"ความทรงจำ?" ต้นกล้าทวนคำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "คุณลุงหมายความว่ายังไงครับ เราต้องมอบความทรงจำของเราให้ผีพวกนั้น?" ชายชราพยักหน้าช้าๆ ดวงตาที่เคยดูอ่อนโยน บัดนี้กลับฉายแววเศร้าสร้อยเกินกว่าจะบรรยาย "ใช่แล้ว หนุ่ม… ความทรงจำที่หวานชื่นที่สุด… ความทรงจำที่มีค่าที่สุด… นั่นคือสิ่งที่วิญญาณเหล่านั้นโหยหา" "แต่มัน… มันเป็นไปไม่ได้!" ปลายฝนอุทาน เสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว "ความทรงจำของพวกเรา… มันคือส่วนหนึ่งของเรานะครับ! เราจะทิ้งมันไปได้อย่างไร!" "มันไม่ใช่การทิ้งไปเสียทีเดียว" ชายชราอธิบาย พยายามใช้คำพูดที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ "มันเหมือนกับการ… แบ่งปัน… ให้กับผู้ที่ไม่มีวันได้สัมผัสถึงมันอีกแล้ว… วิญญาณเหล่านั้น… ติดอยู่ในความเศร้า… พวกเขาต้องการจะรู้สึกถึงความสุข… แม้เพียงชั่วขณะ" ต้นกล้าหันไปมองปลายฝน ใบหน้าของเธอซีดเผือด ราวกับกำลังจะหมดสติ "ปลายฝน… เธอไหวไหม" เขาถามด้วยความเป็นห่วง ปลายฝนส่ายหน้าช้าๆ "ฉัน… ฉันกลัวเหลือเกิน ต้นกล้า" เธอพึมพำ "แค่คิดว่า… จะต้องเสียความทรงจำดีๆ ของเราไป… ฉันก็รู้สึก… ว่ากำลังจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว" "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่น" ชายชรากล่าวเสริม "กำแพงนั่น… มันจะค่อยๆ บีบรัดเข้ามาเรื่อยๆ… จนกว่าพวกเจ้าจะถูกกลืนหายไปทั้งหมด… เลือกสิ… จะยอมเสียสละความทรงจำ… หรือจะยอมเสียสละชีวิต" เสียงกระซิบจากรอบทิศทางดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันฟังดูรุนแรงขึ้น ราวกับไม่พอใจที่พวกเขาลังเล "ให้มา… ให้มา… ความสุขของพวกเจ้า… คืออาหารของพวกเรา… ฮ่า ฮ่า ฮ่า…" เสียงหัวเราะอันน่าขนลุกดังก้องไปทั่วบริเวณ ต้นกล้ามองไปยังกำแพงอิฐที่เริ่มขยับเข้ามาทีละน้อยๆ มันไม่ได้ขยับแบบหวือหวา แต่เป็นไปอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง ชวนให้รู้สึกถึงหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา "เราจะเริ่มจากอะไรก่อนดีครับ" ต้นกล้าถามชายชรา เสียงของเขาเริ่มอ่อนแรงลง ชายชราหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมพลัง "จงนึกถึง… ความทรงจำที่ทำให้เจ้ามีความสุขที่สุด… ความทรงจำที่เจ้าไม่อยากให้ใครมาแตะต้อง… แล้ว… จงมอบมันให้กับเสียงพวกนั้น" ต้นกล้าสูดหายใจลึก เขาหลับตาลง พยายามนึกถึงช่วงเวลาที่เขากับปลายฝนมีความสุขที่สุด "วันที่เราไปเที่ยวทะเลด้วยกันครั้งแรก… คืนที่เรานั่งดูดาวอยู่บนยอดเขา… วันที่เราช่วยกันปลูกต้นไม้ในสวนหลังบ้าน… ทุกความทรงจำ… ที่มีเธออยู่… มันช่างงดงามเหลือเกิน" น้ำตาเริ่มไหลรินออกมาจากดวงตาของต้นกล้า "ฉัน… ฉันนึกถึง… วันที่เราเจอกันครั้งแรก" ปลายฝนกล่าวเสียงแผ่วเบา "ตอนนั้น… ต้นกล้าดูเก้งก้าง… พูดตะกุกตะกัก… แต่… แต่ก็ดูอบอุ่น… ฉันจำได้… ว่าตอนนั้น… ฉันคิดว่า… คนคนนี้… จะต้องเป็นคนสำคัญในชีวิตของฉันแน่ๆ" ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกจากปากของทั้งสองคน เสียงกระซิบก็ดังขึ้นอย่างโหยหวน ราวกับว่ามันกำลังดื่มด่ำกับรสชาติแห่งความสุขที่ได้รับ "ใช่… ใช่… แบบนี้แหละ… ต่อไป… ต่อไป…" ต้นกล้ารู้สึกถึงความว่างเปล่าที่แล่นเข้ามาในหัว ความรู้สึกอบอุ่นที่เคยมีต่อความทรงจำเหล่านั้นค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงภาพที่พร่าเลือน และความรู้สึกที่… ไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป "ผม… ผมรู้สึก… แปลกๆ" ต้นกล้าพูด "เหมือน… เหมือนมีบางอย่าง… ถูกดึงออกไปจากตัวผม" "มันเป็นเช่นนั้นเอง" ชายชรากล่าว "ยิ่งเจ้ามอบความทรงจำที่มีค่ามากเท่าไหร่… กำแพงก็จะยิ่งช้าลง… แต่… เจ้าก็จะยิ่งรู้สึกว่างเปล่ามากขึ้นเท่านั้น" "แล้ว… ถ้าเรามอบความทรงจำทั้งหมดไปล่ะครับ" ปลายฝนถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เราจะเป็นยังไง" "พวกเจ้า… จะกลายเป็นเพียงเปลือกที่ไร้วิญญาณ" ชายชราตอบ "ถูกพันธนาการอยู่ที่นี่… ตลอดไป… เหมือนกับวิญญาณที่คอยหลอกหลอนพวกเจ้าอยู่นี้" ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจของต้นกล้าและปลายฝน พวกเขามองหน้ากันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง พวกเขาติดอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางเลือก ไม่มีทางออกที่ปราศจากความสูญเสีย "เราต้อง… เราต้องหยุดมัน" ต้นกล้ากล่าวอย่างแน่วแน่ "เราต้องหาทางอื่น" "ทางอื่น… ไม่มีแล้ว" ชายชราตอบ "มีเพียงทางที่เจ้าต้องเลือก… ความทรงจำ… หรือชีวิต" ต้นกล้าหันไปมองกำแพงอิฐอีกครั้ง มันขยับเข้ามาอีกนิดเดียวเท่านั้น เขารู้ดีว่าพวกเขาไม่มีเวลามากนัก "ต้นกล้า…" ปลายฝนกระซิบ "ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรดี" "ไม่เป็นไรนะ" ต้นกล้าจับมือของปลายฝนไว้แน่น "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน… เราจะต้องหาทางออกให้ได้" เขาหันไปมองชายชรา "คุณลุงครับ… คุณเคย… เคยหนีออกจากที่นี่ได้ไหมครับ" ชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว "ข้า… เคยลองแล้ว… แต่… ข้าไม่สามารถ… จ่ายค่าตอบแทนได้… ข้าจึงกลายเป็น… ส่วนหนึ่งของที่นี่… ไปตลอดกาล" คำพูดของชายชราตอกย้ำความสิ้นหวังให้แก่ต้นกล้าและปลายฝน พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่เคยจินตนาการมาก่อน ความหวาดกลัวเริ่มกลายเป็นความบ้าคลั่ง พวกเขาถูกบีบคั้นให้ต้องเลือกระหว่างส่วนที่สำคัญที่สุดของชีวิตตนเอง หรือการสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง "ฉัน… ฉันไม่ยอมเสียความทรงจำของเราไปเด็ดขาด!" ปลายฝนตะโกนสุดเสียง "เราจะสู้! เราจะหาวิธีอื่น!" "ใช่!" ต้นกล้าเห็นด้วย "เราจะไม่มีวันยอมแพ้!" เขาหันไปมองป่ารอบๆ ที่มืดมิดและเต็มไปด้วยเงาลึกลับ "พวกผี! พวกแกได้ยินไหม! พวกเราไม่กลัวพวกแก!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นอีกครั้ง "ฮ่า ฮ่า ฮ่า… ไม่กลัว… แล้วทำไม… ถึงต้องร้องไห้… ฮ่า ฮ่า ฮ่า…" ต้นกล้ากอดปลายฝนไว้แน่น เขาพยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี "ชายชรา… มีอะไรอีกไหม… ที่คุณรู้เกี่ยวกับที่นี่… ที่อาจจะช่วยเราได้" ชายชราส่ายหน้าช้าๆ "มีเพียง… คำเตือน… อย่าหลงกล… อย่าไว้ใจ… สิ่งที่เห็น… สิ่งที่ได้ยิน… ทุกอย่าง… คือภาพลวงตา… ที่จะฉุดรั้งพวกเจ้า… ให้จมดิ่ง… สู่ความมืดมิด…"