแก้ตัว "แต่เรื่องนี้มันดูแปลกจริงๆ ครับ... ทำไมต้องมีปริศนาซับซ้อนขนาดนี้... ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนต้องการปกปิดอะไรบางอย่าง" ชาคริตพยักหน้าเห็นด้วยกับสิบเอกสมชาย "ผมก็คิดเช่นนั้นครับ... คำสั่ง 'ให้บด' อาจจะไม่ได้หมายถึงการเก็บรักษา... แต่อาจจะหมายถึงการ 'กำจัด' บางสิ่งบางอย่าง... หรือใครบางคน... ที่อาจจะเป็นอันตรายต่อ 'เหรียญทองคำแห่งคำมั่นสัญญา' หรือต่อผู้ที่เกี่ยวข้องกับการทำข้อตกลงนี้" "คุณอัคนี... ท่านเคยมีเรื่องขัดแย้งกับใครในช่วงที่กำลังก่อตั้งโรงงานบ้างไหมคะ" คุณหญิงสุภาภรณ์ถามชาคริตด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เท่าที่ผมตรวจสอบประวัติ... คุณอัคนีเป็นที่รักของทุกคนครับ... แต่ก็มีประเด็นเรื่องการขัดแย้งทางธุรกิจกับคู่แข่งบางราย... ที่ไม่พอใจที่โรงงานของคุณอัคนีเติบโตอย่างรวดเร็ว" ชาคริตตอบ "และมีชื่อหนึ่งที่ปรากฏขึ้นมาบ่อยครั้ง... คือคุณประเสริฐ... อดีตหุ้นส่วนธุรกิจของคุณอัคนี... ที่ถอนตัวไปอย่างกะทันหันก่อนที่โรงงานจะก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์" "คุณประเสริฐ?" คุณหญิงสุภาภรณ์ทวนชื่อ "ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลยค่ะ... ท่านอัคนีไม่เคยเล่าให้ฟัง" "คุณประเสริฐเป็นคนที่ค่อนข้างเก็บตัวครับ... และหลังจากที่ถอนตัวไป... ก็แทบจะไม่มีใครได้ยินข่าวคราวของเขาอีกเลย... จนกระทั่ง... มีการพบหลักฐานบางอย่างที่บ่งชี้ว่า... เขาอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเผาโรงงานในครั้งนั้น" ชาคริตกล่าว "แต่หลักฐานนั้นก็ยังไม่ชัดเจนพอที่จะเอาผิดเขาได้" "ถ้าคุณประเสริฐรู้เรื่อง 'เหรียญทองคำแห่งคำมั่นสัญญา'... และเขาเป็นคนเผาโรงงาน... ก็เป็นไปได้ว่า... เขาอาจจะต้องการทำลายหลักฐานบางอย่าง... หรืออาจจะต้องการแย่งชิง 'เหรียญทองคำ' นั้นไป" คุณหญิงสุภาภรณ์วิเคราะห์ "หรือบางที... คำสั่ง 'ให้บด' อาจจะหมายถึง... ให้บดทำลาย 'เหรียญทองคำแห่งคำมั่นสัญญา' เพื่อไม่ให้ใครก็ตาม... รวมถึงคุณประเสริฐ... ได้ครอบครองมันไป" ศาสตราจารย์วิชัยเสนอแนะ "มันอาจจะเป็นการทำลายหลักฐาน... ที่ทำลายทั้งสองฝ่าย... เพื่อป้องกันไม่ให้ความลับถูกเปิดเผย... หรือเพื่อยุติข้อพิพาทที่อาจจะเกิดขึ้น" "การทำลายตัวเอง... เพื่อไม่ให้ใครได้ไป" ชาคริตพึมพำ "นั่นเป็นไปได้... แต่มันก็โหดร้ายเกินไป... แล้วถ้า 'เหรียญทองคำแห่งคำมั่นสัญญา' ไม่ใช่แค่สิ่งของ... แต่เป็นความลับ... ที่ถ้าถูกเปิดเผย... จะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อใครบางคน..." "คุณหมายถึง..." คุณหญิงสุภาภรณ์ถามด้วยความสงสัย "ผมยังไม่แน่ใจครับ" ชาคริตตอบ "แต่ผมกำลังสงสัยว่า... 'เหรียญทองคำแห่งคำมั่นสัญญา' อาจจะไม่ใช่ทรัพย์สิน... แต่อาจจะเป็น... ความลับ... ที่เกี่ยวข้องกับสายเลือด... หรือการสืบทอด... หรือแม้กระทั่ง... ความผิด... ที่คุณอัคนีและคุณบดินทร์พยายามปกปิดมาตลอด"