ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด และกำแพงอิฐที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ต้นกล้าและปลายฝนยืนประจันหน้ากับโชคชะตาอันโหดร้าย พวกเขายังคงยึดมั่นในคำมั่นสัญญาว่าจะไม่ยอมเสียสละความทรงจำของตนเอง แต่แรงกดดันจากสภาพแวดล้อมและความหวาดกลัวที่ทวีคูณขึ้น กำลังเริ่มส่งผลกระทบต่อจิตใจของพวกเขา "เราจะทำอย่างไรกันดี ต้นกล้า" ปลายฝนถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะหมดแรงแล้ว" ต้นกล้ากอดเธอไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะ ที่รัก เรายังมีกันและกัน" เขาพยายามรวบรวมสติ "เราต้องคิด… ต้องหาทางออก… ชายชราบอกว่า… ทุกอย่างคือภาพลวงตา… บางที… อาจจะมีบางอย่างที่เรามองข้ามไป" "ภาพลวงตา?" ปลายฝนทวนคำ "หมายความว่า… กำแพงนี่… มันอาจจะไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่เราคิด?" "อาจจะ" ต้นกล้าตอบ "หรือบางที… มันอาจจะไม่ใช่กำแพงจริงๆ ก็ได้" เขาเหลือบมองชายชราที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น "คุณลุงครับ… คุณเคยเห็นใคร… ใช้ประโยชน์จากภาพลวงตานี่ได้สำเร็จบ้างไหมครับ" ชายชราค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ "มี… คนเคยมี… แต่… พวกเขา… ต้องแลกกับ… บางสิ่ง… ที่มีค่า… มากกว่า… ความทรงจำ…" "อะไรครับ" ต้นกล้าถามอย่างกระตือรือร้น "อะไรที่มีค่ามากกว่าความทรงจำ" "ความหวัง… และ… ความกลัว" ชายชราตอบ "คนที่สามารถ… เอาชนะ… ความกลัวของตนเอง… และ… ปลุกความหวัง… ขึ้นมาได้… พวกเขา… อาจจะ… รอดไปได้…" "เอาชนะความกลัว… ปลุกความหวัง…" ปลายฝนพึมพำ "มันฟังดูยากเหลือเกิน" "แต่มันคือทางเดียวที่เรามี" ต้นกล้ากล่าว "เราต้องเชื่อมั่นในตัวเอง… และในกันและกัน… ถึงแม้ว่า… ทุกอย่างรอบตัวเราจะพยายามทำให้เรากลัว… หรือหมดหวังก็ตาม" ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันฟังดูเย้ยหยันและรุนแรงกว่าเดิม "โง่เขลา… ความหวัง… เป็นเพียงมายา… ความกลัว… คือความจริง… พวกเจ้า… จะต้อง… จมดิ่ง… ฮ่า ฮ่า ฮ่า…" เสียงกระซิบนั้นแทรกซึมเข้าสู่จิตใจของปลายฝนอย่างรวดเร็ว ภาพของอนาคตอันมืดมิดปรากฏขึ้นในหัวเธอ เธอเห็นตัวเองอยู่คนเดียวในความว่างเปล่า ไร้ต้นกล้า ไร้ความทรงจำ ไร้ทุกสิ่งทุกอย่าง "ไม่! ฉันไม่ยอม!" ปลายฝนตะโกนสุดเสียง เธอเอามือปิดหูแน่น "ต้นกล้า… ฉันกลัว… ฉันกลัวจริงๆ" ต้นกล้ารีบโอบกอดเธอไว้ "ไม่เป็นไรนะ ที่รัก ฉันอยู่นี่แล้ว" เขาพยายามส่งผ่านความเข้มแข็งของเขาไปยังเธอ "จำได้ไหม… เราเคยบอกกันว่า… จะไม่ปล่อยให้ความกลัวมาทำลายเรา… เราจะสู้ไปด้วยกัน" เขาก้มลงมองปลายฝน "จำวันที่เราไปเที่ยวป่าด้วยกันสิ… เราหลงทาง… หลงอยู่ในป่ามืดๆ… เธอเองก็กลัวมาก… แต่สุดท้าย… เราก็หากันจนเจอ… เราผ่านมันมาได้… เพราะเราเชื่อมั่นในกันและกัน" ปลายฝนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองต้นกล้า ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ก็เริ่มมีประกายแห่งความหวังเจืออยู่ "ต้นกล้า…" "เราต้องเชื่อ… ว่าเราจะผ่านเรื่องนี้ไปได้" ต้นกล้ากล่าว "แม้ว่า… ภาพที่เห็น… หรือเสียงที่ได้ยิน… จะพยายามทำให้เราสิ้นหวังก็ตาม" ขณะที่ทั้งสองกำลังปลอบประโลมซึ่งกันและกัน จู่ๆ กำแพงอิฐก็เริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อย เสียงครืดคราดดังขึ้นราวกับว่ามันกำลังจะพังทลาย "เกิดอะไรขึ้น?" ปลายฝนถามอย่างตกใจ "บางที… ความเชื่อมั่นของเรา… อาจจะมีผลก็ได้" ต้นกล้าพูดอย่างมีความหวัง "ชายชราบอกว่า… ภาพลวงตามันจะอ่อนแอลง… เมื่อเจอกับ… ความจริง… บางที… ศรัทธาของเรา… อาจจะเป็นความจริงนั้น" ชายชรามองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยแววตาที่ซับซ้อน "เป็นไปได้… ความหวัง… และ… ศรัทธา… คือพลังที่แท้จริง… เหนือกว่า… ความกลัว… และ… ความสิ้นหวัง…" เสียงกระซิบของเหล่าวิญญาณเริ่มสั่นเครือ พวกมันกำลังพยายามจะกลับมาครอบงำจิตใจของพวกเขาอีกครั้ง "อย่าหลงกล… อย่าเชื่อ… พวกมัน… หลอกลวง… ทั้งสิ้น…" "พวกแกต่างหากที่หลอกลวง!" ต้นกล้าตะโกนกลับ "พวกแกพยายามจะพรากสิ่งที่มีค่าที่สุดไปจากพวกเรา! แต่พวกเราจะไม่ยอม!" เขาหันไปหาปลายฝน "เราจะสู้ไปด้วยกันนะ" ปลายฝนพยักหน้าอย่างหนักแน่น "เราจะสู้ไปด้วยกัน" ทั้งสองจับมือกันแน่น ราวกับว่าพวกเขากำลังส่งต่อพลังซึ่งกันและกัน ต้นกล้ารู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย ปลายฝนเองก็เช่นกัน ความกลัวที่เคยเกาะกุมหัวใจ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น กำแพงอิฐสั่นสะเทือนหนักขึ้นเรื่อยๆ เสียงครืดคราดดังจนน่ากลัว คราบน้ำมันสีดำเริ่มไหลซึมออกมาจากรอยต่อของอิฐแต่ละก้อน "มันกำลังจะพังทลาย!" ปลายฝนอุทานด้วยความดีใจ "แต่มันอาจจะ… ปลอดภัยสำหรับเราหรือเปล่า" ต้นกล้าถามด้วยความกังวล "ระวัง…!" ชายชราตะโกนขึ้น "เมื่อกำแพงทลาย… อย่าหันหลังกลับ… จงก้าวไปข้างหน้า… ต่อไป…" ทันใดนั้นเอง กำแพงอิฐมหึมาก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ก้อนอิฐกระเด็นว่อนไปทั่วทุกทิศทาง ท่ามกลางฝุ่นควันและเสียงอื้ออึง ต้นกล้าและปลายฝนรีบจับมือกันแน่น แล้วพุ่งทะยานไปข้างหน้าตามคำสั่งของชายชรา เมื่อฝุ่นควันจางลง พวกเขาพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่บนทางเดินที่ทอดยาวออกไปเบื้องหน้า มันดูเหมือนทางเดินปกติ แต่กลับมีบรรยากาศที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง "เรา… เราออกมาได้แล้วเหรอ" ปลายฝนถามอย่างไม่แน่ใจ ต้นกล้าหันกลับไปมอง เห็นเพียงป่าทึบที่ไร้ซึ่งกำแพงใดๆ ชายชราก็หายไปแล้ว ราวกับว่าเขาเป็นเพียงภาพลวงตาที่ปรากฏขึ้นมาเพื่อชี้นำทาง "ดูเหมือนว่า… เราจะออกมาจากกับดักนั้นได้แล้ว" ต้นกล้ากล่าว "แต่… เรายังไม่รู้ว่า… ทางเดินนี้จะพาเราไปที่ไหน" "ไม่ว่าที่ไหน… ฉันก็จะไปด้วย" ปลายฝนกล่าว "ตราบใดที่เรายังมีกันและกัน" ทั้งสองเดินหน้าต่อไปบนทางเดินที่ดูไม่สิ้นสุด ท่ามกลางความรู้สึกโล่งใจปนเปไปกับความไม่แน่นอน พวกเขารอดพ้นจากเงื้อมมือของวิญญาณร้ายมาได้ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการเผชิญหน้ากับความกลัวและปลุกความหวังขึ้นมาอีกครั้ง