บรรยากาศภายในห้องทำงานของคุณอัคนียามค่ำคืนเงียบสงัดลงไปอีก มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่สาดส่องลงมาบนเอกสาร กองแผนที่ และสมุดบันทึกโบราณที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ ชาคริต ศาสตราจารย์วิชัย และคุณหญิงสุภาภรณ์ ต่างหมกมุ่นอยู่กับการถอดรหัสความลับที่ซ่อนอยู่ในข้อมูลทั้งหมด "ผมคิดว่า... เราเข้าใจผิดเกี่ยวกับ 'สวนโบราณ' มาตลอด" ชาคริตกล่าวพลางกวาดสายตามองแผนที่โบราณที่ดูเหมือนจะซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นแผนที่ธรรมดา "มันไม่ใช่แค่สวนสวยงาม... แต่มันคือ 'เข็มทิศ' หรือ 'ตัวชี้' ที่ซ่อนเอาไว้" "เข็มทิศ?" คุณหญิงสุภาภรณ์เลิกคิ้ว "หมายความว่าอย่างไรคะ" "สังเกตสิครับคุณหญิง" ชาคริตชี้ไปยังสัญลักษณ์บนแผนที่ "กลุ่มดาวนายพราน... และทิศทางที่มันชี้... ตามบันทึกของคุณอัคนี... 'เมื่อดวงดาวนายพรานชี้ตรงไปยังใจกลาง'... ซึ่ง 'ใจกลาง' นี้... ผมเชื่อว่ามันหมายถึง 'สวนโบราณ' ของเรา" ศาสตราจารย์วิชัยหยิบรูปถ่ายของสวนโบราณที่เขาถ่ายไว้เมื่อครั้งแรกที่มาถึง มาเทียบกับแผนที่ "ถูกต้องครับ... หากเรามองจากมุมมองสมมติ... โดยให้รูปปั้นนักปราชญ์เป็นจุดศูนย์กลาง... และทิศทางที่ดวงดาวนายพรานชี้... จะตกกระทบไปยัง... ตรงกลางของบ่อน้ำพุเก่าที่อยู่กลางสวนพอดี" "บ่อน้ำพุเก่า..." คุณหญิงสุภาภรณ์นึกขึ้นได้ "ฉันแทบไม่เคยสนใจมันเลยค่ะ... มันแห้งผากมานานแล้ว... ท่านอัคนีเคยบอกว่า... มันเป็นส่วนหนึ่งของการตกแต่งสวนในยุคแรกๆ" "แต่มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญครับคุณหญิง" ชาคริตยืนกราน "คุณอัคนีซ่อน 'เหรียญทองคำแห่งคำมั่นสัญญา' ไว้ที่นั่น... หรืออย่างน้อยก็ซ่อนเบาะแสสุดท้ายที่จะนำเราไปสู่ที่ซ่อนของมัน" "แต่เราจะหาได้อย่างไรว่ามันซ่อนอยู่ที่ไหน... ในเมื่อมันเป็นแค่บ่อน้ำพุแห้งๆ" ศาสตราจารย์วิชัยถาม ชาคริตยิ้มบางๆ "คุณอัคนีชอบปริศนา... และผมเชื่อว่า... เขาไม่ได้ซ่อนมันไว้แบบง่ายๆ... ลองดูนี่สิครับ" เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่มีปกหนังสีแดงขึ้นมา "นี่คือบันทึกที่ผมพบซ่อนอยู่ในหีบ... มันมีข้อความที่ดูเหมือนจะเป็นบทกวีสั้นๆ" เขาอ่านบทกวีนั้นให้ฟัง " ' ณ ที่ซึ่งสายน้ำเคยหลั่งไหล... หินแห่งกาลเวลาหลับใหล... สัมผัสจากผู้พิทักษ์... จะนำพาไปสู่ความจริงที่ประจักษ์ ' " "หินแห่งกาลเวลา..." ศาสตราจารย์วิชัยทวนคำ "นี่มันเชื่อมโยงกับความเชื่อของคุณอัคนีจริงๆ... และ 'ผู้พิทักษ์'... หมายถึงใคร?" "ผมคิดว่า... 'ผู้พิทักษ์' อาจจะหมายถึง... 'รูปปั้นนักปราชญ์' ที่อยู่ใกล้ๆ บ่อน้ำพุครับ" ชาคริตกล่าว "และ 'สัมผัสจากผู้พิทักษ์'... อาจจะหมายถึง... การใช้สัญลักษณ์บางอย่างที่อยู่บนรูปปั้น... หรืออาจจะเป็นการกดสัญลักษณ์ตามลำดับที่ถูกต้อง" "แต่เราลองกดสัญลักษณ์บนรูปปั้นไปแล้ว... มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น" คุณหญิงสุภาภรณ์แย้ง "นั่นอาจเป็นเพราะเรายังขาด 'กุญแจ' ครับ" ชาคริตหยิบแผ่นจารึกทองแดงที่สลักสัญลักษณ์ต่างๆ ออกมา "จำได้ไหมครับ... สัญลักษณ์บางตัวบนรูปปั้น... มีรอยขีดข่วนเหมือนมีการสัมผัสบ่อยครั้ง... และสัญลักษณ์เหล่านั้น... ตรงกับบางส่วนของสัญลักษณ์บนแผ่นจารึกทองแดงนี้" "ถ้าอย่างนั้น... เราต้องกลับไปที่สวนอีกครั้ง" ศาสตราจารย์วิชัยตัดสินใจ "ในเวลากลางวัน... เพื่อที่เราจะได้เห็นสัญลักษณ์ต่างๆ ได้ชัดเจน" เช้าวันต่อมา... แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมายังสวนโบราณ บรรยากาศยามเช้าสดชื่นและเต็มไปด้วยความหวัง พวกเขาเดินตรงไปยังบ่อน้ำพุเก่ากลางสวน ชาคริตใช้ไฟฉายสำรวจก้นบ่อที่แห้งผากอย่างละเอียด "ผมเห็นบางอย่างครับ!" ชาคริตอุทาน "ตรงกลางบ่อน้ำพุ... มีแผ่นหินที่ดูเหมือนจะถูกวางไว้... และมีสัญลักษณ์โบราณสลักอยู่บนนั้น" พวกเขาค่อยๆ ช่วยกันยกแผ่นหินนั้นขึ้น เผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ ที่อยู่ใต้แผ่นหินนั้น ภายในช่องว่างนั้น... มีวัตถุขนาดเล็กที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดง "นี่มัน...!" คุณหญิงสุภาภรณ์อ้าปากค้าง ชาคริตค่อยๆ แกะห่อผ้านั้นออก เผยให้เห็น... เหรียญทองคำโบราณขนาดเล็ก เหรียญนั้นมีลวดลายสลักที่ซับซ้อน และส่องประกายเรืองรองเมื่อต้องแสงไฟ มันคือ 'เหรียญทองคำแห่งคำมั่นสัญญา' ที่พวกเขาตามหามาตลอด "เราเจอแล้ว..." ศาสตราจารย์วิชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปีติ "เราเจอเหรียญทองคำแล้วจริงๆ" แต่ทันใดนั้น... เสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านหลังของสวน "ใครอยู่ตรงนั้น!" ชาคริตตะโกนขึ้น พร้อมกับหันไปมอง เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นมาจากหลังพุ่มไม้ มันคือชายร่างสูง สวมชุดสีดำสนิท และใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากาก "ในที่สุด... ข้าก็หากุญแจเจอจนได้" ชายคนนั้นกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเย็นชา "คุณเป็นใคร!" ชาคริตถามอย่างระแวดระวัง "ข้าคือผู้ที่จะครอบครองพลังที่แท้จริง... พลังที่ท่านอัคนีพยายามจะปกป้อง... แต่ต่อจากนี้ไป... มันจะเป็นของข้า!" ชายคนนั้นกล่าว ดวงตาภายใต้หน้ากากเป็นประกายด้วยความโลภ "คุณไม่มีสิทธิ์!" คุณหญิงสุภาภรณ์กล่าวอย่างไม่เกรงกลัว "เหรียญนี้... เป็นของที่ท่านอัคนีเก็บรักษาไว้" "ท่านอัคนีตายไปแล้ว... ความตั้งใจของเขา... จบลงไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้าย" ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ "และตอนนี้... ถึงตาของข้าที่จะสานต่อ... ในแบบของข้าเอง" ชายคนนั้นค่อยๆ ยื่นมือออกมา ราวกับจะคว้าเหรียญทองคำไปจากมือของชาคริต "อย่าคิดว่าจะทำสำเร็จ!" ชาคริตตั้งท่าพร้อมจะปกป้องเหรียญ "คุณไม่มีทางได้มันไปง่ายๆ" การเผชิญหน้าอันตึงเครียดเกิดขึ้นกลางสวนโบราณ ความจริงที่ค้นพบมาตลอดหลายวัน กำลังจะถูกทดสอบด้วยอำนาจมืดที่ปรากฏตัวขึ้น