แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านช่องม่านเข้ามา ปานและต้องกลับมาถึงบ้านคุณย่าอีกครั้ง พวกเขารีบตรงไปยังห้องเก็บของที่เคยสำรวจไปแล้วครั้งหนึ่ง บรรยากาศภายในห้องยังคงเดิม มีฝุ่นจับบางๆ บนข้าวของต่างๆ “พี่ว่า… เราต้องเริ่มจากตะกร้านั่นก่อนเลย” ปานกล่าวพลางเดินตรงไปยังมุมที่เคยเจอตะกร้าใบนั้น ตะกร้าหวายใบเล็กถูกวางอยู่บนชั้นไม้เก่าๆ ปานค่อยๆ หยิบมันลงมา วางลงบนพื้นไม้ แล้วค่อยๆ เปิดฝาตะกร้าออก “นี่ไงครับพี่ปาน” ต้องเอ่ย “ดอกไม้แห้งพวกนี้… แล้วก็ซองกระดาษพวกนี้” ปานหยิบซองกระดาษที่ห่อสมุนไพรแห้งออกมา มีอยู่ประมาณสี่ถึงห้าซอง แต่ละซองมีลักษณะแตกต่างกันไป บางซองเป็นผงละเอียด บางซองเป็นก้านแห้งๆ “เรามาดูกันทีละซองนะ” ปานกล่าว “ซองนี้… เป็นผงสีเขียวอ่อนๆ… กลิ่นเหมือน… เหมือนหญ้าแห้ง?” “ผมว่าเหมือนตะไคร้แห้งที่ป่นละเอียดมากกว่าครับพี่” ต้องลองดมกลิ่น “แต่กลิ่นมันดูละมุนกว่าตะไคร้ที่เราใช้ทำขนมนะ” “ใช่… เหมือนกัน” ปานเห็นด้วย “แล้วซองนี้… เป็นก้านสีขาวๆ… แห้งกรอบ… กลิ่นหอมอ่อนๆ… เหมือนดอกไม้แห้งเลย” “อันนี้ผมไม่แน่ใจเลยครับพี่” ต้องกล่าว “เหมือนดอกอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่คุ้นเคย” ปานหยิบอีกซองขึ้นมา “ซองนี้… เป็นผงสีขาวขุ่น… กลิ่นไม่แรงมาก… มีความรู้สึกเหมือนแป้ง… หรือไม่ก็… ครีมทาร์ทาร์?” “ครีมทาร์ทาร์?” ต้องเลิกคิ้ว “พี่ว่ามันจะใช่เหรอครับ? สมัยก่อนคุณย่าจะหาซื้อได้ง่ายๆ หรือ?” “ก็ไม่แน่เหมือนกันนะ” ปานตอบ “แต่กลิ่นมันคล้ายๆ” พวกเขาค่อยๆ ตรวจสอบสมุนไพรที่เหลือในซองอย่างละเอียด พยายามจดจำลักษณะ สี กลิ่น และเนื้อสัมผัสของสมุนไพรแต่ละชนิด “พี่ว่า… เราลองเอาส่วนผสมพวกนี้ไปลองทำขนมดูหน่อยดีไหม?” ปานเสนอ “ทำขนมแบบไหนครับพี่? แบบขนมน้ำดอกไม้?” ต้องถาม “อาจจะไม่ใช่ขนมน้ำดอกไม้โดยตรงก็ได้” ปานกล่าว “แต่ลองดูว่าสมุนไพรพวกนี้… พอเอามาปรุง หรือเอามาผสมกับส่วนผสมขนมบางอย่าง… มันจะให้รสชาติหรือกลิ่นแบบไหน” “ความคิดดีครับพี่” ต้องเห็นด้วย “แต่เราต้องระวังนะ… เพราะเราไม่รู้ว่าสมุนไพรพวกนี้มันคืออะไรแน่” “แน่นอน” ปานตอบ “เราจะลองทีละน้อยๆ ก่อน” พวกเขาตัดสินใจเริ่มจากการลองใช้ผงสีเขียวอ่อนๆ ที่เหมือนตะไคร้แห้งป่นละเอียดก่อน ปานนำแป้งสาลี น้ำตาล และไข่มาผสมกันในถ้วยเล็กๆ จากนั้นก็ค่อยๆ ใส่ผงสมุนไพรสีเขียวลงไปประมาณปลายช้อนชา “ดูนะ… สีมันเปลี่ยนไปนิดหน่อย” ปานสังเกต “กลิ่นก็เริ่มมีอะไรบางอย่าง… เป็นกลิ่นอายๆ… อ่อนๆ” ต้องเสริม ปานนำส่วนผสมที่ได้ไปลองทอดเป็นแผ่นบางๆ เล็กๆ บนกระทะ ใช้ไฟอ่อนๆ “ออกมาเป็นแผ่นสีเหลืองทองนะ” ปานกล่าวขณะพลิกแผ่นแป้ง “กลิ่นหอมแปลกๆ… ไม่ใช่กลิ่นตะไคร้ที่เราคุ้นเคยเลย” ทั้งสองชิมแผ่นแป้งที่ทอดเสร็จใหม่ๆ “รสชาติ… จืดๆ นะพี่” ต้องกล่าว “แต่มีรสสัมผัสที่… แตกต่างออกไป” “มันมีความกรุบกรอบนิดๆ ตรงขอบ” ปานกล่าว “แล้วก็มีรสฝาดๆ ติดลิ้นนิดหน่อย” “นี่มันไม่เหมือนขนมเลยนะพี่” ต้องบอก “เหมือนอะไรสักอย่างที่… กินแล้วรู้สึก… สบายท้อง?” “อาจจะใช่” ปานพยักหน้า “หรือว่า… ย่าใช้ส่วนผสมพวกนี้… เพื่อเป็นยาจริงๆ?” “แล้ว ‘ยาของความสุข’ ที่แม่พูดถึง… มันคืออะไรกันแน่?” ต้องถาม “พี่ว่า… มันอาจจะไม่ได้หมายถึงขนมอย่างเดียวก็ได้นะ” ปานกล่าว “อาจจะหมายถึง… การปรุงอะไรบางอย่าง… ที่ทำให้ร่างกายและจิตใจสงบสุข” พวกเขาตัดสินใจลองผงสีขาวขุ่น ซึ่งปานสงสัยว่าอาจจะเป็นครีมทาร์ทาร์ “ผงนี้… กลิ่นเหมือนเปรี้ยวๆ นิดๆ” ปานกล่าว “ถ้าเป็นครีมทาร์ทาร์… มันน่าจะช่วยให้ขนมขึ้นฟูได้นะ” พวกเขาผสมผงสีขาวนี้ลงในส่วนผสมแป้ง น้ำตาล และไข่ โดยคาดหวังว่ามันจะทำให้ขนมมีความเบาขึ้น “ดูสิ! พอทอดแล้วมันฟูขึ้นจริงๆ ด้วย!” ต้องอุทานเมื่อเห็นแผ่นแป้งที่ทอดแล้วพองตัวขึ้นมา “จริงด้วย!” ปานตื่นเต้น “เหมือนเรากำลังค้นพบความลับของคุณย่าจริงๆ” เมื่อชิมแผ่นแป้งที่ฟูขึ้นมาแล้ว รสชาติก็แตกต่างจากครั้งแรกอย่างชัดเจน “อันนี้… เบาขึ้นมากเลยพี่” ต้องกล่าว “มีความนุ่ม… แล้วก็รสหวานที่ชัดเจนขึ้น” “ใช่… มันมีความกลมกล่อมมากขึ้น” ปานเห็นด้วย “เหมือนมันช่วยเสริมรสชาติของส่วนผสมอื่นๆ” “พี่ว่า… ผงสีขาวนี่… น่าจะเป็นส่วนผสมที่ช่วยให้ขนมดีขึ้นจริงๆ” ปานกล่าว “แต่เรื่อง ‘ยาของความสุข’… มันยังไม่ตอบโจทย์ตรงนี้เท่าไหร่” สุดท้าย พวกเขาก็มาถึงซองสุดท้าย ซึ่งเป็นก้านสีขาวๆ แห้งกรอบ และมีกลิ่นหอมอ่อนๆ “อันนี้… ดูเหมือนกลีบดอกไม้แห้งนะพี่” ต้องกล่าว “แต่กลิ่นมัน… หอมเหมือนน้ำหอมเลย” ปานลองเอามาบดละเอียด แล้วผสมกับน้ำเล็กน้อย “กลิ่นหอมแรงขึ้นมากเลย” ปานกล่าว “เหมือนกลิ่นกุหลาบ… แต่ก็ไม่ใช่… เป็นกลิ่นที่… ซับซ้อนกว่านั้น” พวกเขาตัดสินใจลองนำก้านดอกไม้แห้งนี้ไปต้มกับน้ำเล็กน้อย เพื่อสกัดเอากลิ่นหอมออกมา “น้ำที่ได้… เป็นสีเหลืองอ่อนๆ” ปานกล่าว “กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วห้องเลย” พวกเขาค่อยๆ นำน้ำหอมนี้ผสมลงไปในส่วนผสมแป้ง น้ำตาล ไข่ และผงสีขาวที่ลองไปก่อนหน้านี้ “โอ้โห! นี่มัน… ขนมอะไรเนี่ย!” ต้องอุทานเมื่อได้กลิ่น “มันหอมมากจริงๆ!” ปานกล่าว “หอมแบบ… ที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย… เหมือนอยู่ในสวนดอกไม้” เมื่อได้ลองชิมขนมที่ปรุงด้วยส่วนผสมทั้งหมด ปรากฏว่ารสชาติและกลิ่นหอมนั้นเข้ากันได้อย่างลงตัว “พี่ว่า… นี่แหละ… คือ ‘ยาของความสุข’ ที่แม่พูดถึง!” ปานกล่าวด้วยความตื่นเต้น “ผมก็ว่างั้นครับพี่!” ต้องเห็นด้วย “มันไม่ใช่แค่ขนม… แต่มันคือความรู้สึก… ความสุขที่ได้จากการได้กลิ่น ได้รสชาติที่เชื่อมโยงกับความทรงจำ” “ใช่… ย่าคงอยากจะมอบความสุขนี้ให้กับเรา… ผ่านขนมพวกนี้” ปานกล่าว “แต่… ทำไมย่าถึงต้องซ่อนมันไว้ในตะกร้าดอกไม้แบบนี้ด้วยล่ะ?” “บางที… ย่าอาจจะอยากให้เราค้นพบมันด้วยตัวเองก็ได้ครับ” ต้องสันนิษฐาน “เหมือนเป็นการทดสอบ… หรือการเดินทางตามหาความสุข” “หรือบางที… ย่าอาจจะอยากจะสื่อสารอะไรบางอย่างกับเรา… ผ่านส่วนผสมพวกนี้” ปานครุ่นคิด พวกเขาตัดสินใจว่า จะลองนำส่วนผสมเหล่านี้ไปปรึกษาคุณหมออีกครั้ง เพื่อดูว่าคุณหมอพอจะให้ข้อมูลเกี่ยวกับสมุนไพรเหล่านี้ได้หรือไม่ “ผมรู้สึกเหมือนเรากำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะครับพี่ปาน” ต้องกล่าว “พี่ก็เหมือนกัน” ปานตอบ “แต่เรื่องทั้งหมดมันยังไม่จบแค่นี้แน่ๆ” พวกเขาเก็บตัวอย่างสมุนไพรทั้งหมด รวมถึงขนมที่ได้ทดลองทำขึ้นมา ใส่กล่องอย่างดี เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางกลับกรุงเทพฯ อีกครั้ง “ผมว่า… เราควรจะบอกแม่เรื่องที่เราค้นพบนะพี่” ต้องกล่าว “แน่นอน” ปานพยักหน้า “แต่เราต้องไปปรึกษาคุณหมอก่อน… เพื่อให้แน่ใจว่า… สิ่งที่เรากำลังจะทำ… มันจะส่งผลดีต่อแม่จริงๆ” ทั้งสองพี่น้องมองหน้ากัน ด้วยความหวังที่เปี่ยมล้น ดวงตาของพวกเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่นที่จะไขความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ในบ้านหลังนี้