การปรากฏตัวของอรทำให้บรรยากาศในแกลเลอรี่เปลี่ยนแปลงไป เมธารู้สึกว่าเขามีเพื่อนร่วมทางในการเผชิญหน้ากับโลกเหนือธรรมชาติ แม้ว่าอรจะดูขี้อายและเก็บตัว แต่เธอก็แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการรับรู้ถึงพลังงานและอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ในภาพวาดต่างๆ ได้เป็นอย่างดี "คุณเมธาคะ" อรเอ่ยขึ้น ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินสำรวจห้องจัดแสดงภาพเหมือน "ฉันรู้สึกเหมือน... มีเสียงเรียกขอความช่วยเหลือดังมาจากห้องใต้ดินค่ะ" เมธาหยุดเดินทันที "ห้องใต้ดินเหรอครับ" เขาเคยได้ยินสมชายพูดถึงห้องใต้ดินว่าเป็นส่วนที่ใช้เก็บของเก่าและอุปกรณ์ที่ไม่ได้ใช้แล้ว ซึ่งปกติแล้วจะไม่มีใครเข้าไป "ค่ะ" อรพยักหน้า "มันเป็นเสียงที่ดังมาก... เหมือนใครกำลังทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส" เมธาครุ่นคิด เขานึกถึงความรู้สึกเย็นเยียบที่เคยสัมผัสได้ในห้องเก็บภาพ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริเวณห้องใต้ดิน "คุณสมชายเคยบอกว่าห้องใต้ดินไม่ค่อยมีใครเข้าไป" "ฉันก็เลย... ไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไร" อรพูดด้วยสีหน้ากังวล "ผมว่าเราควรจะลองลงไปดูครับ" เมธากล่าวด้วยความมุ่งมั่น "ถ้ามีใครต้องการความช่วยเหลือจริงๆ เราจะปล่อยเอาไว้ไม่ได้" "แต่... จะดีเหรอคะ" อรถาม "ถ้ามันเป็น... สิ่งที่ไม่ดี" "ผมจะไปด้วยคุณอร" เมธายืนยัน "ผมจะดูแลคุณเอง" ทั้งสองเดินไปหาสมชายที่กำลังยืนดูแลความเรียบร้อยอยู่บริเวณโถงกลาง "คุณสมชายครับ" เมธาเอ่ยปาก "ผมอยากจะขออนุญาตลงไปดูห้องใต้ดินหน่อยครับ" สมชายเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "ห้องใต้ดินเหรอครับคุณเมธา ทำไมถึงอยากลงไปล่ะครับ ที่นั่น... ค่อนข้างอันตรายนะครับ" "ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติครับ" เมธากล่าว "คุณอรได้ยินเสียงเหมือนใครกำลังขอความช่วยเหลือดังมาจากที่นั่น" สมชายมองไปที่อร ซึ่งพยักหน้ายืนยัน "ใช่ค่ะคุณสมชาย หนูรู้สึกได้จริงๆ ค่ะ มันเป็นเสียงที่น่ากลัวมาก" สมชายดูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "ผม... ผมไม่แน่ใจนะครับว่า..." "ผมเข้าใจครับว่ามันอาจจะดูแปลก" เมธากล่าว "แต่ผมเชื่อในสิ่งที่ผมสัมผัสได้ และคุณอรก็รู้สึกได้เช่นกัน" สมชายถอนหายใจ "ก็ได้ครับ แต่ผมต้องไปด้วยนะครับ และคุณทั้งสองคนต้องอยู่ใกล้ๆ ผมตลอดเวลา" สมชายเดินนำเมธาและอรไปยังประตูบานหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังผ้าม่านหนาทึบในมุมอับของโถงทางเดิน เขาปลดล็อกประตูเหล็กบานเก่าอย่างระมัดระวัง กลิ่นอับชื้นและเย็นยะเยือกปะทะขึ้นมาทันทีที่ประตูถูกเปิดออก "ข้างล่างนี่...รกหน่อยนะครับ" สมชายเตือน พลางเปิดสวิตช์ไฟที่ปลายบันได แสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟดวงเดียวสาดส่องลงไป เผยให้เห็นบันไดไม้เก่าแก่ที่ทอดตัวลงไปสู่ความมืด เมธาและอรก้าวลงบันไดไปอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังก้องสะท้อนในความเงียบ อากาศที่นี่หนาวเย็นกว่าข้างบนมาก จนเมธาสัมผัสได้ถึงขนที่ลุกชันไปทั่วตัว "คุณอร... คุณยังได้ยินเสียงอยู่ไหมครับ" เมธากระซิบถาม อรพยักหน้า ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นขณะที่มองสำรวจไปรอบๆ "ดังกว่าเดิมค่ะ... เหมือนอยู่ใกล้มากๆ" เมื่อลงมาถึงพื้นห้องใต้ดิน เมธาก็พบว่ามันเต็มไปด้วยกล่องลังเก่าๆ ที่ถูกวางซ้อนกันสูง เฟอร์นิเจอร์ที่ผุพัง และอุปกรณ์ศิลปะที่ไม่ได้ใช้งานแล้ว เศษฝุ่นหนาทึบปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่าง ราวกับไม่มีใครเข้ามาที่นี่มานานหลายสิบปี "ผมว่า... เราน่าจะมาจากทิศทางนั้นครับ" อรชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้องใต้ดิน ที่ซึ่งความมืดดูจะหนาทึบเป็นพิเศษ และความเย็นยะเยือกก็แผ่ซ่านออกมาอย่างรุนแรง เมธาเดินนำไปที่มุมนั้น เขารู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็น แต่ทรงพลังอย่างประหลาด "มันอยู่ที่นี่จริงๆ ครับ" ทันใดนั้น เสียงร้องขอความช่วยเหลือที่อรได้ยินก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม มันไม่ใช่เสียงพูดคุย แต่เป็นเสียงคร่ำครวญที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง ราวกับมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ "ใคร... ใครอยู่ที่นั่นครับ" เมธาตะโกนถาม เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงคร่ำครวญที่ดังต่อเนื่อง "ผมว่า... ผมเห็นบางอย่างครับ" อรพูดเสียงสั่น พลางชี้ไปยังกองเศษผ้าเก่าๆ ที่กองอยู่มุมห้อง "มันเหมือน... มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ข้างในนั้น" เมธาก้าวเข้าไปใกล้กองเศษผ้านั้นอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่อบอวลอยู่รอบๆ ตัวเขา มันไม่ใช่แค่ความเย็นธรรมดา แต่เป็นความรู้สึกถึงความทุกข์ทรมานที่แผ่กระจายออกมาอย่างรุนแรง "ผมจะลองดูนะครับ" เมธากล่าว พลางค่อยๆ ใช้มือปัดเศษผ้าที่กองอยู่ออกอย่างช้าๆ เขาไม่รู้ว่ากำลังจะเผชิญหน้ากับอะไร แต่เขาก็ไม่สามารถละทิ้งการช่วยเหลือใครได้ ขณะที่เขากำลังจะเปิดเผยสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้กองเศษผ้า เมธาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งแตะเข้าที่ข้อเท้าของเขา เขารีบชักเท้ากลับอย่างรวดเร็ว และมองลงไป เงาสีดำสนิทกำลังคืบคลานออกมาจากใต้กองเศษผ้า มันไม่ใช่เงาธรรมดา แต่เป็นเงาที่มีรูปร่างคล้ายมือมนุษย์ที่บิดเบี้ยว กำลังยื่นออกมาจากความมืด เพื่อจะคว้าจับอะไรบางอย่าง