"ต้นกล้า…" ปลายฝนหยุดเดินกะทันหัน "ฉัน… ฉันรู้สึกแปลกๆ" ต้นกล้ารู้สึกถึงน้ำเสียงที่สั่นเครือของปลายฝน เขาหันกลับไปมองใบหน้าซีดเผือดของเธอ "เป็นอะไรไป ที่รัก รู้สึกไม่สบายเหรอ" "ไม่… ไม่ใช่แบบนั้น" ปลายฝนส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาของเธอเบิกกว้างราวกับกำลังเห็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อ "มัน… มันเหมือนกับว่า… แสงนี่… มันไม่ใช่แสงจริงๆ" ต้นกล้ามองไปยังปลายทางอีกครั้ง แสงสว่างที่เจิดจ้าที่เคยให้ความหวัง บัดนี้กลับดูเหมือนจะมีบางอย่างที่ผิดปกติซ่อนอยู่ "หมายความว่ายังไง" "ฉันไม่รู้สิ" ปลายฝนพยายามอธิบาย "มัน… มันสว่างเกินไป จนทำให้มองไม่เห็นอะไรเลย… และ… ฉันได้ยินเสียง… เสียงกระซิบเบาๆ… ดังมาจากข้างในแสงนั้น" ต้นกล้าเงี่ยหูฟัง เขาพยายามเพ่งสมาธิ แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงใดๆ นอกจากเสียงลมหายใจของตัวเองและปลายฝน "ฉันไม่ได้ยินอะไรเลยนะ" "แต่มันมีอยู่จริงๆ" ปลายฝนยืนยัน "มันเรียกหา… มันเหมือนจะบอกให้เราเข้าไป… แต่… มันกลับทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่น… อย่างบอกไม่ถูก" ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของต้นกล้า เขารู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง ภาพของชายชราที่เคยคอยช่วยเหลือพวกเขาปรากฏขึ้นในความคิด "ชายชราคนนั้น… เขาบอกว่า… ทุกอย่างคือภาพลวงตา…" "คุณหมายถึง… แสงนี่… ก็อาจจะเป็นภาพลวงตาอีกอย่างหนึ่งเหรอ" ปลายฝนถามเสียงสั่น "อาจจะ" ต้นกล้าตอบ "เราต้องระวัง… เราไม่รู้ว่าอะไรกำลังรอเราอยู่ข้างหน้า" เขากำมือปลายฝนแน่นขึ้น "เราจะค่อยๆ เดินไปนะ ถ้ามีอะไรผิดปกติ… เราจะถอยกลับทันที เข้าใจไหม" ปลายฝนพยักหน้า ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปยังแสงสว่างที่กำลังล่อลวง แสงนั้นเริ่มสว่างวาบเป็นจังหวะ ราวกับกำลังเต้นระบำ ดวงดาวเล็กๆ ที่เคยเห็นในตอนแรกเริ่มหายไป แทนที่ด้วยความมืดมิดที่แฝงตัวอยู่หลังแสงจ้า "มันกำลังเปลี่ยนไป" ปลายฝนกระซิบ "ต้นกล้า… ฉันเห็น… ฉันเห็นเงา… มันเคลื่อนไหวอยู่ในแสงนั้น" ต้นกล้าพยายามมองตามสายตาของปลายฝน แต่เขาก็ยังคงเห็นเพียงแสงสว่างที่ดูเหมือนจะไร้จุดหมาย "เงาแบบไหน" "เงาที่… บิดเบี้ยว… น่ากลัว… มันเหมือน… กำลังรอจะ… คว้าเราเข้าไป" ปลายฝนอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบที่ปลายฝนได้ยินก็ดังขึ้นในโสตประสาทของต้นกล้าเช่นกัน มันเป็นเสียงที่เย็นเยียบและชวนขนลุก "เข้ามาสิ… เข้ามา… ที่นี่คือความสุข… ที่นี่คือที่พักผ่อน… ลืมทุกสิ่ง… ลืมทุกอย่าง…" "ไม่!" ต้นกล้าตะโกน "นี่ไม่ใช่ความสุข! มันคือกับดัก!" เขาสั่งปลายฝน "เราต้องกลับ! รีบกลับ!" แต่ดูเหมือนจะสายเกินไป แสงสว่างที่เคยเป็นเพียงเส้นทางนำทาง บัดนี้ได้แผ่ขยายออกไปโอบล้อมตัวพวกเขาไว้แล้ว พื้นดินที่เคยเป็นทางเดินเริ่มอ่อนตัวลง กลายเป็นเหมือนโคลนเหนียวหนืดที่กำลังดูดขาของพวกเขาลงไป "ต้นกล้า… ฉันขยับไม่ได้!" ปลายฝนร้องเสียงหลงเมื่อเท้าของเธอจมลงไปในโคลนที่เริ่มข้นขึ้นเรื่อยๆ ต้นกล้ารู้สึกถึงแรงดึงอันมหาศาลที่พยายามดูดเขาลงไปเช่นกัน เขาพยายามดึงขาของปลายฝน แต่แรงต้านทานนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะรับไหว "ฉันไม่ยอม!" ต้นกล้าตะโกนสุดเสียง เขาพยายามนึกถึงคำพูดของชายชรา "ความหวัง… และ… ความกลัว… เอาชนะความกลัว…" เขากลั้นหายใจ รวบรวมสมาธิทั้งหมด พยายามต้านทานแรงดึงอันน่าสะพรึงกลัวนั้น "ปลายฝน… เธอต้อง… ตั้งสติ! อย่ากลัว!" "ฉัน… ฉันกลัวเหลือเกิน ต้นกล้า" น้ำตาของปลายฝนไหลอาบแก้ม "ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว" "รู้แล้ว… รู้แล้ว" ต้นกล้าพยายามปลอบประโลม "แต่เราต้องสู้! เราต้องหาทางออก! คิดถึงบ้าน… คิดถึง… อนาคตของเรา… นั่นคือความหวังของเรา!" คำว่า "อนาคต" ดูเหมือนจะมีพลังบางอย่างที่จุดประกายขึ้นในตัวปลายฝน เธอเงยหน้าขึ้นมองต้นกล้า ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัวเริ่มฉายแววของความมุ่งมั่น "ใช่… อนาคตของเรา" ปลายฝนพึมพำ "เราจะไปยอมให้เรื่องบ้าๆ นี่มาทำลายเราไม่ได้" เธอเริ่มออกแรงดิ้นรนอีกครั้ง คราวนี้ด้วยพลังที่มากกว่าเดิม ราวกับว่าภาพอนาคตอันสดใสได้กลายเป็นเกราะป้องกันความหวาดกลัวที่กำลังเกาะกุมเธอ ต้นกล้าเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น เขาก็พลอยมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง "นั่นแหละ! สู้ต่อไป! เราต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้!" โคลนที่เคยเหนียวหนืดเริ่มส่งเสียงดัง ฟ่อๆ ราวกับกำลังจะกลืนกินพวกเขาเข้าไป ต้นกล้ามองเห็นสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวดินของโคลนนั้น มันมีรูปร่างคล้ายหนวดปลาหมึกขนาดใหญ่ที่กำลังตะเกียกตะกายหาเหยื่อ "ระวัง… มันคือ… สิ่งที่สิงสถิตอยู่ในโคลนนี้" ต้นกล้าเตือน "มันจะทำอะไรเรา" ปลายฝนถาม "มันจะดูดกลืน… มันจะพรากทุกสิ่งไป" ต้นกล้าตอบ "แต่เราจะไม่ยอมให้มันทำ!" เขากระชากปลายฝนสุดแรงเกิด และในวินาทีนั้นเองที่พวกเขาได้ยินเสียง "เปรี๊ยะ!" ดังขึ้นราวกับมีบางอย่างขาดออกจากกัน โคลนที่เคยยึดขาของพวกเขาไว้ บัดนี้กลับอ่อนแรงลงอย่างน่าประหลาด พวกเขาสามารถกระชากเท้าออกมาได้สำเร็จ "เราทำได้!" ปลายฝนร้องอย่างดีใจ "รีบไป!" ต้นกล้าดึงเธอให้วิ่งไปข้างหน้า แสงสว่างที่เคยเป็นเป้าหมาย บัดนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม พวกเขาเห็นชัดเจนแล้วว่าเบื้องหลังแสงนั้นคือความว่างเปล่าอันดำมืดที่คอยสูบกลืนทุกชีวิต "เราต้องหาทางอื่น!" ต้นกล้าตัดสินใจ "ทางนี้อันตรายเกินไป!" เขาหันกลับไปมองทิศทางที่พวกเขาเดินมา แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่ทางเดินที่เคยเห็นอีกต่อไป กลับกลายเป็นกำแพงอิฐที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ปิดกั้นเส้นทางหนีทั้งหมด "ไม่นะ!" ปลายฝนตะโกน "เราติดกับแล้ว!" ต้นกล้ากุมมือเธอแน่น "ไม่! เราไม่ติดกับ! เราต้องหาทางออก!" เขามองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง ในที่สุดสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่บางสิ่งบางอย่างที่อยู่ไม่ไกลนัก มันเป็นเหมือนประตูไม้เก่าๆ ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดมิด "นั่นไง!" ต้นกล้าชี้ไปที่ประตู "เราไปทางนั้นกัน!" "แต่… มันจะปลอดภัยเหรอ" ปลายฝนถามอย่างไม่แน่ใจ "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" ต้นกล้าตอบ "ไปกันเถอะ!" พวกเขาพุ่งตัวไปยังประตูไม้เก่าๆ บานนั้น ยิ่งใกล้เข้าไปเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากมัน ราวกับว่าประตูบานนี้เป็นทางเข้าสู่อีกมิติหนึ่ง เมื่อถึงประตู ต้นกล้าก็พยายามผลักมันออก แต่ประตูดูเหมือนจะหนักอึ้งเกินกว่าที่เขาจะยกคนเดียวไหว "ช่วยฉันหน่อย!" ต้นกล้าหันไปพูดกับปลายฝน ทั้งสองคนออกแรงผลักประตูบานนั้นพร้อมกัน เสียงไม้เก่าครูดกับพื้นดังสนั่นหวั่นไหว และในที่สุด ประตูบานนั้นก็ค่อยๆ แง้มเปิดออก เผยให้เห็น…