หลังจากได้คำแนะนำจากคุณยายสาย คิม คุณลุงบุญ และแม่คิม ก็กลับมายังกระท่อมร้างอีกครั้ง บรรยากาศรอบๆ ดูเหมือนจะสงบลง แต่ความรู้สึกไม่ปลอดภัยยังคงคุกคามอยู่ “เราจะเริ่มหาจากตรงไหนดีครับพ่อ” คิมถาม “คุณยายสายบอกว่า…บุญมีอาจจะทิ้งสมบัติบางอย่างไว้…แล้วคนที่เราต้องหา…คือคนที่เห็นเหตุการณ์…และถูกทำให้ลืมเลือน” คุณลุงบุญทบทวน “แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าใครคือคนๆ นั้น” แม่คิมกังวล “บางที…เราอาจจะต้องลองสำรวจรอบๆ บริเวณนี้ให้ละเอียดอีกครั้ง” คุณลุงบุญเสนอ “เผื่อจะเจอเบาะแสอะไรบางอย่าง” ทั้งสามคนเริ่มออกสำรวจบริเวณรอบๆ กระท่อมร้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งบริเวณใกล้กับต้นมะม่วงใหญ่ที่คิมเห็นเงาดำๆ เมื่อคืนก่อน คิมเดินสำรวจไปเรื่อยๆ สายตาของเขากวาดมองไปทั่วทุกซอกทุกมุม เขาสังเกตเห็นก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโคนต้นมะม่วงนัก บนก้อนหินมีรอยบุบเล็กๆ อยู่หลายรอย ราวกับว่าเคยมีอะไรบางอย่างถูกกระแทกลงบนนั้น “พ่อครับ…ดูนี่สิครับ” คิมร้องเรียก คุณลุงบุญและแม่คิมเดินเข้ามาดู “รอยอะไรน่ะ” แม่คิมถาม “ผมไม่แน่ใจครับ…แต่ดูเหมือนว่า…เคยมีอะไรบางอย่าง…ตกใส่ตรงนี้” คิมตอบ คุณลุงบุญก้มลงสำรวจรอยเหล่านั้นอย่างละเอียด “รอยพวกนี้…ดูเหมือนจะเกิดจากของแข็ง…แล้วก็…เหมือนมีอะไรบางอย่าง…ถูกกระแทกซ้ำๆ” ขณะที่กำลังสำรวจอยู่ จู่ๆ คิมก็สังเกตเห็นบางอย่างที่โผล่ออกมาจากใต้ก้อนหิน มันเป็นปลายของซองกระดาษเก่าๆ ที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน “นั่นไงครับ!” คิมอุทาน “มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ตรงนี้!” ทั้งสามคนช่วยกันเข็นก้อนหินออกไป เผยให้เห็นช่องเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน ภายในช่องนั้นมีห่อกระดาษสีน้ำตาลเก่าแก่ซ่อนอยู่ คิมค่อยๆ หยิบห่อนั้นออกมาอย่างระมัดระวัง กระดาษเปื่อยยุ่ยตามกาลเวลา แต่ก็ยังพออ่านข้อความที่เขียนอยู่ด้านหน้าได้ “ถึง…ผู้ที่พบ…หากข้า…ไม่อยู่…โปรด…ดูแล…นางสร้อย…ด้วย…” “นี่มัน…จดหมายของบุญมี!” คุณลุงบุญอุทานด้วยความตื่นเต้น คิมค่อยๆ แกะห่อกระดาษออกอย่างช้าๆ ภายในบรรจุจดหมายหลายฉบับที่เขียนด้วยลายมือของบุญมี และมีสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ อีกสองสามชิ้น “จดหมายรัก…” แม่คิมพึมพำ เมื่ออ่านเนื้อหาบางส่วน “เขาเขียนถึงนางสร้อย…บอกรักเธอ…แล้วก็…เรื่องที่เขาจะไปขอ…พ่อแม่ของนางสร้อย…แต่งงาน” “แล้ว…นี่คืออะไรครับ” คิมหยิบสิ่งของชิ้นเล็กๆ ที่อยู่ในห่อออกมา มันเป็นจี้รูปหัวใจขนาดเล็ก ทำจากทองเหลืองเก่าๆ สลักชื่อย่อ “บ.ม.” และ “น.ส.” “นี่คือ…จี้ที่บุญมีตั้งใจจะมอบให้นางสร้อย…ในวันแต่งงาน” คุณยายสายที่เดินทางมาถึงพอดีกล่าวขึ้น “คุณยาย…มาได้ยังไงครับ” แม่คิมถาม “ฉันเห็นพวกเจ้าหายไปนาน…ก็เป็นห่วง” คุณยายสายตอบ “แล้วฉันก็นึกขึ้นได้…ว่าบุญมีเคยบอกกับแม่ของฉัน…ว่าเขาจะฝากของสำคัญไว้กับใครบางคน…เผื่อว่า…เขาจะไปขอแต่งงานไม่สำเร็จ” “ใครคือคนๆ นั้นครับคุณยาย” คุณลุงบุญถาม “คนๆ นั้น…ก็คือ…ปู่ของฉันเอง” คุณยายสายกล่าว “ปู่ของฉัน…เป็นเพื่อนสนิทของบุญมี…และเขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด…ที่เกิดขึ้นในคืนนั้น” “แสดงว่า…ปู่ของคุณยาย…คือคนที่เห็นเหตุการณ์…และรู้ความจริง!” คิมอุทาน “ใช่” คุณยายสายพยักหน้า “แต่หลังจากเหตุการณ์นั้น…พ่อแม่ของนางสร้อย…ได้เข้ามาข่มขู่…และบังคับให้ปู่ของฉัน…เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ…และทำเหมือนกับว่า…เขาไม่เคยเห็นอะไรเลย” “พวกเขา…อาจจะกลัวว่า…ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย…ความผิดของพวกเขา…ก็จะถูกเปิดโปง” คุณลุงบุญเข้าใจ “แล้ว…ทำไมปู่ของคุณยาย…ถึงไม่พูดเรื่องนี้เลยครับ” แม่คิมถาม “ปู่ของฉัน…เป็นคนใจดี…แต่ก็ขี้ขลาด…เขาไม่อยากมีปัญหา…และกลัวอำนาจของพ่อแม่นางสร้อย” คุณยายสายอธิบาย “เขาจึงเลือกที่จะเก็บความลับนี้ไว้…และแกล้งทำเป็นลืมเลือนมันไป…จนกระทั่งเขาเสียชีวิตไป…ความทรงจำนั้นก็ถูกฝังกลบไปพร้อมกับเขา” “แต่…เขาก็ยังเก็บจดหมายและจี้พวกนี้ไว้…ในที่ที่ปลอดภัย” คุณยายสายกล่าว “เผื่อว่า…สักวันหนึ่ง…ความจริงจะถูกเปิดเผย” “แล้ว…ผีตนนั้น…ที่ตามหลอกหลอนคิม…มันรู้ได้อย่างไรว่า…คิมเจอจดหมายพวกนี้ครับ” คิมถาม “บางที…มันอาจจะรู้สึกได้…ถึงพลังงานบางอย่าง…ที่กำลังจะเปิดเผยความจริง” คุณยายสายคาดเดา “หรือ…มันอาจจะกำลังรอคอย…ใครบางคน…ที่จะช่วยปลดปล่อยมัน…จากความทุกข์ทรมาน” “แต่…ทำไมมันถึงอาฆาตคิม…ขนาดนั้นครับ” คิมยังคงสงสัย “บางที…มันอาจจะไม่ใช่อาฆาตโดยตรง…แต่มันกำลังเตือนแก…ว่าแกกำลังจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับ…เรื่องราวที่อันตราย” คุณยายสายอธิบาย “มันกำลังบอกว่า…เรื่องนี้…มันเป็นต้นเหตุของความสูญเสีย…และความทุกข์ทรมาน…ของมัน” “แล้ว…เราจะทำอย่างไรต่อไปครับ” คุณลุงบุญถาม “เราต้อง…ทำพิธี…เพื่อปลดปล่อยวิญญาณของนางสร้อย…และบุญมี” คุณยายสายกล่าว “เราต้อง…บอกความจริง…ให้ชาวบ้านได้รับรู้…เพื่อที่…ความอยุติธรรม…จะได้ไม่เกิดขึ้นอีก” คิมมองไปที่จี้รูปหัวใจในมือ เขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมา มันเป็นพลังงานที่เต็มไปด้วยความรัก ความเสียใจ และความปรารถนาที่จะได้รับการให้อภัย เขาตัดสินใจแล้วว่า…เขาจะต้องช่วย…นางสร้อย…และบุญมี…ให้หลุดพ้นจากวังวนแห่งความแค้นนี้ไปให้ได้