กลิ่นอับชื้นและเย็นยะเยือกที่ปะทะขึ้นมานั้นรุนแรงยิ่งกว่าที่เมธาคาดคิด เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากเข้าไปในอีกมิติหนึ่งที่เต็มไปด้วยความเก่าแก่และความมืดมิด สมชายจุดตะเกียงน้ำมันเก่าที่เขาเตรียมมา แสงสลัวๆ เต้นระริก สะท้อนกับหยากไย่ที่ห้อยระย้าจากเพดานราวกับม่านมรณะ พื้นห้องใต้ดินเต็มไปด้วยฝุ่นหนาและเศษสิ่งของที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี กองเฟอร์นิเจอร์เก่าที่ผุพัง โต๊ะทำงานที่ขึ้นสนิม เทียนไขที่ละลายจนแข็งตัวเป็นรูปทรงประหลาด และกล่องไม้ที่ถูกปิดผนึกอย่างแน่นหนา "ระวังพื้นด้วยนะครับคุณเมธา คุณอร" สมชายกล่าวเสียงเครียด "พื้นบางจุดมันผุแล้ว" เมธาพยักหน้า เขาเดินสำรวจไปรอบๆ ด้วยความระมัดระวัง ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วทุกซอกมุม พยายามมองทะลุผ่านความมืดและความสกปรกเพื่อหาต้นตอของเสียงที่อรได้ยิน "เสียงมันดังมาจากตรงนี้ค่ะ" อรชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้องใต้ดิน ซึ่งมีกองลังกระดาษเก่าๆ วางซ้อนกันสูง "เหมือนมีใครกำลังกรีดร้องอยู่ใต้พื้นเลยค่ะ" เมธาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เขาก้มลงไปมองที่พื้นไม้เก่าที่ดูผุพังเป็นพิเศษ "ตรงนี้เหรอครับ" เขาลองใช้ปลายเท้ากระทุ้งเบาๆ ไม้ก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังน่ากลัว "คุณแน่ใจนะอร ว่าเสียงมาจากใต้พื้นจริงๆ" "แน่ใจค่ะ" อรยืนยันด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย "มันเหมือน... เสียงของคนที่ถูกฝังทั้งเป็นเลยค่ะ" สมชายเดินเข้ามาสมทบ "ผม... ผมไม่เคยได้ยินเสียงอะไรมาก่อนเลยนะครับ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ "อาจจะเป็นเสียงลมที่ลอดเข้ามา หรือหนูที่วิ่งอยู่ใต้พื้นก็ได้" "ไม่ค่ะคุณสมชาย" อรปฏิเสธทันควัน "มันไม่ใช่เสียงแบบนั้น มันเป็นเสียงร้องของมนุษย์แน่ๆ ค่ะ" เมธาพิจารณาพื้นไม้ตรงจุดที่อรชี้ เขาเห็นว่าไม้บางแผ่นนั้นดูเหมือนจะถูกงัดแงะออกมาแล้ว แต่ก็ถูกปิดทับด้วยไม้แผ่นอื่นที่ดูใหม่กว่าเล็กน้อย "เหมือนมีใครพยายามจะซ่อนอะไรบางอย่างไว้ตรงนี้" เขากล่าว "ผม... ผมเคยได้ยินเรื่องเล่าเก่าๆ เกี่ยวกับอาคารหลังนี้ครับ" สมชายพูดขึ้นอย่างอึกอัก "เขาว่ากันว่า... สมัยก่อนเจ้าสัววิรัชเป็นคนชอบสะสมของเก่ามากๆ บางทีก็อาจจะมีของบางชิ้นที่... มีปัญหา" "มีปัญหาแบบไหนครับ" เมธาถาม "ก็... ของบางอย่างที่ได้มาด้วยวิธีที่ไม่ค่อยดีนักน่ะครับ" สมชายกล่าวอึกอัก "บางทีก็อาจจะมี... วิญญาณติดมาด้วย" คำพูดของสมชายทำให้เมธาขนลุกซู่ เขาหันไปมองอร หญิงสาวยืนตัวสั่นเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว "คุณอร ยังได้ยินเสียงอยู่ไหมครับ" เมธาถาม "ค่ะ" อรพยักหน้า "มันดังขึ้นเรื่อยๆ เลยค่ะ" เมธาตัดสินใจ "ผมว่าเราต้องเปิดพื้นตรงนี้ดู" เขากล่าว "แต่... มันอันตรายนะครับคุณเมธา" สมชายท้วง "ผมไม่กลัว" เมธากล่าวด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ "ถ้ามีใครกำลังตกทุกข์ได้ยากอยู่ เราจะปล่อยเอาไว้ไม่ได้" ทั้งสามคนช่วยกันรื้อกองลังกระดาษเก่าๆ ออกอย่างทุลักทุเล ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เมธาใช้เหล็กที่หาได้แถวนั้นเป็นเครื่องมือในการงัดแงะแผ่นไม้ที่ปิดพื้นไว้ เขาออกแรงงัดจนไม้เก่าๆ เริ่มปริแตกและเผยให้เห็นช่องว่างเบื้องล่าง "ระวังนะครับ!" สมชายตะโกนเมื่อแผ่นไม้แผ่นหนึ่งหลุดออกอย่างแรง เมื่อแผ่นไม้ถูกยกออกไปจนหมด เผยให้เห็นช่องว่างมืดสนิทเบื้องล่างที่ลึกกว่าที่เมธาคาดคิด กลิ่นเหม็นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยขึ้นมาปะทะจมูก ทุกคนถึงกับผงะ "นี่มัน... อะไรกันครับ" สมชายพึมพำ เมธาก้มลงไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ก็อดรู้สึกขนลุกไม่ได้ แสงตะเกียงของสมชายส่องลงไปในหลุม ทำให้เห็นโครงกระดูกมนุษย์ที่นอนกองสุมอยู่เบื้องล่าง เศษผ้าที่เคยเป็นเสื้อผ้าบัดนี้เหลือเพียงเศษผุพังที่ติดไปกับซากกระดูก "โอ้พระเจ้า..." อรพึมพำ มือของเธอปิดปากแน่น ใบหน้าซีดเผือด "นี่มัน... นี่มันฆาตกรรมนี่นา" สมชายกล่าวเสียงสั่น เมธาเพ่งมองไปที่โครงกระดูก เขาเห็นว่ากระดูกบางชิ้นมีร่องรอยเหมือนถูกทุบตีอย่างรุนแรง "นี่ไม่ใช่แค่การฝังศพธรรมดาแน่ๆ" เขากล่าว ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องที่ดังมาจากเบื้องล่างก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนและโหยหวนยิ่งกว่าเดิม ราวกับวิญญาณของเหยื่อกำลังส่งเสียงตอบสนองต่อการค้นพบนี้ "มัน... มันยังมีชีวิตอยู่เหรอคะ" อรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แทบจะขาดหาย "ไม่... ไม่ใช่" เมธาส่ายหน้า "มันคือวิญญาณ... วิญญาณที่ยังวนเวียนอยู่ที่นี่" เขากล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องใต้ดินอีกครั้ง คราวนี้เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่หนาแน่นกว่าเดิม ราวกับว่าวิญญาณของเหยื่อเหล่านั้นกำลังแผ่พลังงานแห่งความโกรธแค้นและความเศร้าโศกออกมา "คุณอร คุณยังได้ยินเสียงร้องอยู่ไหม" เมธาถาม "ได้ยินค่ะ" อรตอบ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "มันเหมือน... เสียงของคนที่ถูกทรมาน" "ผมว่า... เราควรจะรีบออกจากที่นี่ก่อน" สมชายกล่าวอย่างตื่นตระหนก "แล้วค่อยว่ากันอีกที" เมธายังคงยืนนิ่ง เขาจ้องมองไปยังหลุมศพที่เพิ่งค้นพบ ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจเขา เขาไม่เพียงแต่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่เขากำลังรู้สึกถึงความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานที่เหยื่อเหล่านั้นได้รับ "ผมว่า... เราควรจะช่วยเหลือพวกเขา" เมธากล่าว "จะช่วยเหลือได้อย่างไรคะ" อรเอ่ยถาม "เราจะทำอะไรได้บ้าง" "ผมไม่รู้" เมธาตอบตามตรง "แต่ผมรู้สึกว่า... เรามาถูกทางแล้ว" เขาเงยหน้ามองสมชาย "คุณสมชายครับ มีอะไรในอาคารหลังนี้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องแบบนี้บ้างไหมครับ" สมชายส่ายหน้า "ผม... ผมไม่เคยรู้เรื่องอะไรมาก่อนเลยครับ" "งั้นเราต้องหาข้อมูลเพิ่ม" เมธากล่าว "เราต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่"