เสียงสวดมนต์อันศักดิ์สิทธิ์ดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณสวนดอกไม้ต้องห้าม อรวรรณยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นพิธี สัมผัสได้ถึงพลังงานอันลึกลับที่กำลังแผ่ซ่านไปในอากาศ เธอหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ และตั้งจิตอธิษฐานขอให้ดวงวิญญาณทุกดวงที่ถูกจองจำด้วยความทุกข์ทรมาน ได้รับการปลดปล่อย อาจารย์พงษ์สวัสดิ์ยืนอยู่ข้างๆ เธอ ในมือถือพานดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของท่านฉายแววแห่งความสงบและเมตตา อาจารย์สายสุดาทำหน้าที่เป็นผู้นำพิธีการ โดยกล่าวถึงประวัติความเป็นมาของโศกนาฏกรรมในวังโบราณแห่งนี้ด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจและเห็นอกเห็นใจ "วันนี้… เรา… มา… รวมตัว… กัน… ณ… สถานที่… แห่งนี้… เพื่อ… รำลึก… ถึง… ดวง… วิญญาณ… ที่… ต้อง… ทน… ทุกข์… ทรมาน… จาก… การ… กระทำ… อัน… ผิด… พลาด… ของ… มนุษย์… ใน… อดีต…" เสียงของอาจารย์สายสุดาอบอุ่นแต่หนักแน่น "เรา… มา… ณ… ที่นี้… เพื่อ… ขอ… ขมา… ต่อ… ดวง… วิญญาณ… ของ… ทารก… น้อย… ที่… ไม่… ได้… รับ… โอกาส… แม้แต่… จะ… ลืมตา… ดู… โลก… เรา… มา… เพื่อ… ขอ… ขมา… ต่อ… ดวง… วิญญาณ… ของ… หญิง… รับใช้… มาลี… ผู้… ซื่อสัตย์… แต่… ต้อง… กลาย… เป็น… เหยื่อ… ของ… ความ… โหดร้าย… และ… เรา… มา… เพื่อ… ขอ… ขมา… ต่อ… ดวง… วิญญาณ… ของ… คุณหญิง… ปทุมมา… ผู้… ซึ่ง… ต้อง… แบก… รับ… ความ… เจ็บปวด… และ… ความ… ผิด… ไว้… เพียง… ลำพัง…" เมื่อกล่าวจบ อาจารย์สายสุดาก็ผายมือไปยังพานดอกไม้ในมือของอาจารย์พงษ์สวัสดิ์ "ขอ… เชิญ… ท่าน… อาจารย์… พงษ์สวัสดิ์… ได้… นำ… เครื่อง… สักการะ… บูชา… และ… ขอ… ขมา… แด่… ดวง… วิญญาณ… ทุก… ดวง… ค่ะ…" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์เดินไปวางพานดอกไม้ลงบนพื้นดิน บริเวณที่เคยเป็นที่ฝังร่างของทารกน้อยอย่างนุ่มนวล ท่านคุกเข่าลง ก้มศีรษะลงต่ำ และเริ่มสวดมนต์บทขอขมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ข้าพเจ้า… ใน… นาม… ของ… มนุษยชาติ… ขอ… อภัย… ใน… ความ… ผิด… พลาด… ทั้งปวง… ที่… ได้… กระทำ… ต่อ… ท่าน… ทั้งหลาย… ขอ… ให้… ดวง… วิญญาณ… ของ… ท่าน… ได้… รับ… การ… ปลดปล่อย… จาก… ความ… ทุกข์… ทรมาน… ทั้งปวง… และ… ขอ… ให้… ท่าน… ได้… ไป… สู่… สุคติ… ใน… ภพ… ภูมิ… ที่… ดี… งาม…" ขณะที่อาจารย์พงษ์สวัสดิ์กำลังสวดมนต์อยู่นั้น อรวรรณก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในบรรยากาศ ความเย็นยะเยือกที่เคยปกคลุมบริเวณนี้ เริ่มเจือจางลง คล้ายกับว่ามีแสงสว่างบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น ทันใดนั้นเอง ร่างโปร่งแสงของหญิงสาวนางหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย เธอคือมาลี หญิงรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นขโมย "ข้าพเจ้า… มาลี… ขอ… อภัย… ต่อ… ดวง… วิญญาณ… ของ… ทารก… น้อย… ที่… ข้าพเจ้า… ไม่… สามารถ… ปกป้อง… เจ้า… ได้…" มาลีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "และ… ข้าพเจ้า… ก็… ขอ… อภัย… ต่อ… ท่าน… อัครมหาดเล็ก… ผู้… ซึ่ง… ทำให้… ข้าพเจ้า… ต้อง… พบ… จุดจบ… ที่… เลวร้าย… เช่นนี้…" เมื่อมาลีกล่าวจบ ร่างโปร่งแสงของทารกน้อยก็ปรากฏขึ้นในอ้อมแขนของเธอ แสงสว่างสีทองอ่อนๆ ส่องออกมาจากร่างของทารกน้อย ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูอบอุ่นและสงบสุข จากนั้น ร่างโปร่งแสงของหญิงสูงศักดิ์ในชุดไทยโบราณก็ปรากฏขึ้น ใบหน้าของเธอเปื้อนไปด้วยน้ำตา แต่แววตาฉายแววแห่งความสงบ เธอคือคุณหญิงปทุมมา "ข้าพเจ้า… ปทุมมา… ขอ… อภัย… ต่อ… ดวง… วิญญาณ… ของ… ทารก… น้อย… ผู้… เป็น… เลือด… เนื้อ… เชื้อ… ไข… ของ… ข้าพเจ้า… ที่… ข้าพเจ้า… ไม่… สามารถ… ปกป้อง… เจ้า… ได้… จาก… ความ… เลวร้าย… ของ… พ่อ… เจ้า…" คุณหญิงปทุมมากล่าว น้ำตาไหลอาบแก้ม "และ… ข้าพเจ้า… ก็… ขอ… อภัย… ต่อ… มาลี… ผู้… ซื่อสัตย์… ที่… ต้อง… มา… รับ… ชะตากรรม… อัน… โหดร้าย… เพราะ… ความ… ผิด… ของ… ข้าพเจ้า… ที่… ไม่… กล้า… ที่จะ… เปิดโปง… ความจริง…" ทันใดนั้นเอง กลุ่มควันสีดำที่เคยล่องลอยอยู่รอบๆ บริเวณสวนดอกไม้ ก็เริ่มสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าถูกชะล้างออกไปด้วยพลังแห่งการให้อภัย ร่างโปร่งแสงของมาลีและทารกน้อย ก็ค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศ พร้อมกับทิ้งไว้เพียงความรู้สึกสงบและเบาสบาย อรวรรณมองตามภาพนั้นด้วยน้ำตาที่ไหลริน ความรู้สึกผิดบาปและความทุกข์ทรมานที่เคยปกคลุมวังโบราณแห่งนี้มานาน กำลังจะจางหายไป คุณหญิงปทุมมา หันมายิ้มให้อรวรรณ ใบหน้าของท่านดูผ่องใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ขอบคุณ… เจ้า… หนู… ที่… ช่วย… ปลดปล่อย… ข้าพเจ้า… ให้… พ้น… จาก… ห้วง… แห่ง… ความ… ทุกข์… " แล้วร่างของคุณหญิงปทุมมา ก็ค่อยๆ เลือนหายไปเช่นกัน ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า แต่เต็มไปด้วยความหวัง พิธีกรรมดำเนินต่อไปจนเสร็จสิ้น ทุกคนในงานต่างรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน อากาศรอบตัวดูเบาบางลง ความรู้สึกกดดันและความหวาดกลัวหายไป เหลือเพียงความสงบและความผ่อนคลาย อรวรรณมองไปรอบๆ เธอเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของผู้คน รอยยิ้มแห่งการเยียวยาและการให้อภัย "เรา… ทำ… สำเร็จ… แล้ว… ค่ะ…" อรวรรณกล่าวกับอาจารย์ทั้งสองท่าน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความโล่งอก "ใช่… อรวรรณ…" อาจารย์พงษ์สวัสดิ์ยิ้ม "เธอ… คือ… ผู้… ที่… นำพา… การ… เยียวยา… มา… สู่… สถานที่… แห่งนี้… อย่าง… แท้จริง…" "และ… นี่… คือ… จุด… เริ่มต้น… ของ… การ… สร้าง… วัง… แห่งนี้… ขึ้นมา… ใหม่… อีก… ครั้ง…" อาจารย์สายสุดากล่าวเสริม "ด้วย… จิตวิญญาณ… แห่ง… การ… ให้อภัย… และ… ความ… เข้าใจ…" แสงแดดสุดท้ายของวัน สาดส่องลงมายังวังโบราณแห่งนี้ เผยให้เห็นถึงความงดงามที่ซ่อนเร้นภายใต้เงามืดของอดีต อรวรรณรู้ดีว่า แม้เรื่องราวในวังแห่งนี้จะจบลง แต่ความทรงจำและความบทเรียนที่ได้รับ จะยังคงอยู่กับเธอตลอดไป